معصومیت نسل ما ....

امام را ندیده بودیم ولی هر سال در سالگردش اشک مادران و پدرانمان را میدیم که انگار در سوگ عزیزی میگریند و نمیدانستیم اینهمه اشک برای چیست؟

دولت سازندگی نفس می کشید آنوقت که ما بچه بودیم .خیلی حرف است که در پنج سالگی به جای فکر به توهمات کودکانه ات به اقتصاد ضربه پذیر کشور جنگ زده ات فکر کنی!تازه سالهای اول بچگی بودیم که دوم خرداد و همه حواشی اطرافش اتفاق افتاد .میتوانید دختر هفت - هشت ساله ای را تصور کنید که با همکلاسیهایش بحثهای سیاسی میکند ؟!آنهم من باب مضرات و فوائد اصلاحات !

سیل برنامه های رنگارنگ کمپانی والت دیسنی با آن وی اچ اس ها که نمادی از مدرنیته داشتند به سویمان روان شدند و ما ماندیم که بین آن مار کوپولی نچسب که هنوز هم که هنوزه در مخیله مان نگنجیده ماهیتش!که کارتون بود یا فیلم سیندرلا و سفید برفی و زیبا خفته و چه چه کدام را انتخاب کنیم ....

کودکیمان زود تمام شد .با همه بحرانهای سیاسی اطرافمان بزرگ شدیم و در این دعواهای جناحی ما که یک الف بچه بیشتر نبودیم شده بودیم تحلیلگر!!!بچه نبودیم ما !زود بزرگ شدیم !به دوره بحرانی و حساسی رسیده بودیم .اینترنت اینقدر گسترده شده بود که نمیتوانستیم تصور کنیم .شبکه های اجتماعی و وب کم ها که کار خود را کرده بوده اند !و این وسط مانده بود معصومیت نسل ما .....

با هزار بدبختی درسمان را خوانده ایم و تازه یادشان آمده باید تحول ایجاد کنند آن هم درست وقتی که ما داشتیم با استرس با جزوه هامان و کتاب تستهایمان سر و کله میزدیم !و بچه های ۳ ـ۴ سال از ما کوچکتر از ما با دمشان پسته میشکاندند که کنکور برایشان میشود کشک و آخ جوون و این حرفها !آآدم می سوزد نه؟!!!آگر نسل قبلی سوخته است ماها لابد جزغاله ایم !خاکسترمان هم حتما رها در باد !

به نظر شما ما ۲۰ ـ۱۹ سالگی را درک میکنیم ؟!ما در ۱۰ سالگی ۱۹ـ۲۰ سالگیمان را تجربه کردیم و تمام شد .طیف سنی بچه های نسل من شبیه به بچه آدم نیست !!!اینهم لابد از مقتضیات دوره مان است .از سال ۶۸ شروع میشود و به سالهای ۷۱ـ۷۲ ختم میشود .اصلا کجای اتفاقات دوره مان طبیعی بود که بچه های همنسلمان طبیعی باشند ؟!

یه سوال بی ربط :ما خوشبختریم یا نسل قبلی؟