شاگردان مسیح

آیا دعا کردن تأثیری دارد؟

تقریباً هر کس زمانی این نیاز را در خود حس میکند که به خدا دعا کند. در تمام ادیان انسانهایی را میتوان مشاهده کرد که با جدیّت دعا میکنند. برای مثال، یک فرد بودیست شاید هزاران بار در روز بگوید: به آمیدا بودا ایمان دارم. با نظر به مسائل و مشکلات روزافزون در سطح جهان، منطقی است که از خود بپرسیم: انسانها به چه منظور دعا میکنند؟ و آیا دعای آنان تأثیری هم دارد؟ در خاور دور و بسیاری از مردم به امید قبول شدن در امتحانات مدرسه، برداشت محصول فراوان از مزارع و یا به امید مصون ماندن در مقابل بیماریها به نیاکان خود و همچنین به خدایان شینتو یا تائو دعا میکنند. تلاش بودیستها بر آن است که به اشراق یا روشندلی نائل آیند. هندوها برای تحصیل معرفت، ثروت و همچنین به نیّت محفوظ ماندن از خطرات، خویشتن را وقف دعا به خدایان و الهه های مورد علاقة خود میکنند. در جهان مسیحیت بعضی از کاتولیکها در طول عمر خود به عنوان راهب یا راهبه پشت درهای بستة صومعه زندگی میکنند و همواره مشغول دعا میباشند و امیدوارند بتوانند با اینکار به انسانها نفعی برسانند. میلیونها کاتولیک احتمالاً با استفاده از تسبیح ذکر مریم را به زبان می آورند و جویای عنایت و مرحمت او میگردند. در سرزمینهای واقع در خاور دور، مردم با استفاده از گردونه های ( تسبیح ) دعا به عبادت مشغول میشوند. پروتستانها دعای سَروَر را تکرار نموده، گاهی هم احساسات خود را فی البدیهه برای خدا ابراز میکنند. بسیاری از یهودیان مسافتهایی طولانی را طی میکنند و به اورشلیم می آیند تا برای بازسازی مجدد معبد و فرا رسیدن عصر جدید سلامتی و رفاه در مقابل دیوار غربی آن شهر دعا کنند. معهذا علی رغم دعای میلیونها انسان، جامعة بشری با بلای روزافزون فقر، اعتیاد، از هم پاشیده شدن زندگی خانوادگی، جنگ و جنایت مواجه میباشد. علت چیست؟ اگر شخصی وجود نداشته باشد که به دعای انسان ترتیب اثر دهد، دعا کردن بیهوده خواهد بود. وقتی یک انسان دعا میکند، ظاهراً اعتقاد دارد که شخصی نامرئی در عالم روحی دعای او را میشنود. البته ، دعا توسط امواج صوتی به عالم روحی منتقل نمیشود. بسیاری از انسانها بر این باورند که شخصی در عالم روحی وجود دارد که حتی از آنچه در ذهن بشر میگذرد آگاهی دارد. او کیست؟ نحوة پیدایش یک فکر درون میلیاردها نرونی که قشر مغز را تشکیل میدهند بطور کلی برای محققین بصورت یک راز باقی مانده است، اما نه برای طراح مغز انسان، زیرا که او قادر است افکار انسان را بخواند. آن طراح، خالق ما یَهُوَه خداست. (مزمور 83: 18 ؛ مکاشفه 4: 11) ما باید به او دعا کنیم. اما آیا یَهُوَه خدا به چنین دعاهایی توجه میکند؟ داود نبی نویسنده کتاب مزمور پادشاه اسرائیل باستان، مردِ دعا بود. او تحت الهام خدا چنین سرائید: ((ای که دعا میشنوی! نزد تو تمامیِ بشر خواهند آمد.)) (مزمور 65: 2) امروزه در جوامع بشری هزاران زبان و لهجة مختلف وجود دارد. هرکس میتواند به زبان خود به یَهُوَه دعا کند. هیچ بشری نمیتواند به تمام زبانها مسلط گردد لیکن خدا به دعای انسانها، به هر زبانی، چنانچه به نحوی صحیح و پسندیده بیان گردد، گوش فرا میدهد. عیسی مسیح هم مرد دعا بود. او گفت که هر نوع دعایی مقبول خدا واقع نمیشود. در زمان عیسی عادت مردم بر آن بود که دعاهایی را از بَر تکرار کنند. او در مورد روش دعا کردن آنان گفت: ((چون عبادت کنید، مانند امّتها تکرار باطل مکنید زیرا ایشان گمان می برند که به سبب زیاد گفتن مستجاب میشوند.)) (متی 6: 7) یَهُوَه به دعاهایی گوش فرا میدهد که حقیقتاً از دل برآیند. بنابراین، چکار باید بکنیم تا خدا به دعاهای ما توجه کند؟ جواب این سؤال در علت دعا کردن نهفته است. در واقع برای پی بردن به تأثیرات دعا، باید ابتدا بدانیم که مقصود از دعا کردن چیست. چرا یَهُوَه خدا این امکان را در اختیار ما قرار داده است که با او صحبت کنیم؟ منتظر نظر شما دوست عزیز هستیم. موفق باشید.