«مرگت زوال شتاب است» از کتاب: خطی ز سرعت و از آتش

مرگت زوال شتاب است

مرگت دوام درنگ است:

جاری نبودن آب است

بی نقش ماندن رنگ است

شعر تو: «دانش خوبی»

نقش تو: « بینش پاکی»

بی فرض پاکی و خوبی

دنیا نه جای درنگ است

پر نغمه در قفس رنگ

دیگر نه گل شقایق

دستانسرای خموشان

تنهایی ی دل تنگ است^۱

جستی نشان خدا را

در بوته های گل افشان

دیدم که حجم حقیقت

در پوکه های فشنگ است^۲

گفتی که: گل نکنیمش

نوشد کبوتر اگر آب

بگذار قصه که این جا

سیلاب خون و خدنگ است^۳

گفتی که: قبله نسیم است

شک داشت باورم آن روز

اما یقین به دلم هست

کامروز، کعبه ز سنگ است^۴

باز آ که پشته ببینی

از کشته های برادر

وز سینه ناله برآری

کز جنگ، نفرت و ننگ است

اما تو غم نشناسی

وز مرگ هم نهراسی^۵

موجت به سخره نگیرد

دریا، سرای نهنگ است...

خرداد ماه ۱۳۵۹

پی نوشت:

۱– گاهگاهی قفسی می سازم با رنگ

می فروشم به شما

تا به آواز شقایق که در آن زندانی است

دل تنهایی تان تازه شود.

۲- و خدایی که در این نزدیکی است:

لای این شب بوها

پای آن کاج بلند.

۳- آب را گل نکنیم:

در فرو دست انگار

کفتری می خورد آب...

۴- کعبه ام مثل نسیم، می رود باغ به باغ، می رود شهر به شهر.

۵- نهراسیم از مرگ...