حالا چرا رو پشت بوم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟/

سلام
به نظر من هم حرف خوبی است.
اما طبیعتا برای این که هنگام وفات آدم آن طور از دنیا برود باید همان طور هم زندگی بکند
هر چند سخت هست
اما فکر نمی کنم زیاد هم مشکل باشد
البته اینجا را هم جای خوبی برای این طور تربیتی که آن طور مرگی در نهایت نصیب انسان کند می دانم.
چه بهتر کمک خوبی برای هم برای زندگی بهتر و وفات بهتر از آن باشیم

وقتی به یاد مرگ و روز اخر واینجور حرفا میفتم ، حرف امام خمینی تویه وصیتش میاد تویه ذهنم 

خدا رو شکر میکنم

اخرین روز زندگی فرصت بسیار کمی است برای جبران اشتباهات یا انجام کارهای نیک اگر در طول زندگی خلاف آن را کرده باشیم.
اگر هر روز فکر کنیم که شاید امروز روز آخر زندگی ما است، همه کارامون رو مطابق این عقیده انجام میدیم و ترسی از روز آخر نداریم.
اگر این فکر هر لحظه با ما باشد، گذشتن از گناه برایمان خیلی آسان خواهد شد.
با این حال، حتی روز آخر هم برای توبه کردن قابل غنیمت است و نباید از لطف و بخشش خدا ناامید شد.
خداوندا از گناهان بندگانت، درگذر...آمین

سلام
آقای نوری اهری به نظر شما برای این که در همان وضع عادی زندگی مان بتوانیم به حلالیت و حلال بودن زندگی مان دقت کنیم چه باید بکنیم؟

یک سوال دارم که کلی هست و به همه ما مربوط می شود و چون شما اشاره کردید عرض می کنم

به نظر شما ما آدم ها در روابط اجتماعی مان با هم،‌به گردن هم حق داریم یا خیر که اگر رعایتش نکنیم مدیون هم شده باشیم؟

سلام

اون چیزی كه از روایات  ائمه علیهم السلام  وارده شده   اینه كه انسان همیشه  در حال خوف و رجا  زندكی كنه به  این معنا كه هر روز زند گیش  را روز اخر ش  بدونه    تا     به خیرات  و باقیاتو صالحات و عمل خب فكر كنه

و هر روزش بهتر از روز قبلش  باشه از هر جهت از جهت علمش   و از جهت عملش  و این چیزی ایست كه خیلی تاكید شده در كلام معصومین ما  ولی حیف  كه  این طوری نیسیم

 معمولا اخرین روز زندكی  ماها بیشتر به وصیت و  حلالیت طلبیدن ووووووووووووووووووو می كذرد و درست هم هست و اما ای كاش این جور بر خوردها بازندگی از همون زمان  كه وضع خوبه و داریم زندكی معمولیمون را می كنیم  می كردیم و در حال و خوف و رجا و امیدوارانه  به زندكی نكاه می كردیم

 

اگه میدونستم امروز اخرین روز عمرم از همه طلب بخشش میکردم وتا جای که میتونستم اگه کسی حقی به گردنم داشت ادا میکردم وباز هم طلب بخشش

سلام

وقتی مهندسی جاده ای می سازد که مومنین ده ها سال از آن بهره می برند حتی بعد از فوت او، وقتی معلمی صدها و هزاران دانش آموز تربیت و به مدارج علمی و خدمت رسانی به بشریت تحویل می دهد حتی بعد از فوتش، وقتی پزشک متعهدی جان این معلم را نجات می دهد برای خدمترسانی بیشتر حتی بعد از فوتش، وقتی نویسنده ای کتابی می نویسد،‌وقتی مخترعی اختراعی برای بشریت تقدیم می کند که صد ها سال بعد قابل استفاده است، وقتی مومنین مسجدی می سازند برای ده ها و صد ها سال محل عبادت مردم می شود و خدمت رسانی به مردم، وقتی بیمارستانی ساخته می شود،‌وقتی عکسی ماندگار می شود و ...

همه این آدم ها مثل ستاره اند

و کارهایی که انجام داده اند در منطق دین باقیات الصالحات نامیده می شود.

 

چطوری ؟

سعی میكردم فقط حلالیت بطلبم

سعی میکنم  دل ببرم از همه چی  و دل ببرن ازم

سلام
فکر می کنم یکی از لذت بخش ترین صفحات کلوب همین صفحه باشد. با استثنای بنده سایر شرکت کنندگان در بحث از چنان نورانیتی برخوردار هستید که همه اش به فکر حلالیت و توسل هستید. اما یک گله که همواره از سروران مذهبی چه در محیط مجازی و محیط بیرونی می شود داشت این است که علیرغم این که به واسطه این ارتباطتان با خدا و معصومین که منبع نورند، نورانیت شما مثال زدنی است. و شما وقتی صحبت از یاد خدا می شود دلتان به تپش در می آید همه دقیقا مصداق آیه شریفه هستید که:
انّما المؤمنون الّذین إذا ذكر الله وجلت قلوبهم وإذا تلیت علیهم ایاته زادتهم إیماناً وعلی ربّهم یتوكّلون سوره انفال، آیه 2.

مرحمت کنید خود را دست کم نگیرید و شاکر این نعمت و جلوت قلوب خود باشید.
جسارت شد
ببخشید