شاوت ، چاوت، چابیت

این نیم تنه و بالا بوش زیبا در ولقع نوعی قبا و جلیقه ی بسیلر تنگ آستین کوتاه و جلو باز است که در مهمانی ها و جشن ها پوشیده می شود . علاوه بر سوزن دوزی و رو دوزی و دست دوزی هایی که در قسمت جلو ، سینه ، دور یقه ، دور حلقه آستین وچاک طرفین آن انجام میشود، دختران ترکمن برای دوران عروس شدنشان به تناسب ذوق ، موقعیت اجتماعی و وضع مالی خود ، زیور آلات و آویز هایی از سکه و پولک های نقره ای و نیز روی آن می دوزند وآن را به عنوان یک بالا پوش روی پیراهن خود به تن می نمایند . لازم به ذکر است که در گذشته  جنس این زیور آلات بسته به سطح اقتصادی خانواده می توانسته از طلا یا نقره باشد.

همان طور که گفته شد این جلیقه ها معمولا بدون آستین هستند اما چابیت های دیگری نیز وجود دارند که کاملا با نوع اصلی آن متفاوت اند. به عنوان مثال نوعی از چابیت وجود دارد که آستین های آن فقط بالای بازو ها را میگیرد و یا چابیت های متعلق به زنان یموت که به آن ها " زنانه گییم " می گویند ،آستین های  تا آرنج داشته اند . درگذشته زنان  و دوشیزگان ترکمن طایفه یموت هر دو از چابیت استفاده می کردند اما چابیت های دختران  ، تنگ تر و همچون ژاکت دارز ب.ده است.

بلندی چابیت ها گاه تا زیر زانو نیز می رسد . این پوشش در کمر دارای انحنا بوده و در دو سوی آن چاک های تعبیه می شود . این لباس از پارچه ی ابریشمی قرمز یا از پارچه مخمل دوخته می شود و در  زمستان داخل آن ها پنبه دوزی می نمایند . اما زنان و دختران خانواده های ثروتمند در گذشته ، چابیت های مخصوص عید را از پارچه های حریر بسیار گران قیمت می دوختند و آن را از یقه تا کمر با سکه های نقره ای در سه ردیف می پوشاندند در دو سوی آن نیز در ناحیه کمر ، زیوری لوزی شکل به نام چاپ راز می آویختند. در دو طرف جلوی این جلیقه آنقدر با زیور آلات تزیین میشد که تحمل سنگینی این لباس برای زنان تنها برای مدت کوتاهی امکان پذیر بود .این کت یا نیم تنه زیبا در میان ترکمن ها به نام های گوناگونی چون " دون چابیت" ، " قرمزی چابیت" ، " قزیل چابیت" و " آلاتوچابیت" خوانده میشود.