خدا وندا000!

 

اگر روزی بشر گردی

 

زحال بندگانت با خبر گردی

 

پشیمان می شدی از قصه خلقت

 

از اینجا از آنجا بودنت !

 

 

خداوندا000!

 

اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی

 

لباس فقر به تن داری

 

برای لقمه ی نانی

 

غرورت را به زیر پای نا مردان فرو ریزی

 

زمین و آسمان را کفر می گویی000 نمی گویی؟

 

خداوندا000

 

اگر با مردم آمیزی

 

شتابان در پی روزی

 

ز پیشانی عرق ریزی

 

شب آزرده ودل خسته

 

تهی دست و زبان بسته

 

به سوی خانه باز آیی

 

زمین آسمان را کفر می گویی000 نمی گویی؟

 

 

 خدا وندا000

 

اگر در ظهرگرماگیر تابستان

 

تن خود را به زیر سایه ی دیواری بسپاری

 

لبت را بر كاسه ی مسی قیر اندود بگذاری

 

و قدری آن طرف ترکاخ های مرمرین بینی

 

واعصا بت برای سکه ای این سو و آن سودر روان باشد

 

و شاید هر رهگذر هم از درونت با خبر باشد

 

زمین و آسمان را کفر می گویی000 نمی گویی؟

 

خدایا خالقا بس کن جنایت را تو ظلمت را000!

 

تو خود سلطان تبعیضی

تو خود یک فتنه انگیزی

اگر در روز خلقت مست نمی کردی

یکی را همچون من بدبخت

 

یکی را بی دلیل آقا نمی کردی

جهانی را چنین غوغا نمی کردی

 

دگر فریاد ها در سینه ی تنگم نمی گنجد

 

دگر آهم نمی گیرد

 

دگر این سازها شادم نمی سازد

 

دگر از فرط می نوشی می هم مستی نمی بخشد

 

دگر در جام چشمم باده شادی نمی رقصد

 

 نه دست گرم نجوائی به گوشم پنجه می ساید

 

نه سنگ سینه ی غم چنگ صدها ناله می کوبد0

 

اگر فریادهایی از دل دیوانه برخیزد

برای نا مرادی های دل باشد

 

خدایا گنبد صیاد یعنی چه ؟

 

فروزان اختران ثابت سیار یعنی چه ؟

 

اگر عدل است این پس ظلم ناهنجار یعنی چه؟

به حدی درد تنهایی دلم را رنج می دارد

که با آوای دل خواهم کشم فریاد و برگویم خدایی که فغان آتشینم در دل سرد او بی اثر باشد خدا نیست ؟!شما ای مولیانی كه می گویید خدا هست و برای او صفتهای توانا هم روا دارید!بگویید تا بفهمم

چرا اشك مرا هرگز نمی بیند؟

 

چرا بر ناله پر خواهشم پاسخ نمی گوید

 

چرا او این چنین کور و کر و لال است

و یا شاید درون بارگاه خویش کسی لب بر لبانش مست تنهایی

و یا شاید دگر پر گشته است آن طاقت و صبرش

کنون از دست داده آن صفتها راچرا در پرده می گویمخدا هرگز نمی باشدمن امشب ناله نی را خدا دانم

 

من امشب ساغر می را خدا دانم

خدای من دگر تریاک و گرس و بنگ می باشد

خدای من شراب خون رنگ می باشد

مرا پستان گرم لاله رخساران خدا باشد خدا هیچ است0

 

خدا پوچ است0

 

خدا جسمی است بی معنی

 

خدا یک لفظ شیرین است

خدا رویایی رنگین استشب است و ماه میرقصد ستاره نقره می پاشد

 

و گنجشك از لبان شهوت آلوده ی زنبق بوسه می گیرد

من اما سرد و خاموشم!من اما در سکوت خلوتت آهسته می گریم

اگر حق است زدم زیر خدایی000 !!!

 

عجب بی پرده امشب من سخن گفتم

خداوندا000

اگر در نعشه ی افیون از من مست گناهی سر زد ببخشیدم

ولی نه؟!چرا من روسیه باشم؟

 

چرا غلاده ی تهمت مرا در گردن آویزد؟

 

خداوندا000

تو در قرآن جاویدت هزاران وعده ها دادیتو می گفتی كه نامردان بهشتت را نمی بینندولی من با دو چشم خویشتن دیدمكه نامردان به از مردانز خون پاک مردانت هزاران كاخها ساختند

 

خداوندا بیا بنگر بهشت کاخ نامردان را0

خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت رابس کن تو ظلمت راتو خود گفتی اگر اهرمن شهوتبر انسان حکم فرماید تو او را با صلیب عصیانت مصلوب خواهی

 

کردولی من با دو چشم خویشتن دیدم پدر با نورسته خویش گرم میگیرد برادر شبانگاهان مستانه از

 

آغوش خواهر کام میگیرد نگاه شهوت انگیز پسر دزدانه بر اندام مادر می لرزد قدم ها در بستر فحشا

 

می لغزد

پس...قولت!اگر مردانگی این است به نامردی نامردان قسم

نامرد نامردم اگر دستی به قرآنت بیالایم 000 ! !!

 

 

                                                                                                «کارو »