تا از این تنهایی درازمدت

                                         دنبال لهجه ی گمشده ام بگردم

نمی دانست که بوسه های تو پری هایی آوازاند

                                     که اعتصاب از کزکردن مان کرده اند

     بی تومی ترسم

             از اینجا که دستها را برای کشتن باز می شوند 

                                        ودعا هانبودنشان  است بارهاست که میترسم

می خواهم  که تداعی پرواز شویم ،

    تا چند گامی این ارتفاع عادت مبهم مرده گی مان را رها کنیم

        دست هایت  را برای چه باز کرده ا

وقتی تمام راها باتلاق شدند

                              و خانه ها غسلخانه

                                    دراین محل دستت را برای درد های من باز نکن

            که دردهای من درد  نمی کنند و از آنهایی می ترسم که نمی ترسند

                           مقصر تویی که زیبایی

  اینجا دعاها بارها وبارها مربوط به توست که

خداوندا خدایا !!!!!!

                       این بی آتش سوختن سهم ما نیست!

                       این بی آتش سوختن سهم ما نیست!

                       این بی آتش سوختن سهم ما نیست!

(از احمد نوراللهی مقدم)