هدایت نامه های زیادی ننوشته است، و در مقایسه با نویسندگان و شاعرانی مانند جمال زاده و نیما و آل احمد بسیار کم نامه نوشته است؛ اگرچه همین اندازه نامه که نوشته است، حتی هنگامی که راجع به روزمره ترین موضوعات می نویسد، بینش فراوان و جوشش طبع و حساسیت فوق العاده ی او را نشان می دهد. هدایت همانگونه که دوستانش و خود او نوشته اند، کم تر اشتیاقی به نوشتن نامه از خود نشان می داده است، مگر در موارد ضروری. او نامه نویسی را یک جور « اظهار لحیه » برای موجودات پرچانه و پر مدعا می داند. در نامه ای به انجوی شیرازی، می نویسد: « این که به هیچ کس کاغذ ننوشته ام علتش واضح است، اولا هیچ حوصله برای این تفریح ندارم، بس که خاموش نشستم سخن از یادم رفت و از پخش احساسات و اصطلاحات خسته شده ام.»
ظاهرا هدایت بیشتر نامه هایش را به دوست دیرین و صمیمی خود حسن شهید نورایی نوشته است، و چنان که پرویز ناتل خانلری و حسن قائمیان نوشته اند این نامه ها به پنج سال آخر حیات هدایت مربوط می شود.
احتمالا به جز نامه های چاپ نشده ی هدایت به شهید نورایی نامه های دیگری از هدایت به اعضای خانواده و دوستانش - یا مکاتبه های اداری هدایت - وجود دارند که به آن ها دسترسی نمی باشد. انجوی شیرازی، درباره ی آخرین نامه های هدایت از پاریس، به چند نامه ی کوتاه و مختصر اشاره میکند که هدایت به او نوشته و او آن ها را گم کرده است. هم چنین جمال زاده به نامه ی منتشر نشده ای از هدایت اشاره می کند که در آن هدایت درباره ی کتاب La Nausee ( تهوع ) اثر ژان پل سارتر اظهار نظر کرده بوده، و ظاهرا جمال زاده آن کتاب را از ژنو برای هدایت فرستاده بوده است. به نقل از مسعود فرزاد نیز گفته اند که هدایت تعدادی نامه به یک زن، که ظاهرا او را دوست می داشته، نوشته بوده است که دختر آن زن هم اکنون - در زمان این نقل - در شیراز زندگی می کرده است.
متاسفانه در کلیه ی منابع و ماخذی که تاکنون درباره ی آثار هدایت و از جمله نامه های او منتشر شده است فهرست دقیق و کامل نامه های هدایت، حتی نامه های منتشر شده ی او، دیده نمی شود، و در « کتاب صادق هدایت »، که یکی از منابع نسبتا مهم مربوط به نامه های هدایت است، کاستی ها و نارسایی های بسیاری وجود دارد، که شاید علت های آن را بتوان در عدم دسترسی گردآورنده ی کتاب به صاحبان نامه ها و منابعی که نامه ها در اختیار آن ها بوده است دانست. البته این موضوع قابل فهم است که یافتن و فراهم آوردن متن کامل همه ی نامه های موجود یک نویسنده - آن هم نویسنده ای از نوع هدایت - اگر مطلقا امکان پذیر نباشد سخت دشوار و نیازمند سپری شدن زمان کافی است؛ زیرا تا اطلاعی از وجود یک نامه در اختیار نباشد و مخاطب، یا صاحب نامه، به هر دلیل مایل به انتشار نامه نباشد در حقیقت آن نامه وجود ندارد، و کم نیستند تعداد نامه هاى هدایت که بنا به مصلحت های گوناگون، و گاه به انگیزه های بسیار « خصوصی » و گاه نیز به جهت ملاحظه های « عمومی »، منتشر نشده اند یا به طور ناقص منتشر شده اند.


نامه هاى هدایت به اعتضادالملك
نامه هاى هدایت به زیورالملوك
نامه هاى هدایت به عیسى هدایت
نامه هاى هدایت به محمود هدایت
نامه هاى هدایت به محبوب عظیمى
نامه هاى هدایت به تقى رضوى
نامه هاى هدایت به مجتبى مینوى
نامه هاى هدایت به یان ریپكا
نامه هاى هدایت به حسن شهید نورایى
نامه هاى هدایت به فریدون توللى
نامه هاى هدایت به عبدالحسین نوشین
نامه هاى هدایت به محمد على جمال زاده
نامه هاى هدایت به مصطفى فرزانه
نامه هاى هدایت به انجوى شیرازى
نامه هاى ادارى هدایت