تقدیم به شهره عزیزم تنهاترین دختر سرزمین آفتاب

در این لحظات تنهایی ام به تو می اندیشم به تو که مظهر عشق و صفایی

آری این منم

پسری از نسل عشق

عشقی كه تو به ما آموختی

آیا مرا به یاد می آوری ؟

من فکر میکنم زندگی مظهرعشق تو است.عشقی که لابه لای سلولهایم رسوخ کرده است

و لحظه به لحظه زندگی ام را سرشار میکند

.آیا عشقم را که با تمام وجود نثارت میکنم می بینی وباور داری؟

نمیدانم که سر چشمه ی این عشق از کجاست؟

وآیا میتوان از آن دست کشید؟؟

ولی نه

عشقشی که در جان و روحم رسوخ کرده و با تو یکی شده به آسانی فراموش نمی شود

مگر آنکه مرگ آن را به دست فراموشی بسپارد