عنوان مقاله
| عنوان مقاله | بروز رسانی | |
|---|---|---|
|
1
|
19 فروردین 1391 | |
|
2
|
9 دی 1390 | |
|
3
|
26 فروردین 1390 | |
|
4
|
21 فروردین 1390 | |
|
5
|
16 فروردین 1390 | |
|
6
|
6 بهمن 1389 | |
|
7
|
24 دی 1389 | |
|
8
|
23 دی 1389 | |
|
9
|
1 خرداد 1385 |
ابوالفضل صابری - 10:19 1390/01/16
آبانبار بلور تفرش
آبانبار بلور محله فم تفرش، اثری به جا مانده از دوره قاجار است
آبانبار بلور در كوچه بلور محله فم تفرش واقع شده است. این بنا در نزدیكی تكیه زاغرم، مسجد جامع ششناو، گرمابه فم و همچنین امامزاده محمد فم قرار دارد. این بنا برای تامین آب اهالی محل به ویژه در تابستان بوده است.
بهسبب نبود سندی دال بر تاریخ بنای این آب انبار نمیتوان تاریخ دقیقی برای آن در نظر گرفت؛ ولی با توجه به سبك و سیاق ساخت و بنای اطراف آن، به احتمال بسیار، بنای مورد نظر مربوط به دوره قاجار میباشد و تا دهه 1340 خورشیدی از آن استفاده میشده است و پس از انجام لولهكشی آب آشامیدنی در شهر مذكور به تدریج رونق افتاده است. بنا به قول اهالی سازنده بنا و بانی آن حلاج میرزا حسین ملقب به بلور بوده است.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران، سردر و راه پله پاشیر آب انبار در ضلع شمال شرقی بنا تعبیه شده است و در حد وسط هر یك از اضلاع غرب و شرق یك بادگیر بنا گردیده شده است و به جهت جلوگیری از ورود حیوانات و افراد متفرقه به محوطه آب انبار در سه سمت بام بنای فوق دیواری خشتی و گلی بنا شده است. 12 ستون، 18 جرز، 20 گنبد و همچنین 2 غلام گردش مخصوص هوا، اسكلت و فضای اصلی مخزن آب انبار را تشكیل میدهد.
آبانبار بلور در كوچه بلور محله فم تفرش واقع شده است. این بنا در نزدیكی تكیه زاغرم، مسجد جامع ششناو، گرمابه فم و همچنین امامزاده محمد فم قرار دارد. این بنا برای تامین آب اهالی محل به ویژه در تابستان بوده است.
بهسبب نبود سندی دال بر تاریخ بنای این آب انبار نمیتوان تاریخ دقیقی برای آن در نظر گرفت؛ ولی با توجه به سبك و سیاق ساخت و بنای اطراف آن، به احتمال بسیار، بنای مورد نظر مربوط به دوره قاجار میباشد و تا دهه 1340 خورشیدی از آن استفاده میشده است و پس از انجام لولهكشی آب آشامیدنی در شهر مذكور به تدریج رونق افتاده است. بنا به قول اهالی سازنده بنا و بانی آن حلاج میرزا حسین ملقب به بلور بوده است.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران، سردر و راه پله پاشیر آب انبار در ضلع شمال شرقی بنا تعبیه شده است و در حد وسط هر یك از اضلاع غرب و شرق یك بادگیر بنا گردیده شده است و به جهت جلوگیری از ورود حیوانات و افراد متفرقه به محوطه آب انبار در سه سمت بام بنای فوق دیواری خشتی و گلی بنا شده است. 12 ستون، 18 جرز، 20 گنبد و همچنین 2 غلام گردش مخصوص هوا، اسكلت و فضای اصلی مخزن آب انبار را تشكیل میدهد.
تمام جرزها و ستونهای آب انبار با تیرهای چوبی به یكدیگر كلاف كاشی شدهاند یك راه پله جهت تشخیص میزان آب و نیز در مواقع ضروری جهت لایروبی و انتقال نقاله و رسوبات به بیرون استفاده میكردهاند و عمده مصالح بكار رفته در این شامل خاك، خشت، گچ، آهك، چوب، آجر و سنگ میباشد.
تزئینات این آب انبار شامل تزئینات آجری و نیز رسم بندی بر سردر ورودی پاشیر و همچنین در بخش فوقانی دو بادگیر بنا شده است.
سه صفت عمده معماری این بنا به ترتیب عبارتند از: 1- ساخت یك دستگاه گردش با پنج دهانه با فاصلههای معین نسبت به هم در هر سمت شرق و غرب مخزن كه رابطه بین ساقه بادگیر و فضای مخزن به منظور هدایت و تقسیم برودت هوا و تهویه بوده است.
3- ساخت قسمهای راه پله پاشیر “پاشویه” و پلههای بیست و یك گانه همراه با دیوار طرفین و نیز سقف كه همه از سنگ ساخته شده است.
بنای عامالمنفعه آب انبار در تاریخ 23/5/1378 به شماره 2336 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
منبع: tafresh89.mihanblog.com
99
کامنت بنویسید...