با سلام
ضمن عرض ادب و احترام خدمت دوستان عزیز , به جهت عدم پاسخگویی همقطاران محترم به مبحثی با همین نام که چندی پیش سرکار خانم پشتکوهی قلمفرسایی نموده بودند بر آن شدم تا چند کلامی در باب
ترانه ی شهبانو با والاصدای سرزمین ترانه ستار به عرض برسانم:

این شاهکار استاد به مناسبت روز مادر در سال 2003 میلادی باکلامی
ازهمایون هشیارنژاد و آهنگسازی حسن شماعی زاده و تنظیم تیگران
ساعیان ساخته شد .
این اثر درد دلیست با علیا حضرت فرح دیبا ( فرح پهلوی ) به عنوان ملکه
ایران که به دردوغم فرزندانش گوش فرامیدهد. البته بر ارباب فضیلت واضح
و مبرهن است که اینگونه مخاطب قراردادن ملکه بیشتر حالت کنایی دارد
که مقصودش باز شدن گوش دیوار است نه در.

بدور از هرگونه گرایش سیاسی بیایید به تحلیلی هرچند مختصر درباره ی
این ترانه بنشینیم:


شهبانو اجتماع نقیضین است : ملایم و غمگین+ کوبنده و حماسی
و این جمع اضداد که چون موم در دست استاد به هارمونی رسیده
همچنان امیدبخش نیز هست و پر از افتخار و سربلندی.
به اوج و فرودها,کششهای ممتد و نیم تحریرهایی که با زیبایی هرچه
تمامتر آهنگ و کلام را از گامی به گام دیگر میبرند دقت کنید.در ادا کردن
عبارات و بیان مفاهیم, بصورتی کاملا هنرمندانه تامل نمایید و به ظرافت
و توانایی صدای ستار بیندیشید. واقعا شاهکار است!

قصد آن ندارم که بیش از این عزیزانم را معذب واضهات کنم و با معقولات
مکررروحشان بفرسایم. هدف, تنها, رسالتی بود که به انجام رسید.

در انتها متن این تصنیف را به شما هدیه میکنم چراکه بضاعتی بیش
از این ندارم: خوش باشید و سرافراز :


در کاخ پادشاهی,در پای تخت شاهی_در شب میلاد نور,در قحطی سیاهی_با مهر آریایی,مهربان بانو شدی_مادر ملتی با,نام شهبانو شدی_ای مادر گرامی,همسر مرد نامی_رنجی که برده ای تو,نداره التیامی_نه وقت بار عامی,نه فرصت سلامی_ از این همه مصیبت,نمیشه گفت کلامی_مهر آفرین گلبانو,ای نازنین شهبانو_خونه را خاک گرفته,از بیکسی تا زانو_مهر آفرین گلبانو,ای نازنین شهبانو_خونه را خاک گرفته,از بیکسی تا زانو_شکوه تخت جمشید تاراج آشنا شد,پایه تخت کوروش چوبه دار ما شد_پرچم شیر و خورشید بی یال و دم رها شد,جهنمی به نام دین خدا به پا شد_رنج زیادی بردیم,از دنیا ضربه خوردیم_افتادیم از بزرگی,اما هنوز نمردیم_زنده به عشق یاریم,تشنه کارزاریم_ما امتداد سبز,دوباره بهاریم_مهر آفرین گلبانو,ای نازنین شهبانو_خونه را خاک گرفته,از بیکسی تا زانو_در سرزمین خورشید,اگر که روشنی نیست_مثل تو عاشق مهر,تو قصر عشق زنی نیست_رو خط سرنوشت,هر دوی ما نوشته_شکسته ها شکسته,گذشته ها گذشته_تا وقتی که به دلها,نوید عشق میدی_وقتی تو را میبینیم,لبالب از امیدیم_میگذریم از سیاهی,پا میذاریم تو راهی_که میرسه به مرز,ایران پادشاهی.

با تقدیم احترام
وحیدرضا پژمان
طهران
VahidRezaPejman@Yahoo.Com