دیر زمانى است كه دوران غیبت حضرت مهدى(عج), روزنه اى براى سـوء استفاده طاغوتیان و مستكبـران هر عصـرى قـرار مـى گـرفته و ـ با تاءسف فراوان ـ برخى ساده لوحان دور ازبینـش و بصیرت نیز همنوا با قـدرت هاى ستمگـر, ظاهـرى زیبا و فـریبنـده از گفتار آنان را گـرفته, نه تنها خـود, بلكه بسیـارى دیگـر را نیز دچـار غفلت و گمراهى مى كنند.
آنچه در دستـور كار استعمارگران در كشـورهاى اسلامـى بـراى رواج تفكر واژگونه اى در باره ((قضا و قدر)) و تـوجیه شیوه حكـومتهاى غاصب با عبارت ((اینها همه از طرف خداست و چاره اندیشى در ایـن مـورد بى فایده است.)) و یا ارایه سخنانى در باره ((تزییـن بهشت و دوزخ در مقـابل دیـدگان مسلمانان و ایـن نكته كه شما مكلف به امور زندگى دنیا نیستید و در پىآن تـوسعه دادن حلقه هاى تصـوف و تشـویق افراد به روحیه زهد و كناره گیرى از دنیا))..., هدفـى جز دمیدن روحیه خمودى, سستى و بى حالى در برابر ظلـم و ستـم نبـوده است.
در دهه هاى اخیر شیـوه هاى جدیدى در دوران غیبت ارائه مـى شـود كه پـىآمـدهاى آن به دورى از مسـوولیت سنگیـن هریك از ما در برابر خداوند, اولیاى الهى و جامعه اى كه در آن زندگى مى كنیـم, خـواهد بـود. ایـن راهكـارهـاى انحـرافـى كه به طـور عمـده از افكــار تئوریسینهاى استعمارى و جـاسـوسهاى كهنه كار و آشنا به افكـار و عقاید مسلمانان تراوش مـى كنـد, به دنبال گشـوده نگه داشتـن راه چپاول و غارت ذخایر فكرى, فـرهنگـى و اقتصادى جامعه هاى مختلف ـ بویژه مذهب پـویا, زنده و بالنده شیعى ـ بـوده و با لعاب ظواهر مذهبـى سعى در رخنه همیشگـى و مانـدگار در افكار, آداب و رسـوم ملى مذهبى مسلمانان دارد.