o       پل شریدر : در سال 1973 دوران سختی را می گذراندم . در ازدواجم شكست خورده بودم و می بایست كارم را در موسسه فیلم آمریكایی ترك می كردم . بیكار و بدهكار بودم . زندگی ام در انزوای كامل می گذشت و تقریباً در اتومبیلم زندگی می كردم . یك روز رفتم بیمارستان و معلوم شد كه زخم معده دارم . در طول مدتی كه در آنجا بودم وقتی با پرستاری حرف می زدم متوجه شدم كه دو یا سه هفته است كه با كسی صحبت نكرده ام . واقعاً شوكه شدم ؛ مثل راننده تاكسی بودم كه در تابوت فلزی اش در شهر این طرف و آن طرف می رود ، ظاهراً در بین مردم ولی كاملاً تنها .

o       اسكورسزی : كل فیلم بر اساس تاثیراتی است كه من از بزرگ شدن در نیویورك و زندگی شهری گرفته ام .

o       پل شریدر : زمانی كه فیلمنامه را می نوشتم ، خیلی به فكر خودكشی بودم ، عاشق اسلحه بودم ، بسیار می نوشیدم و شدیداٌ درگیر فیلم های پورنو –آنطور كه معمولاً یك آدم تنها درگیر است – بودم و همه اینها آشكارا در فیلمنامه دیده می شود . درست بعد از نوشتن فیلمنامه ، شش ماه از شهر رفتم . وقتی دوباره به لس آنجلس برگشتم از نظر احساسی قوی تر شده بودم و دوباره رفتم سراغ فیلمنامه . آن موقع یك منتقد آزاد بودم و فقط مصاحبه ای با برایان دی پالما در مورد فیلم خواهران 8 را در دست داشتم . آن روز بعد از ظهر با برایان شطرنج بازی می كردیم كه من موضوع فیلمنامه را برایش گفتم . بعد دادمش به او و برایان خیلی آن را پسندید و مایل بود آنرا بسازد .

o       دی پالما : از فیلمنامه پل كی می گفت بر اساس خاطرات آرتور بره مر ، دیوانه ای كه می خواست جرج والاس فرماندار آلاباما را ترور كند ، نوشته خیلی خوشم آمد . اما كیفیت بیوگرافی گونه آن – براساس زندگی شریدر – است كه فیلمنامه را جذاب كرده است .

o       فیلیپس : بعد از آنكه فیلمنامه اش را خواندم حاضر نبودم با او تنها باشم . اسلحه كالیبر 45 هم خرید بود .

o       اسكورسیزی : برایان به من گفت كه پل فیلمنامه ای دارد به نام راننده تاكسی كه برایان نمی توانست یا نمی خواست آن را بسازد . از من پرسید كه آیا دوست دارم آنرا بخوانم؟فیلمنامه را خواندم و دادم دوستم هم خواندش و گفت فوق العاده است . هر دو می دانستیم این همان فیلمی است كه باید بسازیمش .

o       فیلیپس : شریدر همیشه من را می ترساند . اولین دفعه كه او را دیدم ، پس از اینكه دی پالما فیلمنامه راننده تاكسی را به ما داده بود ، آنقدر خجالتی بود كه صدایش از ته چاه در می آمد .

o       اسكورسیزی : راننده تاكسی به نوعی برای ما یك ماموریت بود . باب (رابرت دنیرو) بازیگر بود من كارگردان و پل هم فیلمنامه را نوشته بود . ما سه تا همدیگر را پیدا كرده بودیم . درست همان چیزی بود كه می خواستیم . یكی از عجیب ترین اتفاق های زندگی مان .

o       پل شرایدر : راننده تاكسی نتیجه همزمانی شانس و موقعیت زمانی و خیلی چیزهای دیگر بود . سه نوع حس متفاوت در بزنگاه با هم جمع شده بود تا كاری دست انجام بپذیرد . همین طور فیلمی بود با بودجه ای كم و زمان فیلمبرداری طولانی ، اما به هر حال ساخته شد .

o       اسكوزسیزی : سال 1974 دنیرو قرار بود برای پدرخوانده 2 اسكار بگیرد . اِلن برستین برای آلیس دیگر اینجا كار نمی كند جایزه گرفت و پل تازه یاكوزا را به برادران وارنر فروخته بود . بنابراین همه جمع بودند . مایكل و جولیا فلیپس كه فیلمنامه را خریده بودند برای تهیه فیلم نیش جایزه بده بودند و حساب كرده بودند كه امكان ساخت این فیلم را دارند ، اگر چه ما بالاخره بودجه بودجه 3/1 میلیون دلاری را فراهم كردیم . در حقیقت مدتی به این فكر بودیم  كه آنرا به صورت ویدئویی سیاه و سفید بسازیم !

o       پل شریدر : در یك مقطع زمانی خاص می توانستیم هزینه فیلم را به شرط بازی جف بریجز تامین كنیم ، اما ترجیح دادیم دست نگه داریم تا بتوانیم آن را با بازی دنیرو بسازیم .

o       دی پالما : راست می گویند ؛ نیل دایموند برای راننده تاكسی تست شد . بعد جزف بریجز كاندیدای اسكار شد و به عنوان بهترین انتخاب مطرح شد . اگر چه همیشه در پس ذهن مان باب (رابرت دنیرو) بود . او خود تراویس بیكل بود .

o       كامرون : فكر می كنم دنیرو در شخصیت مارتین كسی را یافت كه می تواند پانزده دقیقه راجع به این كه چطور شخصیت فیلم كروات گره می زند ، حرف بزند . خودم یك بار شاهد بودم كه داشتند ده ساعت بدون وقفه حرف میزدند .

o       اسكورسیزی : پل گفت : "دنیرو چطوره؟ بازیش در خیابانهای پائین شهر معركه بود" بعد معلوم شد كه باب نسبت به آدمهایی مانند تراویس بسیار احساس همدردی می كند .

o       فیلیپس : ما فكر می كنیم تراویس كسی است كه مردم باید راجع به او بیش تر بدانند .می دانم كه توی خیابانها مثل او زیاد است ؛ مخلوق فرهنگ آمریكایی ، ثبت شده بر سنگ بر اثر جنگ ویتنام .

o       دنیرو : چیزهای پنهان زیادی در زندگی آدمها وجود دارد كه كسی نمی خواهد در مورد آنها حرف بزند .این چیزها به نوعی در فیلم یا روی كاغذ بهتر بیان می شوند .

o       فاستر : اول نمی خواستم نقش را قبول كنمچون می ترسیدم دوستانم بعداً مسخره ام كنند . فكر كردم شوخی شان گرفته . این نقش می توانست برای دختری كه مثلاً 21 سالش باشد نقش مهمی باشد ولی من باورم نمی شد كه آنها نقش آیریس را به من بدهند . من كودك بازیگر فیلم های دیزنی بودم

o       اسكورسیزی : هیچوقت كوچكترین تردیدی نسبت به جودی نداشتم . او همیشه در مورد شخصیت فیلم هایش روشن و با طراوت فكر می كند . هدایت كارگردان را خوب می گیرد و استعداد ذاتی دارد با ظرفیتی طبیعی در هنگام ایفای نقش كه مایه نشاط گروه می شود .

o       جودی فاستر : چهار ساعت با یك روانكاو كلنجار رفتم تا ثابت كنم به اندازه كافی آدم نرمالی هستم كه بتوان نقش یك زن فاحشه را بازی كنم . این نقشی بود كه كاملاً زندگی ام را متحول كرد .برای اولین بار بود كه نقش كاملاً متفاوتی را بازی می كردم . امام من شخصیت آیریس را كاملاً می شناختم – من سه خیابان آن طرف تر از بولوار هالیوود بزرگ شده بودم – و دخترهای مانند آیریس را هر روز می دیدم .

o       كایتل : وقتی مشغول فیلمبردای خیابانهای پایین شهر بودیم من در گرینویچ ویلج زندگی می كردم و موقع فیلمبرداری راننده تاكسی به هِلز كیچن نقل مكان كردیم . در همسایگی ما پاندازهای زیادی بودند من فقط كاری كه كردم این بود كه تعدادی از آنها را كنار هم گذاشتم و اسپورت از میان آنها زنده شد .

o       اسكورسیزی : خود روند فیلمبرداری برای من بسیار مهم تر از نتیجه نهایی بود .

o       پل شریدر : دنیور خیلی مصمم بود كه شخصیت تراویس را درست از كار درآورد . او چند هفته ای راننده تاكسی شد . پلیس از او انگشت نگاری كردو اجازه رانندگی تاكسی را گرفت . از این راه كلی پول در آورد .

o       اسكورسیزی : چند شب همراه باب رفتم . او گفت كه یكی از عجیب ترین احساسات زندگی اش را در طول رانندگی تاكسی تجربه كرده است . انگار كاملاً بی نام و نشان باشد . مسافرها هر چه می خواستند می گفتند و هر كاری كه می خواستند روی صندلی عقب تاكسی انجام می دادند انگار او اصلاً آن جا نیست .

o       رابرت دنیرو : من اصولاً آدم ساكتی هستم ، ولی توی تاكسی با مسافرهایم حرف می زدم ، تا به شخصیت تراویس دست پیدا كنم .

o       اسكورسیزی : یك بار مردی را سوار كرده بود كه اتفاقاً بازیگر بود . او گفت : "خدای من شما یك سال جایزه اسكار را برده اید و حالا تاكسی می رانید؟یك كار دائم پیدا كردن باید خیلی سخت باشد ." دنیرو برایش توضیح داد كه چه می كند . مسافر دستش را روی شانه رابرت گذاشت و گفت : "اشكالی ندارد من هم خودم یك مدتی گرفتار بودم."

o       كایتل : من چند هفته ای با یك پاانداز نشست و برخاست كردم تا توانستم نقش را خلق كنم . ما ، من و آن پاانداز،تقریباً تمام گفتگوها را نوشتیم . من بداهه پردازی هایمان را ضبط كردم . او نقش پاانداز را بازی می كرد و من نقش دختر را بازی می كردم و او نقش دختر را . ما این كار را در اكتورز استودیو در طول چند هفته و بارها و بارها انجام دادیم .

o       جودی فاستر : یك مددكار اجتماعی هر روز سَر كار بود و برداشت های هر روز را می دید تا مطمئن شود كه وقتی رابرت دنیرو حرف ركیكی را به زبان می آورد سر صحنه نباشم .

o       اسكورسیزی :همه چیز از قبل روی استوری بورد آمده بود . حتی یك نمای درشت ، چون باید خیلی به سرعت كار می كردیم . این جوری : «این نما را بگیر!»بعد ، «خب گرفتم» . «حالا برو سرِ بعدی»

o       فاستر :‌ به ندرت پیش می آید كه آدم كارگردانی مثلمارتین اسكورسیزی داشته باشد یا بازیگر نقش مقابلش مثل دنیرو باشد . كسی كه آنقدر تمرین می كند و تمرین می كند كه شما احساس می كنید كه او خود شخصیت است . آنقدر واقعی كه آدم را می ترساند .

o       اسكورسیزی : صحنه های توی تاكسی در آخرین هفته كار فیلمبرداری شد. در آن صحنه از باب خیلی چیزها یاد گرفتم یاد می آید گفتم : «دسته تاكسی متر رو بزن پایین ، روشن اش كن ، روشن اش كن.» دنیرو گفت :«نه ، متقاعدم كن كه روشن اش كنم.»باب تا موقعی كه متقاعد نشد كه منظورم از پایین زدن دسته تاكسی متر چیست آن كار را نكرد و من تازه دریافتم كه حركت او می بایست مدل خاصی می بود كه اگر آن را حس نمی كرد ، حركت درست انجام نمی شد . واقعاً برای من یكی از وحشتناك ترین صحنه هایی بود كه گرفتم .

o       فاستر : مارتین ناخن هایش را می جوید ، سرش را می خاراند ، بلوزش را در می آورد و دائم نگران است و نگران و نگران . او آنقدر در مورد فیلمسازی نگران است كه در پایان هر فیلم از زخم معده كارش به بیمارستان می كشد .

o       اسكورسیزی : در خیابانهای پایین شهر متهم به این شدم كه فقط آشغال های خیابانها را نشان دادم . وقتی راننده تاكسی را می ساختم به علت اعتصاب ، زباله ها آنقدر همه جا را كثیف كرده بود كه هر جا دوربین را می كاشتیم كوهی از زباله در قاب بود . من گفتم ، «كله ام را می كَنند . بچه ها كمی از زباله ها را جمع كنید.» در خیابانهای پایین شهر آنقدر می بایست آشغال به خیابانهای لس آنجلس می ریختیم تا شبیه نیویورك شود .

o       شریدر : به نوعی ، گفته ها بداعه گویی است .  به یاد ماندنی ترین قطعه در فیلم بداهه است : «با منی؟ داری با من حرف می زنی؟» در فیلمنامه فقط آمده ، تراویس توی آینه با خودش حرف می زند . دنیرو از من پرسید كه باید چه بگوید و من گفتم : "«خوب این بچه ای است كه با اسلحه بازی می كند و ژست خشن بودن به خود می گیرد .» بعد دنیرو همه این تكیه كلام را گفت كه تكیه كلام آن زمان یكی از كمدین های نیویوركی بود .

o       اسكورسیزی : ویكتور (مانتانا ، دوست اسكورسیزی از زمان دانشگاه نیویورك) از ویتنام برگشت و یك شب شام با هم رفتیم بیرون . بعضی از چیزهایی را كه دیده بود برایمان تعریف كرد . داستانهای بسیار وحشتناك . در طول شام رابرت دنیرو از او چیزهایی راجع به نیروهای مخصوص پرسید . ویكتور به ما گفت در سایگون اگر كسی را می دیدی كه سرش را مدل موهاك تراشیده نباید به نزدیكی او می رفتی . معمولاً معنی اش این بود كه آماده اند به شكل نیروهای مخصوص وارد عمل شوند . آنها آماده كشتن بودند و در یك حالت روانی خاص آماده پیش رفتن .

o       رابرت دنیرو : زمانی به مارتی گفتم باید فیلم هایی از برداشت های استفاده نشده بسازیم . تمام آن صحنه كشتار توی راهرو برای هر نما چهار یا پنج برداشت گرفتیم . دائم مشكل فنی پیش می آمد . جلوه های ویژه زیادی داشتیم با این حال همیشه مشكل پیش می آید . داردی نماهای جدی قتل و خونریزی را می گیرید كه ناگهان كسی چیزی را می اندازد و یا جیزی از كار می افتد و همه چیز نابود می شود و تازه خنده دار هم هست . عجیب اینكه در این جور صحنه ها فكر می كنم چون همه چیز هولناك است همه آماده خنده اند . خوب به خاطر دارم كه با اینكه موضوع سنگین و جدی بود اما در فضا شادی حكمفرما بود .

o       بروكس : به شخصیت نقش من در فیمنامه فقط اشاره شده بود ، بنابراین خودم باید می ساختمش . پل شریدر یك بار حرف بامزه ای زد ، او گفت: «متشكرم ، من آن شخصیت را اصلاً نفهمیدم» و من با خودم فكر كردم این همان شخصیتی است كه او دركش نمی كند . او تراویس بیكل و اسپورت را خوب درك می كند اما مطمئن نیست كسی را كه در دفتر انتخاباتی كار می كند را درست بشناسد .

o       اسكورسیزی : اصلاٌ فكر نمی كردم كه راننده تاكسی یك پول سیاه هم بفروشد .

o       شریدر : در زمان ساخته شدن فیلم همه احساس خوبی داشتیم و همه چیز درست از آب در می آمد . یادم است شب قبل از افتتاحیه برای شام دور هم جمع شدیم و همه میگفتیم : «مهم نیست فردا چه پیش می آید ما فیلم معركه ای ساختیم و به آن افتخار می كنیم حالا اگر بیندازنش توی توالت » و روز بعد بلند شدم رفتم سالن سینما برای نمایش ظهر . صفی طولانی تشكیل شده بود كه دور ساختمان چرخیده بود بعد تازه متوجه شدم این صف طولانی برای سانس ساعت دو است نه سانس ظهر !! پس دویدم تو و فیلم را دیدم ، خیلی ها ته سالن ایستاده بودند . هیجان شدیدی داشتم همه می دانستیم كه دیگر آن را تجربه تكرار نخواهد شد .

o       دنیرو : احتمالاً این قضیه «از خود بیگانگی» روی مردم تاثیر گذاشت . فیلم های سینمایی اینطوریند ، آدم آنها را به شكلی كاملاً مشخص آنرا می سازد ولی مردم شدیداً تحت تاثیر قرار می گیرند و نمی دانید چرا .

o       شریدر : ژان لوك گدار گفته بود كه تمامی فیلم های بزرگ به دلایلی نامربوط موفق هستند و كلی دلایل نامربوط برای موفقیت راننده تاكسی وجود داشت . خشونت محض یكی از آن دلایلی بود كه مردم را در خیابان تایمز جمع كرده بود.

o       اسكورسیزی : من از برخورد تماشاگران با مسئله خشونت شوكه شده بودم.یكبار راننده تاكسی را در شب افتتاحیه دیدم و همه در آخرین صحنه تیراندازی فریاد می زدند و جیغ می كشیدند . وقتی فیلم را می ساختم اصلاً قصدم این نبود كه تماشاگران را به واكنش های احساساتی بكشانم - «آفرین،برو بیرون و همه شان را بكش!»

o       فاستر : وقتی شنیدم كه به ریگان سوء قصد شده واقعاً با دوستم در محوطه دانشگاه ییل بالا و پایین می پریدیم . (30 مارس 1981)

o       اسكورسیزی : مردم از من می پرسند در مورد تیراندازی جان هینكلی چه احساسی دارم . من كاتولیك هستم به سادگی دچار احساس گناه می شوم.

o       فیلیپس : هینكلی سه تا وسوسه روانی داشت : جودی فاستر ، نوشتن و نازیسم ؛ او یكی از معدود ادمهایی است كه نبرد من هیتلر را خط به خط خوانده . قبل از ترور ریگان قصد داشته به جیمی كارتر تیراندازی كند .

o       اسكورسیزی : به محل اجرای مراسم اسكار سال 1981 رسیدیم و دیدیم ما اولین آدمهایی هستیم كه رسیده ایم . بعد باید به دستشویی می رفتم . سه تا مرد گردن كلفت همراهم آمدند . سه مرد قوی هیكل با جلیقه ضد گلوله . «من گفتم خدای من این همه تدابیر امنیتی برای چیست!؟ آدم باورش نمی شود.» چند سال قبل وقتی من و جودی كاندیدای اسكار بودیمنامه تهدید آمیزی بدستم رسید كه حاوی متن زیر بود :

«اگر جودی برای آنچه تو مجبورش كردی انجام دهد برنده شود تو تقاص آنرا با زندگیت پس خواهی داد»

بنابراین به اف بی آی خبر دادیم . «این بار گفتم وضع تدابیر امنیتی از قبل بهتر شده است ، عالیست . رفتم پشت صحنه كه چند جمله ای با رابرت ردفود آماده كنیم . اف بی آی نمی خواست كه من این طرف و آنطرف بروم . البته هم می دانستند به جر خودم . ردفورد به من گفت كه ارتباطی میان تیراندازی به رئیس جمهور و راننده تاكسی پیدا كرده اند . حتی یك در میلیون هم فكر نمی كردم كه این موضوع به فیلم ربط داشته باشد . بعد فهمیدم حتی رانند لیموزین مراسم هم مامور اف بی آی است .

o       فیلیپس : من برت اشنایدر (مجری طرح فیلم ایزی رایدر ) را در یك مهمانی دیدم . گفتم : « دیدی؟انگار راننده تاكسی هم آنقدرها فیلم بدی نبوده.» برت گفت : «اگر ولقعاً فیلم خوبی بود هینكلی موفق شده بود ریگان را بكشد .»

o       اسكورسیزی : فیلم ها آدم كش نیستند ، آدمها همدیگر را می كشند . اصلاً متاسف نیستم كه راننده تاكسی را ساخته ام . این را هم قبول ندارم كه فیلمی غیرمسئولانه است – كاملاً برعكس .

o       شریدر : من با سانسور در اصل مخالف نیستم ، اما فكر می كنم اگر فیلمی مانند راننده تاكسی را سانسور كنید . تنها یك فیلم را سانسور كرده اید اما اصل شمكل هنوز پابرجاست . این شخصیت ها مانند هینكلی و تراویس همه جا هستند و با كوچكترین چیزی ممكن است تحریك شوند ... وقتی با فیلمسازان جوان صحبت می كنم می گویند : راننده تاكسی در واقع مسیر زندگی شان را تغییر داده . وقتی خوب گوش می كنم متوجه می شوم كه این فیلم در جامعه از خود نوعی رد پا بر جای گذاشته است .

o       جودی فاستر : فكر كنم راننده تاكسی یكی از بهترین فیلمهای تاریخ سینمای آمریكا باشد . بیاینه ای است در مورد آمریكا . در مورد خشونت . درباره تنهایی،گمنامی .بسیاری از كارهای خوبی كه بعداً ساخته شد ، تلاشی در جهت تقلید از راننده تاكسی بوده ، تلاشی در جهت تقلید از سبك آن . در طول مدت فیلمبرداری ، هر روز كه به خانه بر می گشتم احساسم این بود كه واقعاً كار مهمی انجام داده ام .