ذوق لب شیرین تو آموخت به فرهاد

 

آن تیشه به سر برزدن و كوهكنی را

ثریا چون منیژه بر سر چاه

دو چشم من بر او چون چشم بیژن

 

خاقانی

 

یا ز لیلی بشنود مجنون کلام

یا فرستد ویس، رامین را پیام

 

مولوی

یوسف شو و به کبر زلیخایی ام بریز

یک استکان وصال به تنهایی ام بریز 

 

حکایت لب شیرین کلام فرهاد است

شکنج طره لیلی مقام مجنون است

خون شد دلی كه آن همه پیكان ناز داشت
غافل كه سینه ، آتش آهن گداز داشت
خون ستمكشان اسیرش به  گردن است
او را از جور، ناله ی عجزی كه باز داشت

جذبه عاشق اثر در سنگ خارا می كند

 

كوهكن معشوق خود از سنگ پیدا می كند