طبیعى است که هر فرد مسلمان زمانى مى تواند ولیّى از اولیاى الهى راواسطه قرار دهد و یا از وى در دشوارى ها کمک بخواهد که خداوند چنین اذنىرا بدهد، وگرنه نمى شود کمک خواست. در واقع مشروعیّت این عمل، متوقّف براذن خداوند است.
در قرآن کریم درباره حضرت عیسى(علیه السلام) آمده است که آن حضرت با اذنالهى مشکلاتى را مرتفع مى ساخت، بیمارانى را شفا مى داد و حتى مردگانى رازنده مى کرد.
در آیه 110 سوره مائده خداوند خطاب به حضرت عیسى(علیه السلام)مى فرماید: (وَإِذْتَخْلُقُ مِنَ الطِّینِ کَهَیْئَةِ الطَّیْرِ بِإِذْنِی فَتَنفُخُ فِیهَافَتَکُونُ طَیْراً بِإِذْنِی وَتُبْرِءُ الاَْکْمَهَ وَالاَْبْرَصَبِإِذْنِی وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَى بِإِذْنِی); و با اذن من، ازگِل چیزى به صورت پرنده مى ساختى و در آن مى دمیدىو به اذن من پرنده اى مى شد و کور مادرزاد ومبتلا به بیمارى پیسى را بهاذن من شفا مى دادىومردگان را به اذن من زنده مى کردى».(دقت کنید)
با این اذن الهى، آن حضرت اعلام مى کند که من با اذن خداوند این امور راانجام مى دهم. در آیه 49 سوره آل عمران از زبان آن حضرت مى خوانیم: «(أَنِّىقَدْ جِئْتُکُمْ بِآیَة مِّنْ رَبِّکُمْ أَنِّى أَخْلُقُ لَکُمْ مِّنَالطِّینِ کَهَیْئَةِ الطَّیْرِ فَأَنفُخُ فِیهِ فَیَکُونُ طَیْراًبِإِذْنِ اللهِ وَأُبْرِءُ الاَْکْمَهَ وَالاَْبْرَصَ وَأُحْىِ الْمَوْتَىبِإِذْنِ اللهِ وَأُنَبِّئُکُمْ بِمَا تَأْکُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِیبُیُوتِکُم); من نشانه اى از طرف پروردگار شما برایتان آورده ام; من از گل چیزى به شکل پرنده مى سازم، سپس در آن مى دمم و به اذن خدا،پرنده اى مى گردد و به اذن خدا، کور مادر زاد و مبتلا به بیمارى پیسى رابهبودى مى بخشم، و مردگان را به اذن خدا زنده مى کنم و به شما خبرمى دهم از آنچه مى خورید وآنچه را در خانه هاى خود ذخیره مى کنید».
بنابراین، اگر کسى نزد حضرت عیسى(علیه السلام) مى آمد و مى گفت: فرزند مرابه اذن خدا شفا بده! و یا این مرده را به اذن خداوند زنده کن! هرگز شرکنبود و مجاز بود، زیرا هم شخص درخواست کننده و هم حضرت عیسى(علیهالسلام)مى دانست که با اذن الهى چنین کارى انجام خواهد شد.
مى دانیم که اگر کارى شرعاً مجاز نباشد و شرک باشد، حتّى یک مورد آن نیزنباید جایز باشد! زیرا عدم جواز شرک براى خداوند استثناء بردار نیست. درنتیجه، اگر کسى از اولیاء و مقرّبان درگاه الهى بخواهد ـ با اذن پروردگارـ مشکل وى را برطرف سازد، کار خلافى مرتکب نشده است. جالب است بدانیمکهدر آیه 45 همین سوره،
خداوند آبرومند بودن و مقرّب بودن آن حضرت را نزد خود یادآورى مى کند،آنجا که فرشتگان به حضرت مریم بشارت وجود حضرت عیسى را مى دهند و آنگاهمى افزایند: «(وَجِیهاً فِی الدُّنْیَا وَالاْخِرَةِ وَمِنْ الْمُقَرَّبِینَ); در دنیا و آخرت آبرومند است و از مقرّبان (الهى) خواهد بود». آنها در برابر این دلیل روشن چه پاسخى دارند؟! هیچ.

بهر فرج و ظهور مهدی فاطمه (عج) صلوات

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ وعَجِّلْ فَرَجَهُمْ