من مست و دیوانه  ما را که برد خانه

من چند به تو گفتم کم  خور دو سه پیمانه

ما خستگانیم و تویی صد مــرهم بیمـــار مـــا

ما بس خرابیم و تویی هــم از کرم معمار مـا

من ز هر جمعیتی تالان شدم 

                  جفت بد حالان و بد حالان شدم

ای قد مه از رشک تو چون آسمان گشته دوتا

نی روز بود نی شب در مذهب دیوانه

 آن چیز که او دارد او داند او داند

مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا

مهمان صاحب دولتم که دولتش پاینده با

در سینه ها برخاسته، اندیشه را آراسته                             هم خویش حاجت خواسته، هم خویشتن کرده روا