زندگی هدیه ای است الهی ، اما همه ی ما آن را از یاد برده
ایم.

نه تنها شكر گزار آن نیستیم

بلكه دائماً از آن نالانیم .

آنچنان غافلیم كه قدر چنین هدیه ی با ارزش و نابی را

 نمی دانیم وآن را حق خود می دانیم

در حالی كه واقعیت سوای آن چیزی است که ما می پنداریم؛

چه بسا ما شایستگی و لیاقت آن را نداشته باشیم .

در اختیار داشتن چنین نعمتی،نه به خاطر لیاقت ما،

بلكه به دلیل لطف خداوند به مخلوقاتش بوده است.

او سرشار از نور و زندگی است

و به دنبال راهی برای به جریان درآوردن و تجلی آن
 

برای وی فرقی ندارد كه ما چه كسی هستیم :

شایسته یاناشایست ، پاك یا ناپاك ،ضعیف یا قوی، 

او به عطایش ادامه می دهد .

ذات الهی اینگونه است .

و شاید او هنوز امیدوار است تا انسان راه درست سعادت را
بیابد

زندگی هدیه ایست الهی،و اعمال ما انعکاس ماست در برابر این هدیه،

آیا براستی اعمال ما پاسخ مناسبی به این لطف الهی است؟

اگر انسان به این حد از شعور برسد و قدر فرصتهای الهی که در اختیارش قرار داده شده است،بداند

از آن پس دیگر شكوه نمی كند و تنها به شكر گزاری می پردازد .

شكر گزاری ای كه خود، عبادت است .