گر  چه  آرام  از  دل  ما  می​رود

همچنین می​رو که زیبا می​روی

دیده سعدی و دل همراه توست

تا  نپنداری   که  تنها   می​روی

آنکه سودا زده چشم تو بوده است منم

وانکه از هر مژه صد چشم گشوده است منم

آنکه پیش لب شیرین تو ای چشمه نوش

آفرین گفته و دشنام شنوده است منم

بمن گفتی که دل دریا کن ای دوست       همه دریا از ان ما کن ای دوست

دلم دریا شد و دادم به دستت         مکش دریا بخون پروا کن ای دوست

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند

گلعذاری ز گلستان جهان، ما را بس

زین چمن سایه آن سرو روان مارا بس