هپاتیت C همیشه نیاز به درمان ندارد. درمان بستگی به نوع بیماری، نوع ویروس، میزان تخریب کبدی و وضعیت عمومی سلامت شما دارد. دارو هایی که بکار می رود گران قیمت و دارای عوارض جانبی هستند و برای همه مفید نمی باشند.

درمان و مراقبت در منزل:

روش‌های زیر وضعیت روحی و جسمی شما را بهبود بخشد:

1. كم كردن تحرك: كاهش فعالیت‌ها و استراحت بیشتر در رفع خستگی شما كمك كننده است با كمك دیگران برنامه كاری خود را سبك‌تر و قابل انعطاف‌تر نمائید.
2. ورزش: ورزش می تواند انرژی شما را افزایش داده و افسردگی را کاهش دهد. ورزش آئروبیک بسیار مناسب است. فردای روز مصرف پگ اینترفرون از ورزش هایسنگین خود داری کنید.
3. برنامه غذایی مرتب و مقوی: بی‌اشتهایی و حالت تهوع در هپاتیت C رخ می‌دهد در این صورت باید تعداد وعده‌ها بیشتر شده و مقدار غذا در هر وعده كم شود. اگر بعدازظهرها دچار حالت تهوع می‌شوید وعده غذایی مقوی و كاملی را صبح استفاده كنید. رژیم غذایی مناسب عبارت است از استفاده زیاد از سبزیجات و میوه‌ها و محدود كردن قندها و چربی‌ها. اگر سیروز دارید مصرف نمك و پروتئین زیاد، خوب نیست.
4. اجتناب از الكل و داروها: الكل و برخی داروها سبب آسیب‌ رساندن به كبد می‌شوند اجتناب از آنها در صورت ابتلا به هپاتیت C امری ضروری است. در مورد الكل و داروهای مورد استفاده خود با پزشك صادق باشید و اگر تصمیم به ترك اعتیاد خود به این مواد را دارید با پزشك خود مشورت كنید. در مورد تمام داروهای نسخه شده و حتی گیاهی نیز با پزشك خود مشورت نمائید.
5. كنترل خارش بدن: در صورت ابتلا به خارش بدن حتماً با پزشك خود مشورت نمائید تا داروی مناسب برای شما تجویز شود. به دستورات درج شده روی بسته دارو عمل كرده و در صورت بروز هرگونه عارضه مصرف دارو را قطع نمائید.
6. كمك گرفتن برای رفع افسردگی: افسردگی در تمام بیماری‌های مزمن و طولانی مدت ممكن است رخ دهد و یا افسردگی می‌تواند یكی از عوارض داروهای ضدویروسی استفاده شده در درمان هپاتیت C باشد. حتماً در مورد دریافت داروهای ضدافسردگی و یا مشاوره روانی با پزشك خود مشورت نمائید.
7. كسب اطلاعات در مورد بیماری: داشتن اطلاعات بیشتر در مورد هپاتیت C شما را در كنترل بیشتر بیماری كمك می‌كند. اطلاعات بیشتر در تصمیم‌گیری بهتر برای درمان و تغییرات در نحوه زندگی (چه از نظر جسمی و چه از نظر عاطفی و روانی) كمك كننده خواهد بود.
   

درمان دارویی:

هدف از درمان هپاتیت C محدود كردن و بازداشتن ویروس از آسیب رساندن جدی و بیشتر به كبد می‌باشد. درمان مقدماتی هپاتیت C بستگی به این دارد كه به فرم حاد یا مزمن آن دچار شده باشید.

درمان هپاتیت C حاد و كوتاه مدت:

بدلیل عدم اطلاع از بیماری و بدون علامت بودن آن، درمان صورت نمی‌گیرد. در صورت اطلاع درمان در پیشگیری از بیماری طولانی مدت نقش خواهد داشت. البته هنوز بر سر این كه چه زمانی درمان آغاز شود و نیز طول مدت درمان بحث وجود دارد.

درمان هپاتیت C مزمن و طولانی مدت:

اگر آزمایشات خون و بیوپسی كبد شما، مطرح كنندة بیماری مزمن باشند، اما كبدتان سالم باشد ممكن است نیازی به درمان نداشته باشید. در حالیكه كبدتان آسیب دیده باشد نیاز به درمان تركیبی دارید.

درمان ضدویروسی در موارد زیر پیشنهاد نمی‌شود:

1. معتادان تزریقی و الكلیها (مصرف كنندگان متادون می‌توانند از این داروها استفاده كنند)
2. مبتلایان به سیروز پیشرفته
3. ابتلا به افسردگی شدید و دیگر اختلالات روانی
4. حاملگی و یا تمایل به باردار شدن: در صورتیكه از داروهای ضد ویروسی استفاده كرده‌اید تا 6 ماه پس از قطع دارو باید از 2 روش پیشگیری از بارداری استفاده نمائید. (این داروها روی جنین اثر می‌گذارند)
5. ابتلا به یك بیماری خود ایمنی مثل لوپوس، سوریازیس، روماتوئید آرتریت و یا بیماری‌هایی مانند دیابت، بیماری قلبی و تشنج.

داروهای ضدویروسی در افراد 18 سال به بالا كه در خونشان ویروس وجود داشته و بیوپسی كبد نشان دهنده آسیب كبدی می‌باشد، توصیه می شود.

در مورد درمان ضدویروسی در كودكان 17 – 3 ساله اطلاعات كمی وجود دارد اما متخصصان معتقدند كه كارآیی این داروها در اطفال مانند بالغین است و درمان تركیبی با ریباویرین و اینترفرون در اطفال تائید شده است.

درمانهای دارویی ضدویروسی عبارتند از:

تركیب پگ اینترفرون و ریباویرین موثرتر از تركیب سایر اینترفرون ها و ریباویرین می‌باشد. مصرف پگ اینترفرون بصورت تزریق هفتگی و طریقه مصرف ریباویرین 2 قرص روزانه می‌باشد.

طول مدت درمان بستگی به نوع ویروس از نظر ژنتیكی دارد و از 6 ماه تا 1 سال طول می‌كشد. اگر پس از 3 ماه بهبودی در كبد حاصل نشود مصرف دارو قطع خواهد شد.

درمان تركیبی پگ اینترفرون و ریباویرین در 50 تا 80% موارد باعث درمان یا کنترل بیماری می شود.

گاهی اوقات درمان باعث كاهش تعداد ویروسها در خون نمی شود ولی با این حال برخی از مطالعات نشان داده كه درمان باز هم می‌تواند از آسیب كبدی ‌ممانعت كرده و احتمال سیروز و سرطان كبد را كاهش دهد.

داروهای درمانی هپاتیت C گران قیمت بوده و دارای عوارضی از جمله خستگی، سردرد، تب، حالت تهوع، افسردگی، کم خونی، اختلالات تیروئید و مشكلات دیگری می‌شوند.

باید منافع درمان ضد ویروسی نسبت به مضار آن سنجیده شود. در تصمیم گیری برای دریافت درمان عجله نكنید زیرا هپاتیت C به آرامی پیشرفت می‌كند. حتماً در این زمینه با پزشك خود مشورت كنید.

اگر تمایل به دریافت داروی ضدویروسی نداشته باشید، پزشك شما را تحت بررسی دقیق و دوره‌ای قرار می‌دهد و هر 5 - 4 سال یكبار از شما بیوپسی كبد به عمل می‌آورد تا میزان آسیب كبدی شما را كنترل نماید.

درمان عدم پاسخ به دارو های ضد ویروسی:

گاهی اوقات با وجود ناموفق بودن اولین دوره درمان می شود دوره دیگری را امتحان کرد. این موضوع بستگی به آن دارد که چقدر خوب دوره اول را تحمل کرده باشید، چقدر درمان اولیه موثر بوده باشد، تفاوت دوز دارو با دوره اول چقدر باشد و نوع ویروس هپاتیت C چه باشد.

درمان جراحی:

در صورتیكه هپاتیت C سبب آسیب كبدی و نارسایی و از كار افتادن كبد شود، جهت افزایش طول عمر بیمار، پیوند كبد انجام می‌شود. كه البته پیوند كبد عملی متداول و معمولی نمی‌باشد.

پیوند كبد عملی گران قیمت با خطر بالا بوده و پیدا كردن كبد اهدا شده نیز مشكل است. تنها افرادی كه از سلامتی كامل برخورداند ( غیر از نارسایی كبد ) برای این عمل در نظر گرفته می‌شوند.

پیوند كبد برای معتادان تزریقی، الكلیها، مبتلایان به افسردگی شدید و یا اختلالات روانی مناسب نیست.

اگر پیوند كبد دریافت كردید تا آخر عمر باید تحت نظر متخصص بوده و جهت جلوگیری از پس زدن پیوند نیاز به مصرف داروهای سركوب كننده ایمنی دارید.

هپاتیتC ممكن است سبب درگیر كردن كبد جدید شما نیز شود و می‌تواند مشكل اساسی ایجاد كرده و سبب از كار افتادن كبد پیوندی شود. با این حال اكثر بیماران پس از دریافت پیوند كبد از حال عمومی خوبی برخوردارند و می‌توانند به زندگی طبیعی خود بازگردند.

درمان‌های دیگر: