سرد است و پاییز، کودکان گرسنه، باران میبارد/ بدون خانه وکاشانه مانده اند کودکان، مادران مینالند/ اشک در چشمانشان جاریست و تنها مانده اند، آه! بمیرم برایشان/ غم و اندوه این شهر، کردستانمان را فروریخت/ مادرجان گریه نکن، اشکهایت نابودم میکند/ در انتظار آمدن فرزندت بودی که شاید برایت آزادی به ارمغان بیاورد مادرم اما دیدی که روزگار، چگونه برایمان خون به ارمغان آورد؟/ بی همه چیز و بی همه کس مانده ام و چشمانم جایی را نمیبیند/ خورشید از این دیار رخت بربسته، آتشی افتاده در درونم اما بازهم در برابرت می ایستم و مقاومت میکنم/ سرزمینی که آکنده از اشک و خون است، کردستانی که امروز زخمی است و مادرانی که هنوز در انتظار جگرگوشه هایشان هستند/ اگرچه روزگار برایشان تنها خون به ارمغان آورده است/ از دست دشمن به زمین [و زمان] پناه بردیم اما، زمین هم مارا به خود نپذیرفت و بلایی اینچنین بر سرمان آورد/ سردت است؟ فریاد نزن، کسی صدایت را نمیشنود! شرف اجازه نمیدهد که از گرگ، کمک بخواهیم/ یادت می آید که چگونه دستت را شکستند و تو ترسیدی و به طرفشان سنگ پرتاب کردی؟ دیدی که اگر خانه ات هم ویران شود اما، خاطرات تلخ همچنان باقی میماند؟/ امروز، روز اتحاد است، امروز وان را زلزله و فاشیزم بلعید/ اما من همچنان ایستاده ام، جایی نمیروم، نگران نباش! اینجایم که روایت کنم
همه این دردها را/ اینجام و مطمئن باش، آن کسی نخواهم شد که دشمن میخواهد