سلام دوستان

مطلب زیر رو خیلی خلاصه برا کسانی نوشتم که دوست دارن خارج از ایران و با هزینه کم سفر برن که همش تجربیات خودمه امیدوارم مفید باشه

بیش از 15 تا از کشورها تو دنیا هستن که به جوانهای بسیاری از کشورها که متاسفانه ایران جزو اونا نیست ویزایی به نام کار و تعطیلات میدن، به این صورت که جوانهای بین 18 تا 30 سال دنیا با گرفتن این ویزای یک ساله که قابل تمدید هم هست به کشور مقصد سفر میکنن و تو اونجا اجازه کار هم دارن، به این صورت با هزینه اندکی خودشونو مثلا به استرالیا یا امریکا میرسونن و برا مدت کمی کار می کنن و با پولش می گردن و این کارو ممکنه حتی برا یک سال تو یه کشور تکرار کنن.. یادمه تو آدلاید استرالیا یه دوست 23 ساله انگلیسی داشتم که تا اون روز 25 تا از کشورهای دنیا رو به طور مفصل گشته بود!

حالا اگه یکی امکان کار یا  پس انداز مبلغی رو تو کشور خودش رو داشته باشه که شرایط خیلی ساده تر می شه،

برای تهیه بلیط هواپیما ایرلاین های متفاوتی با نرخ های بسیار متنوع و عجیبی تو دنیا وجود دارن که لحظه به لحظه قیمتاشون تغییر می کنن، با صرف اندکی وقت با اینترنت گاهی میشه بلیط هایی حتی ارزانتر از اتوبوس برای سفر به شهرهای یه کشور تهیه کرد و این کاریه که مثلا  من برای سفر به شهرهایی با مسافت زیاد تو کشورهای مختلف مثل کانادا یا هند و استرالیا بارها انجام دادم..

برای محل اقامت تو تمام کشورها و شهرهای توریستی دنیا محل های ارزونی برای توریستهای جوان در نظر گرفتن که تو کشورهای مختلف این مکانها تحت نامهای مختلفی نظیر بک پکرها یا هاستل ها یا گست هوسها شناخته می شن، تو این محل ها شما به جای گرفتن یک اتاق، یک تخت از یک اتاق رو با امکانات خوب می گیری که معمولا اینها محلهایی تمیز با امکانات خوب هستن و چون اکثر توریستهای جوون دنیا به این محلها می آن و ارتباط مستقیم و نزدیکی باهم دارن امکان پیدا کردن دوستان صمیمی و نزدیکی از هما دنیا براتون فراهم میشه و چون همه توریست هستن میتونید تو بعضی از قسمتهای سفر با اونا همسفر بشین و هزینه هاتونو هم کم کنید... به عنوان نمونه یادمه تو مرکز شهر کوالالامپور یه تخت از یه اتاق 4 نفره با یه محیط دوستانه خیلی خوب رو با شبی چهار دلار گرفته بودم!!

یکی از هزینه های زیاد سفر معمولا هزینه بالای غذای آماده رستورانهاست که این نیز برای کسانی که نمی خوان پول زیادی خرج کنن راه حلهایی داره، اصولا تو اکثر کشورها خرید مواد خام اولیه از فروشگاههای زنجیره ای بسیار بزرگ خیلی ارزون و مناسبه، شاید قیمتهایی معادل ایران برا بعضی از اقلام حتی تو شهرای گرونی مثل سیدنی و جالبتر اینکه تو تمام محلهای اقامتی که در بالا ذکر شد آشپزخانه های بزرگ با تمام امکانات نظیر گاز و یخچال و کلیه ظروف و ... پیش بینی شده و  بسیاری از توریستها ترجیح میدن خودشون غذاشونو آماده کنن،

افراد تنبل تر یا با وقت کمتر هم میتونن غذاهای آماده بسیار متنوعی رو به جای خرید از رستورانها از همین فروشگاههای زنجیره ای بزرگ تهیه کنن که به مراتب ارزونتره... نکته جالب دیگه اینکه تو این فروشگاهها قیمت اجناس و مخصوصا مواد خوراکی نظیر همین غذاهای آماده یا میوه ها یا حتی کنسروها بسیار متغیره و ساعت به ساعت بر حسب تقاضای مردم قیمتها تغییر میکنه به طوریکه سیاست اونا اینه که مواد غذایی فاسد شدنی نباید بیش از چند ساعت تو فروشگاه بمونه و برا همین قیمتها رو اونقدر پایین می آرن تا زود به فروش برن...

و اما چند نکته خارج بحث هزینه ها،

اول اینکه تو سفرهای اینچنینی اصولا دونستن زبان انگلیسی لازمه، هر چند در حد ابتدایی باشه که طبیعتا هرچه زبان مسلط تری داشته باشین امکان ارتباط بهتر و بیشتر با مردم و همچنین دسترسی به اطلاعات توریستی اون کشور رو راحتر و بهتر می کنه...

دوم اینکه داشتن همسفر خیلی مهمه، البته همسفر خوب و واقعی، کسی که دیدش تو سفر به شما نزدیک باشه و به قولی شادی های سفر رو مضاعف کنه، اصولا داشتن همسفر باعث می شه آدم تو سفر گامهاشو محکمتر برداره و به قولی پشتش جمعتر باشه و این شاید برای کسانی که تجربه زیادی ندارن شاید مهمتر باشه، حالا این همسفر می تونه از ابتدای سفر باهات باشه یا اینکه نه در حین سفر و بسته به شرایط پیش اومده در حین بخشهایی از سفر با کسانی همسفر شد و البته گاهی و شاید برا بعضی از افراد تنهایی سفر کردن هم قشنگی های خودشو داشته باشه...

سوم اینکه سفرهای بلند مدت اینچنینی مشکلات و دردسرهای خودشو هم به دنبال داره، مثلا مجبوری هر چندروز یک بار شهر محل اقامتت رو که تازه داری باهش آشنا می شی رو عوض کنی و وارد یه شهر ناشناخته جدید بشی و بتونی یه محل اقامت خوب پیدا کنی و خلاصه روز از نو و روزی از نو... برا همین باید تو حین سفر خیلی زندگی رو راحت گرفت تا این تغییرات هم جزو قسمتهای شیرین سفر بشن... 

و اما نکته آخری که می خوام بگم... واقعا درسته که میگن بسیار سفر باید تا پخته شود خامی، واقعا سفر سازنده است نه سفری که صرفا دیدن باشه، سفری مثبته که همراه با ارتباط تنگاتنگ با مردم اون کشور یا توریستهای دیگری باشه که از کشورهای دیگه به اونجا اومدن که هر روز چنین سفری می تونه به اندازه چند واحد درسی تو دانشگاه آموزنده و جالب باشه، نشنیده ها و ندیده هایی از مردم دنیا، اونوقته که احساس پرنده ای رو پیدا می کنی که از قفس رها شده باشه... و گاهی ممکنه بسیاری از باورهای امروزت به راحتی به چالش کشیده بشه و چه بسیار افقهای تازه آی که به روتون باز می شه، اون وقته که تشنه تر می شین که حقیقت رو پیدا کنین، اونوقته که درک می کنین دنیا دیدن بهتر از دنیا خوردنه...

خوب فکر کنم خیلی نوشتم، سرتون سبز و دلتون شاد