بسیاری از خانواده های چندملیتی تحصیل در آمریکا را کلید درهای موفقیت – پا گذاشتن به سرزمین نعمات – میدانند. و بعضی از دانشکده های سطح بالای آمریکایی خشنودند که به این حسن ظن پاسخ داده، نظر بهترین و درخشانترین دانشجویان سرتاسر دنیا را به خود جلب میکنند، سیاستی که به آنها کمک میکند تا در محیط های دانشگاهی خود طیف وسیع و متنوعی از دانشجویان دنیا را جمع کرده و اوضاع مالی خود را نیز بهبود ببخشند.

در حالی که 60 درصد دانشجویان دانشگاه ها و دانشکده های دولتی به نوعی کمک مالی دریافت میکنند، اکثر دانشجویان خارجی که به دانشکده های آمریکایی میآیند خودشان هزینه شهریه کامل، خوابگاه، و خورد و خوراک را پرداخت میکنند. این روند به بسیاری از دانشگاه های آمریکایی، که تقریبا" همه آنها یا سازمان هایی غیرانتفاعی اند یا توسط دولت های ایالتی تامین مالی میشوند، کمک میکند تا موازنه یی در بودجه هایشان برقرار کنند. بنابراین، پذیرش گرفتن برای دانشجویان خارجی همیشه دشوارترین بخش تحصیل در آمریکا محسوب نمیشود.

بنا به بررسی سال 2003 "شورای دانشگاهی"، سازمانی که در اموری نظیر برگزاری کنکور با دانشکده ها همکاری میکند، میانگین کل هزینه شهریه، ثبت نام، خوابگاه و خورد و خوراک برای چهار سال تحصیل در یک دانشکده خصوصی 26854 دلار بوده که نزدیک شش درصد بیش از سال قبل از آن است. این میانگین برای دانشگاه های دولتی 10636 دلار است که نزدیک 10 درصد بیشتر از سال قبل است.

در آموزشگاه های بسیار سطح بالا این میانگین از این هم بالاتر است. در هاروارد ، هزینه شهریه، ثبت نام، و گذران زندگی فقط برای یک سال به 42450 دلار سر میزند. البته به هفت درصد از دانشجویان خارجی خود که نیازمند باشند کمک مالی هم میکند. اما اکثر دانشکده های آمریکایی این کار را نمیکنند. برای مثال، دانشگاه ویرجینیا کمک های مالی ای را برای پرداخت شهریه دانشجویان ایالت های دیگر، که تقریبا" 28000 دلار در سال میشود، در اختیار شهروندان آمریکایی قرار میدهد. (دانشجویان هم ایالتی به صورت خودکار از یارانه هایی بهره مند میشوند.) این آموزشگاه میگوید که سال گذشته 34 میلیون دلار به دانشجویان در حال تحصیل خود پرداخت کرده، که 23 میلیون آن شامل کمک هزینه و بورس بوده است. اما وقتی بحث کمک های مالی باشد، دانشجویان خارجی محلی از اعراب ندارند، و به همین خاطر است که پدر و مادر شاهد حقه باید اینقدر سخت کار کنند تا امکان ادامه تحصیل او را فراهم کنند.

نحوه پرداخت کمک های مالی به آمریکایی ها چگونه است
اکثر آمریکایی هایی که با دانشکده ها سروکار دارند این امکان را دارند که کل یا بخشی از هزینه تحصیل خود را تامین کنند. نوعا"، برای یک دانشجوی داخلی که کمک مالی میگیرد، این کمک شامل مجموعه ای از کمک هزینه ها و بورس ها از دولت و/ یا دانشکده خود میشود. بسیاری هم این هزینه را با گرفتن وام های دولتی یا خصوصی تامین میکنند. درآمد اضافه ای هم میشود از طریق کار کردن حین تحصیل به دست آورد، کاری مثل آموزشیاری برای دانشجویان دوره های کارشناسی ارشد، که دولت حقوق کامل یا بخشی از آن را برایشان در نظر میگیرد.

دانشجویان دانشگاه ها و دانشکده های آمریکایی سال گذشته بیش از 105 میلیارد دلار کمک دریافت کرده اند، که این شامل کمک هزینه ها، وام ها، کارهای ضمن تحصیل، و تسهیلات مالیاتی دولت فدرال برای تحصیل میشود. این رقم نسبت به سال قبل از آن 15 درصد افزایش نشان میدهد. حدود 40 میلیارد دلار از آن به کمک هزینه هایی مربوط میشود که توسط دانشکده ها، دولت فدرال و دولت های ایالتی پرداخت شده است. میانگین این کمک ها بیش از 2400 دلار برای هر دانشجوی دانشکده های دولتی و حدود 7300 دلار برای دانشجویان موسسات خصوصی است.
اما همه ماجرا همین نیست.

در عین بالا بودن سطح کمک ها، نوع پرداخت آن در سال های اخیر تغییر کرده، سعی میشود به جای آن که به صورت پرداخت کمک هزینه مستقیم باشد بیشتر به صورت پرداخت وام هایی باشد که باید، گاهی با بهره، بازپرداخت شوند. در دهه گذشته، کمک هزینه ها 85 درصد و وام ها 175 درصد افزایش داشته است؛ سال گذشته کمک هزینه ها 10 درصد افزایش داشت اما وام ها 14 درصد افزایش پیدا کرد. در کل کمک ها، وام ها 54 درصد را شامل میشوند در حالی که کمک هزینه ها 40 درصد، کار ضمن تحصیل یک درصد، و تسهیلات مالیاتی برای تحصیل پنج درصد را شامل میشوند. دانشجویان کارشناسی ارشد سه برابر کمک هزینه ها وام گرفته اند، اما دانشجویان کارشناسی به یک اندازه کمک هزینه و وام دریافت کردند.

و شهریه ها هم با شتابی سریعتر از کمک هایی که در اختیار قرار میگیرند افزایش پیدا کرده اند. الن فریشبرگ ، مدیر "خدمات مالی دانشجویان در دانشگاه جان هاپکینز، دانشگاه مشهوری در بالتیمور ، در ایالت مریلند، میگوید: "هزینه ها دارد بالا میرود، و کمک هزینه و بورس با همین شتاب افزایش پیدا نمیکند." به گفته "شورای دانشگاهی"، یک چهارم کل دانشجویان برای بازپرداخت دیون کارت های اعتباریشان تحت فشار شدید قرار دارند.
حدود نیمی از کمک هزینه هایی که دانشجویان میگیرند توسط خود دانشکده ها و دانشگاه ها پرداخت میشود. سال گذشته موسسات حدود 20 میلیارد دلار کمک هزینه پرداخت کردند، که 19 درصد کل کمک های دانشجویی میشود. در آموزشگاه های خصوصی، نزدیک به 60 درصد دانشجویان از این کمک ها بهره مند میشوند. در آموزشگاه های دولتی، یک چهارم دانشجویان از موسسات کمک هزینه میگیرند.

فریشبرگ میگوید، هر دانشجوی آمریکایی که حداقل به صورت پاره وقت در دانشکده ای مشغول تحصیل باشد میتواند وام دانشجویی بگیرد. بنا به گزارش "شورای دانشگاهی"، دولت فدرال 68 درصد کمک هایی را که مستقیما" در اختیار دانشجویان قرار میگیرند پرداخت میکند. بخش عمده ای از وام های تحصیلی (40 درصد) از طریق یارانه های مربوط به "برنامه وام استافورد" پرداخت میشود. دانشجویان باید این وجوه را پس از فارغ التحصیل شدن بازپرداخت کنند، اما دولت برای این وام ها در طول دوره تحصیل دانشجویان بهره ای در نظر نمیگیرد، و در بهره ای که تا اتمام بازپرداخت منظور میشود هم تخفیف میدهد.

به خاطر وجود این امکانات، دانشجویان داخلی میتوانند از دانشکده های مختلف درخواست پذیرش داشته باشند، صبر کنند و ببینند که کدام دانشکده بهترین مجموعه کمک های مالی را در اختیار آن ها میگذارد، و بعد تصمیم بگیرند به کدام دانشکده بروند، حتی اگر انتخابشان به معنی تن دادن به داشتن دیون زیادی به هنگام فارغ التحصیل شدن باشد.

نحوه پرداخت کمک های مالی به دانشجویان خارجی چگونه است
حجم کمک های مالی ای که در اختیار دانشجویان خارجی قرار میگیرد اصلا" چشمگیر نیست، و تعداد دانشجویانی که میتوانند از کمک های مستقیم برخوردار شوند یا مراکزی که مایل به تامین هزینه های آنان هستند خیلی محدود است. دانشجویان خارجی برای تحصیل در آمریکا باید فی نفسه ثروتمند و بسیار باهوش یا خیلی ساده خوش شانس باشند.

برای دانشجویان بین المللی، تامین هزینه ها از آن مسائلی نیست که بشود در موردش گفت "صبر کن ببین چه پیش میآید". کسی که به زودی دانشجو میشود، حتی برای گرفتن ویزای دانشجویی از آمریکا، باید ثابت کند آنقدر پول دارد که هزینه حداقل یک سال تحصیلش را تامین کند. بعضی از آموزشگاه ها گواهی ای مبنی بر داشتن توان پرداخت کل هزینه تحصیل را ضروری میدانند.

بسیاری از دانشکده ها، حتی آنهایی که به دانشجویان خارجی کمک مالی میکنند، به بیان فریشبرگ سیاستی موسوم به "اطلاع از نیازها" را نسبت به دانشجویان بین المللی در پیش میگیرند. این یعنی که یک آموزشگاه تنها در صورتی به یک دانشجوی خارجی پذیرش خواهد داد که او مدرکی ارائه کند دال بر این که میتواند هزینه نیازهای خود را تامین کند یا این که آن آموزشگاه بودجه مکفی برای برطرف کردن نیازهای او را داشته باشد. فریشبرگ توضیح میدهد: "اگر یک دانشجو امکانات مالی نداشته باشد، و ما هم نتوانیم هزینه های او را تامین کنیم، پذیرش دادن به او دردی را دوا نمیکند، چون فقط با داشتن آن امکانات مالی است که صدور ویزا ممکن میشود."

اگرچه جان هاپکینز مدت هاست به دانشجویان بین المللی خود در مقطع کارشناسی ارشد کمک مالی میکند، تنها دو سال پیش بود که کمک به دانشجویان بین المللی در مقطع کارشناسی را هم آغاز کرد. فریشبرگ توضیح میدهد: "در گذشته، ما حتی آنقدر پشتوانه نداشتیم که از دانشجویان داخلی حمایت کنیم. ما نمیتوانستیم نیازهای همه را برآورده کنیم، به همین خاطر مجیور بودیم اولویت هایی قائل شویم. اما فهمیدیم که با این کار داریم خیلی از دانشجویان واقعا" مستعد بین المللی را از دست میدهیم." از زمان تغییر سیاست ها، تعداد دانشجویان بین المللی که درخواست پذیرش – و ثبت نام – کرده اند سیر صعودی داشته است.

فریشبرگ میگوید که با این حال، دانشکده های آمریکایی اگر خواهان جذب بهترین دانشجویان خارج از کشور اند باید بیشتر تلاش کنند. "ما شاهد هستیم که خیلی از دانشجویانی که به کمک نیاز دارند برای تحصیل به کشورهایی نظیر زلاند نو، استرالیا، و بریتانیا میروند. آموزشگاه ها از این که دانشجویان برای گرفتن ویزا مشکل دارند ناراضی اند. دانشجویان هم از این که برای آمدن به آمریکا باید با این همه مشکلات مربوط به مساله "امنیت داخلی" کنار بیایند ناراضی اند."

اکثر دانشجویان خارجی هزینه تحصیلشان را به همان شیوه کاملا" قدیمی تامین میکنند: با پولی که خانواده هایشان به همین منظور کنار گذاشته اند. به گزارش "موسسه محصلان بین المللی" ، دو سوم آنها صرفا" به امکانات مالی خانواده خود متکی اند. "انجمن تحصیل بین المللی" گزارش میدهد که 81 درصد دانشجویان بین المللی در مقطع کارشناسی ارشد و 48 درصد دانشجویان مقطع کارشناسی هزینه تحصیلشان را مستقلا" تامین میکنند.

یاسر تارک عامر، دانشجوی تازه وارد "دانشگاه پردو" در ایالت ایندیانا، واقع در شمال مرکزی آمریکا، یک چنین دانشجویی است. این مصری 19 ساله میگوید که پدرش، معاون مدیرکل "بانک مرکزی مصر"، مدت ها به شدت کار کرده تا پول تحصیل او را پس انداز کند. عامر میگوید: "پرداخت هزینه تحصیل در آمریکا یکی از بزرگترین ریسک هایی بود که پدرم کرد. این یک تصمیم خیلی بحث انگیز در خانواده ما بود. حالا پدرم، علاوه بر پس اندازی که داشته ایم، درصد مشخصی از درآمد ماهانه اش را هم برای پرداخت شهریه کنار میگذارد."

عامر میگوید که هیچ اقدامی برای درخواست کمک مالی نکرده چون در آموزشگاه او هیچگونه کمکی ارائه نمیشود. او میداند که چقدر خوش شانس بوده که خانواده اش میتوانند از پس هزینه های او برآیند، و او دارد برای گرفتن یک کار نیمه وقت برنامه ریزی میکند تا بتواند بخشی از هزینه ها را خودش متقبل شود. اما خیلی از دوستانش اینقدر خوش شانس نبوده اند. او میگوید: "یک چندتایی از آنها به کشورهای دیگر رفتند. به نظر میرسد آن دانشجویانی که نمیتوانند هزینه تحصیل در آمریکا را تامین کنند یا فکر میکنند که ارزشش را ندارد، راهی اروپا میشوند."

به نظر عامر، "عدم پرداخت هیچگونه کمک مالی به دانشجویان بین المللی به این معنی است که فقط دانشجویانی که خانواده مرفهی دارند برای گرفتن پذیرش تلاش میکنند، و قطعا" نباید اینطور باشد. جلب نظر بهترین دانشجویان برای فرستادن درخواست پذیرش، و سپس ارزیابی صلاحیت دانشجو و همینطور نیازهای مالی او، بیشتر میتواند به نفع دانشکده ها باشد."

امکانات موجود برای تامین مالی
به گزارش "موسسه محصلان بین المللی"، دانشجویان بین المللی نزدیک به پنج درصد کل دانشجویان شاغل به تحصیل در دانشکده های آمریکایی را تشکیل میدهند. سال گذشته 586323 دانشجوی خارجی در آمریکا تحصیل میکردند، که فقط یک درصد نسبت به سال قبل از آن افزایش نشان میداد. به گزارش این موسسه، تعداد دانشجویانی که از خاورمیانه به آمریکا آمده اند با ده درصد کاهش در سال گذشته به 34803 نفر رسید. این کاهش برای عربستان سعودی و کویت 25 درصد و برای امارات متحده عربی 15 درصد بود.

کمتر از نیمی از دانشکده های آمریکایی که مدرک collegeanswer.comبنا به آمار منتشره در
کارشناسی میدهند به نوعی به دانشجویان خارجی کمک مالی میکنند. این کمک ها، در صورت وجود، معمولا" شامل ترکیبی از کمک های متنوع، نظیر بورس ها، وام ها، و برنامه های کار میشوند. دانشکده هایی که بیش از همه راغب به پرداخت این کمک ها هستند آموزشگاه های خصوصی در رشته های فرهنگی اند؛ و آموزشگاه های ایالتی کمتر از همه به پرداخت این کمک ها رغبت دارند. کمک ها، در صورت وجود، نوعا" محدود به دانشجویان تازه واردی میشوند که در ترم پاییز پذرفته میشوند نه آنها که در ترم زمستان پذیرش میگیرند، و نه دانشجویان مهمان.

، یک پایگاه اینترنتی که اطلاعات وسیعی درباره تامین هزینه تحصیل در آمریکا Edupass.com
میدهد، فهرستی از دانشکده هایی را در اختیار میگذارد که سابقه پرداخت کمک های مالی به دانشجویان خارجی را داشته اند. به گزارش "انجمن تحصیل بین المللی"، هفت درصد دانشجویان بین المللی در مقطع کارشناسی از دانشکده های خود کمک مالی میگیرند، پنج درصد آن ها از دولت های خود، و پنج درصد هم از مجامع خصوصی.

مارک کانتروویچ ، صاحب این پایگاه اینترنتی، میگوید: "کمک های خیلی کمی در اختیار دانشجویان خارجی برای تحصیل در آمریکا قرار میگیرد، البته به استثنای شهروندان کانادا و مکزیک. اکثر کمک هزینه ها، بورس ها، و وام هایی که موسسات دولتی و خصوصی میدهند منحصرا" برای شهروندان آمریکایی است."
کار کردن حین تحصیل یک سنت دیرینه است. اما بنا به گزارش "موسسه محصلان بین المللی"، دانشجویان بین المللی در سال اول تحصیل خود نمیتوانند در بیرون از محیط دانشگاهی کار کنند. حتی کار در محیط دانشگاهی هم به 20 ساعت درهفته محدود میشود. اگر بخواهید بعد از سال اول در محیط های بیرون از دانشگاه (بیشتر از 20 ساعت در هفته) کار کنید باید از "اداره مهاجرت و تابعیت" آمریکا اجازه دریافت کنید.

یک امکان دیگر وام گرفتن از یک بانک تجاری است. به گزارش "شورای دانشگاهی"، وام هایی که از بانک ها و دیگر وام دهندگان خصوصی گرفته شده در سال گذشته به 5/7 میلیارد دلار بالغ میشود، که 41 درصد بیش از سال 2002 است و 13 درصد کل وام های دانشجویی را شامل میشود. (پنج سال پیش، وام های خصوصی فقط شش درصد کل وام های تحصیلی را شامل میشدند.) اما یک دانشجوی بین المللی برای گرفتن وام باید ضمانت یک شهروند آمریکایی یا کسی که حق اقامت دائم دارد، و تاییدیه دفتر کمک های مالی آموزشگاه خود را هم داشته باشد. شرایط این وام ها اغلب مطلوب نیست، و به همین خاطر "موسسه محصلان بین المللی" عقیده دارد که گرفتن این وام ها فقط چاره آخر است.

توصیه "موسسه محصلان بین المللی" فقط این نیست که قبل از آمدن به آمریکا برای کل دوره تحصیل خود برنامه ریزی مالی کنید: این موسسه توصیه میکند که حتی مدت ها قبل از این که دست به کار اقدام برای گرفتن پذیرش از دانشکده ها شوید تحقیق در مورد مسائل مالی را شروع کنید. این توصیه یک علت آشکار دیگر هم دارد: بعضی از بورس ها و کمک هزینه ها فقط به دانشجویان بین المللی ای تعلق میگیرند که از خارج از کشور درخواست پذیرش فرستاده اند، نه دانشجویانی که به آمریکا آمده اند.

کانتروویچ میگوید: "موسسات مالی خصوصی، نظیر بنیادها و حمایت کنندگان فردی، کمک های مالی خیلی کمی به دانشجویان بین المللی میکنند"؛ او پیشنهاد میکند که برای دریافت اطلاعات مشروح به پایگاه های اینترنتی ای مراجعه شود که اطلاعات شان درباره بورس ها رایگان و به روز است. او توصیه میکند که از مراجعه به پایگاه هایی که دریافت اطلاعات از آن ها هزینه دارد خودداری شود، چون کمک هزینه های آن ها اساسا" برای شهروندان آمریکایی است.

امکان دیگر سر زدن به به سازمان های بین المللی ای است که بودجه ای برای کمک به دانشجویان برای رفتن به خارج از کشور اختصاص داده اند. بر اساس تحقیقات کانتروویچ، این کمک هزینه ها که رقابت شدیدی هم برای دریافت آن ها وجود دارد، از جانب "سازمان ملل"، "سازمان ایالات آمریکا"، "امیدیست" ، "سازمان بین المللی دریانوردی"، "اتحادیه بین المللی ارتباطات از راه دور" ، "اتحادیه انجمن های صلیب سرخ" ، "بنیاد سوروس سازمان جهانی بهداشت" ، و "شورای جهانی کلیساها" اعطا میشود.

همچنین میتوان درصدد تامین هزینه ها از طریق دولت کشور خود بود. گرفتن کمک های دولتی معمولا" مستلزم سپردن تعهد برای برای مراجعت به کشور خود برای کار پس از اتمام تحصیلات است. برای آگاهی یافتن از چنین فرصت هایی، با بخش فرهنگی سفارت یا وزارت آموزش کشور خود تماس بگیرید. همچنین میتوان با سازمان های خصوصی، بنگاه های تجاری، بنیادها، و گروه های مذهبی ای که برنامه هایی برای کمک به دانشجویان دارند تماس گرفت.

در بعضی موارد معدود، یک دانشجو میتواند یک "حمایت کننده مالی"، پیدا کند، یک فرد خاص – یا حتی یک شرکت – که مایل به پرداخت هزینه تحصیل او باشد. اما تا قبل از آمدن به آمریکا باید فکرش را بکنید. کانتروویچ میگوید: "شانس چنین موردی یک در 10000 است. حمایت مالی به این شیوه بیشتر در خارج از آمریکا معمول است تا در خود آمریکا. پیدا کردن یک حمایت کننده مالی در کشور خود محتمل تر است تا در آمریکا." به علاوه، باید به دنبال دانشگاه هایی در کشور خود باشید که با دانشگاه های آمریکایی برنامه مبادله مستقیم دارند. این برنامه ها ممکن است شامل کمک های مالی هم باشد.

سوای به دست آوردن وجهی برای رفتن به دانشگاه، روش هایی هم برای پس انداز کردن وجوه وجود دارند. به گفته "کمک مالی برای تحصیل بین المللییک پایگاه اینترنتی که در زمینه منابع کمک های مالی اطلاعات میدهد، یک روش این است که دوره تحصیل خود را فشرده کنید. اگر بتوانید یک دوره چهارساله را در سه سال بگذرانید و در عین حال نمرات خوبی هم کسب کنید، به طرز چشمگیری هزینه کلی تحصیلتان را کاهش خواهید داد. بررسی کنید که آیا میتوانید مدارج عالی ای را که در کشور خود طی کرده اید به تایید برسانید یا نه. بعد از اتمام سال اول تحصیل، از مددکاران مقیم در خوابگاه دانشکده خود شوید تا هزینه اقامت خود را کاهش دهید، یا این که در جستجوی کارهای قابل دسترس در بیرون از محیط دانشگاهی باشید. با پیدا کردن کاری در سالن غذاخوری آموزشگاه خود از هزینه خورد و خوراکتان کم کنید: اگر در کافه تریا کار کنید معمولا" غذایی که میخورید رایگان است.

این مساله هم هست که، اگر آموزشگاهی شهریه کمتری نسبت به بقیه میگیرد به این معنی نیست که حتما" تحصیل در آنجا ارزانتر تمام میشود. در شهرهای بزرگتر مثل نیویورک، بوستون، شیکاگو، آتلانتا، و واشنگتن هزینه زندگی بسیار بیشتر از شهرهای کمتر شلوغ است. بعضی از ایالت ها، به ویژه کالیفرنیا و ایالت های شمال شرقی، در کل هزینه های بالاتری دارند. هزینه سفر هم مهم است: آیا نقطه ورود شما به آمریکا آنقدر به آموزشگاه تان نزدیک هست که مجبور به پرداخت هزینه اضافی سفر نشوید؟ پرواز از نیویورک به شیکاگو، حالا اگر نگوییم لس آنجلس یا سان فرانسیسکو، به معنی پرداخت چند صد دلار هزینه اضافه است.
در نهایت، باید تصمیم خود را بگیرید که آیا تحصیل در آمریکا به این قیمت میارزد یا نه. عامر، دانشجوی دانشگاه پردو، میگوید: "به نظر من، این که ارزش ندارد یا نه، بستگی دارد به خود دانشجو، به رشته ای که میخواهد در آن تحصیل کند، توانایی های بالقوه اش، و زندگی ای که میخواهد در پیش بگیرد. این یک سرمایه گذاری است که ممکن است برای هرکسی حتما" به صرفه نباشد، ولی در مورد خودم فکر میکنم قطعا" به هزینه اش میارزد."

گاستون کیپرتون ، رئیس "شورای دانشگاهی"، میگوید: "در ایالات متحده، دانشگاه رفتن واقعا" یک سرمایه گذاری برای آینده است که در طول زندگی چه به لحاظ مالی و چه غیرمالی به صرفه خواهد بود. دانشجویان سراسر دنیا همچنان به دنبال گرفتن پذیرش از دانشکده ها و دانشگاه های مهم ایالات متحده اند. این نهادهای بی همتا و اغلب در ارتباط با یکدیگر، با پیشینه روشنی در تدریس فوق العاده، تحقیق خلاقانه، و خدمتگزاری حتمی به جامعه، در صحنه بین المللی رشک برانگیزند."