پیرمردی به حال احتضار آخرین وصیتش را به پسرش  نمود و مقداری پول به پسرش سپرد و گفت:  پسرم نماز های قضائی بر ذمه ام باقی مانده كه نتوانسته ام بجای آورم راهی كه در پیش دارم بسیار تاریك و وحشتناك است و پر از خطر و هراس انگیز این پولها را بدهید تا برایم نماز بخوانندو آنها راچراغ راهی برایم بسازید تا روشنایی و رهنمای تاریكی های راهم باشد.                             

به خواست خداوند پیرمرد شفا یافت و یكی از فرزندانش بساط میهمانی بر پا نمود و عده ای را دعوت نمود  شب هنگام چون با یكی از پسرانش برمی گشت پدر رو به پسرش نموده گفت:ای پسرم چراغی بردار تا روشنائی راه باشد كه كوچه ها بسی تاریك و خوفناك است چند قدمی نرفته بودند كه پسر قدم از رفتن نگه داشت و چند قدمی از پدر عقب ماند پدرش با اینكه عصایی نیز در دست داشت از رفتن عاجز ماندو لب به اعتراض گشود : ای پسر چراغ رو شنایی به پیش باید نه از پس كه چراغ از پس نمایی دروغین دارد  پسر كه نقطه سنج بود رو به پدرش كرد و گفت:ای پدر جان به یاد داری آن روز كه در حال احتضار بودی می گفتی نماز قضا دارم و راهم تاریك است و  خوفناك  با ادای قضای نماز و دادن خیرات چراغ راهی برایم بسازید و بفرستید  آن روز چراغ را از پس طلب می كردی و خودت چراغ نمی بردی حال كه به لطف خدا شفا یافته ای چراغت  را خودت بردار و  خودت نماز های قضا شده ات را بخوان و با صرف پولهایت در راه خیر خود توشه آخرت و چراغ راهت را از پیش بفرست كه چراغی كه از پس آید نوری ندارد

بسوی ظهور