بازیگر خوش خنده مجموعه‌های طنز متولد مرداد 1353 و بچه سلسبیل است. از طرف مادری یزدی و از طرف پدری قمی است. فارغ‌التحصیل رشته‌ نقاشی و تصویرساز نقاشی‌های كودكان. یك دختر دارد و یك طوطی. با مجموعه سیب خنده برای كودكان وارد تلویزیون شد و با مجموعه طنز پاورچین به موفقیت رسید.
باغچه مینو، دلبندم، شب‌های برره و جایزه بزرگ از دیگر كارهای اوست. او هم‌اكنون بازیگر پرطرفداری است، اما به بعضی از همكارانش آلرژی (حساسیت)‌ دارد. نسبت به سیامك انصاری و مهران مدیری و رضا عطاران آلرژی دارد و نمی‌تواند بدون آن‌كه بخندد روبه‌رویشان بازی كند. او عاشق رنگ نارنجی و دوران كودكی است.
خودش می‌گوید: هنوز هم دوست دارم كودك باشم. او جواد رضویان است.

چطور وارد عرصه بازیگری شدی؟
سال 73 بعد از ورود به دانشگاه و پیگیری رشته نقاشی به قصد طراحی صحنه كه رشته‌ای مرتبط با نقاشی است، وارد تلویزیون شدم.
ولی رفته رفته آنقدر نقش پیشنهاد شد كه میان من و رشته اصلی‌ام فاصله افتاد. هنوز هم عاشق نقاشی هستم و دوست دارم آن را ادامه بدهم. به هر حال بازیگری برایم خیلی تصادفی پیش آمد.

برای طراحی صحنه «لبخند سوم» سرصحنه رفتم و به پیشنهاد دوستان نقشی هم بازی كردم.

یعنی پیش از این، علاقه چندانی به سینما و تلویزیون نداشتی؟
بیشتر كارتون‌ها برایم جذاب بودند. پلنگ صورتی، تام و جری و معاون كلانتر. نقاشی‌هایی با تركیب ساده را همواره دوست داشتم. پلنگ صورتی همیشه برایم طرح‌های آرمانی و خوبی دارد.

آنقدر برایت جذاب هست كه قبول كنی نقش پلنگ صورتی را در یك برنامه‌ای بازی كنی؟
فضای ساده این كارتون را دوست دارم. فضایی كه برای كودكان جذاب و قابل هضم است. حتی این سادگی برای بزرگ‌ترها هم دلپذیر است. مطمئنا هر كسی در ذات خود به یك سادگی می‌رسد.

ضمن این كه یك شیطنت نهفته در كارتون‌هایی كه به آنها اشاره كردی، وجود دارد و به یك بمب عمل نكرده می‌مانند. خودت در كودكی مثل یك بمب عمل نكرده بودی؟
دوست نداشتم كسی تعریف مشخصی از من داشته باشد.
همیشه می‌خواستم چیزهای تازه‌ای داشته باشم. در اخلاق، در رفتار و در كارهایم همیشه نكته تازه‌ای می‌گنجاندم.

آدم آرام‌ و ساكتی هستی یا شیطان؟
اغلب فكر می‌كنند آدم ساكتی هستم در حالی كه پشت این ظاهر آرام شیطنت پنهان است. البته در بچگی این‌طوری بودم.
الان خیلی سعی‌ می‌كنم همان حالت بچگی را حفظ كنم. حتی سعی كرده‌ام آن فرم ساده‌انگاری و كودكانه را در نقاشی‌هایم حفظ كنم. هنوز هم دوست دارم كودك باشم.

یعنی الان هم دوست داری شیطنت بكنی، شیشه بشكنی و...
الان دیگر فكر نمی‌كنم این كارها درست باشد. اگر هم در بچگی این كارها را كردم...

پشیمانی؟
نه، این كارها را خیلی مخفیانه و زیركانه انجام دادم تا كسی نفهمد.

گفتی هنوز به نقاشی علاقه‌مندی و شنیده‌ام تصویرگری كار كودك نیز انجام می‌دهی.
هر وقت فرصت داشته باشم این كار را انجام می‌دهم.

آدم وقتی چهره تو را می‌بیند خنده‌اش می‌گیرد.
این ویژگی همیشه هم خوب نیست. من هم دوست دارم در بعضی از مراسم مذهبی حضور پیدا كنم، ولی از ترس واكنش مردم مجبورم خودم را بپوشانم. من هم یك آدم معمولی هستم. مثل همه مردم نان سنگك داغ را برای صبحانه خیلی دوست دارم. مجبورم مثل همه مردم در صف بایستم و نان تهیه كنم.

و سخن پایانی. از خانواده‌ات بگو...
بهترین منتقدین كارهایم اعضای خانواده‌‌ام هستند،‌ هر چه دارم و ندارم بعد از خداوند مدیون خانواده‌ام هستم