طرحی كشیده ام كه به انسان شبیه نیست
همزاد آتش است و به شیطان شبیه نیست
این كیست كز میان چراگاه بی رمه
هی هی كنان گذشت و به چوپان شبیه نیست
روزی هزار شیوه بر انگشت می زند
اما به سرنوشت سلیمان شبیه نیست
گرگی كنار خانه ام آغوش كرده است
اما دیار من كه به كنعان شبیه نیست

ممکنه شنیده باشین و تکراری باشه ولی یادآوریشم خوبه

شعر زیرو یه بچه ی آفریقایی گفته استدلال جالبی داره و شعرش برگزیده شعر سال 2005 شدش /.

وقتی به دنیا میام، سیاهم، وقتی بزرگ میشم، سیاهم،
وقتی میرم زیر آفتاب، سیاهم، وقتی می ترسم، سیاهم،
وقتی مریض میشم، سیاهم، وقتی می میرم، هنوزم سیاهم...
و تو، آدم سفید،
وقتی به دنیا میای، صورتی ای، وقتی بزرگ میشی، سفیدی،
وقتی میری زیر آفتاب، قرمزی، وقتی سردت میشه، آبی ای،
وقتی می ترسی، زردی، وقتی مریض میشی، سبزی،
و وقتی می میری، خاکستری ای...
و تو به من میگی رنگین پوست؟؟؟.........

حال من بد نیست،غم کم می خورم        کم که نه، هر روز کم کم می خورم
آب می خواهم سرابم می دهند             عشق می ورزم عذابم می دهند
خود نمی دانم کجا رفتم به خواب                        از چه بیدارم نکردی آفتاب؟
خنجری بر قلب بیمارم زدند                              بی گناهی بودم و دارم زدند 
دشنه ای نامرد بر پشتم نشست              از غم نامردمی پشتم شکست 
سنگ را بستندو سگ آزاد شد                         یک شبه بیداد آمد داد شد 
عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام                       تیشه زد بر ریشه اندیشه ام
عشق اگر این است مرتد می شوم       خوب اگر این است من بد می شوم
بس کن ای دل نابسامانی بس است        کافرم! دیگر مسلمانی بس است
در میان خلق سر در گم شدم                                  عاقبت آلوده مردم شدم
بعد از این با بی کسی خو میکنم                   هر چه در دل داشتم رو میکنم
نیستم از مردم خنجر به دست                بت پرستم، بت پرستم، بت پرست
بت پرستم، بت پرستی کار ماست             چشم مستی تحفه بازار ماست
درد می بارد چو لب تر می کنم                   طالعم شوم است، باور می کنم
من که با دریا تلاطم کرده ام                                   راه دریا را چرا گم کرده ام
قفل غم بر درب سلولم مزن                       من خودم خوش باورم، گولم مزن
من نمیگویم که خاموشم مکن                         من نمیگویم فراموشم مکن   
من نمیگویم که با من یار باش                           من نمیگویم مرا غمخوار باش
من نمیگویم دگر گفتن بس است               گفتن اما هیچ نشنفتن بس است
روزگارت یاد شیرین، شاد باش              دست کم یک شب تو هم فرهاد باش
آه! در شهر شما یاری نبود                               قصه هایم را خریداری نبود  
وای رسم شهرتان بیداد بود                                  شهرتان از خون ما آباد بود
از در و دیوارتان خون می چکد                      خون من فرهاد مجنون می چکد
خسته ام از قصه های شومتان                    خسته از همدردی مسمومتان
اینهمه خنجر دل کس خون نشد                  اینهمه لیلی کسی مجنون نشد
آسمان خالی شد از فریادتان                             بیستون در حسرت فرهادتان
کوه کندن گر نباشد پیشه ام                              بویی از فرهاد دارم تیشه ام
عشق از من دور و پایم لنگ بود                     قیمتش بسیار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پایم خسته بود                     تیشه گر افتاد دستم بسته بود  
هیچ کس دست مرا وا کرد ؟ نه                         فکر دست تنگ ما را کرد ؟ نه
هیچ کس از حال ما پرسید ؟ نه                          هیچ کس اندوه ما را دید ؟ نه
هیچ کس اشکی برای ما نریخت                     هرکه با ما بود از ما می گریخت
چند روزی هست حالم دیدنیست                  حال من از این و آن پرسیدنیست
گاه بر روی زمین زل می زنم                                      گاه بر حافظ تفأل میزنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت                                   یک غزل آمد که حالم را گرفت
« ما ز یاران چشم یاری داشتیم           خود غلط بود آنچه می پنداشتیم »

او با من آشنا ..
آنقدر آشنا که غربتم در کلام تنها یک سلامش غوطه ور
آری او با من آشناست . .
مدتی ست کوتاه ؟
سالهاست . ..
از ابتدای فصل پاییزی برگ ریز تا انتهای زمزمه خشش برگها . . از ابتدای شکوفای بهاران تا . . . .
بودنش زلال ، چون خودم نخوانده و مرموز . . .
کتیبه ای از دایره المعارف عشق
صداقتی به بلندای نمی دانم کجا . .
صفایی که با حضوش ، نیلی آسمان در پیشگاه چشمانم به هربار مژه بر هم زدن به عطسه افتادند . . .
بودنش را فریاد کردم .. فریاد و به تکرار . .
ای کاش . . ای کاش لحظه ای خود را فراتر از آنچه می اندیشید می دید . .
کاش فراتر از بودنش می دیدمش . ..
او که در کنارم گام برداشت ، دوش به دوش ..
در میان پلک بسته چشمانم رقصید ، آغوش به آغوش . .
در گوشم نجوای شبانگاهیش را ترانه کرد ، زبان به کلام .. رخ به نما . .
و آن زمان که دستانش را بر شانه های لرزانم حس می کردم ، معنی تاز ای از صداقت دوستی را
در وجود خسته تکراری ایام ، در سپیدی یک یاس حس کردم .. .
بودنش با من چون گل بهاری ، چون لطافت همه بهاران . ..
آنچه بود .. . خواست من نباشم .. چون خویشتنش را به وسعت همه بهاران هدیه داد . . .
امید دارم به هرآن کجا که خواهد گذشت ...
بر هر آن کوی و برزنی که که گام خواهد گذارد . ..
دلش ، خانه اش خالی از غم و اندوه دنیای سخت سر . .
امیدش چون ذهن جهان بینش پرفروغ . ..
گامهایش سبک ، سینه اش مالامال شوق . .
نگاه منیرش خرسند و وجودش پر از مهر و صفا . . ..

از عطر بارون بهاری

می‌خواهم سبز بایستم
چنان درختان
و سرخ بمیرم
چنان که شهیدان
آری
چه سرگذشت قشنگی است
سبز،
سرخ!