افرادی که اختلالات تصویر بدنی دارند اغلب این مساله که آنها درباره ظاهر خود چه احساسی دارند بر آنها حکمفرمانی می‌کند. شما به احتمال زیاد در موقعیتهای اجتماعی احساس شرمندگی خواهید کرد. کمرو بودن و خجالتی بودن درباره نقص‌تان ممکن است شما را وادار کند که از افراد ، مکانها یا موقعیتهای خاصی اجتناب کنید. این گونه رفتار کردن میتواند ایجاد مشکل کند به خاطر اینکه شما چیزهایی را از دست می‌دهد که شما می‌توانستید از آنها لذت ببرید. به علاوه  هر فردی به ارتباط اجتماعی نیاز دارد و شرکت نکردن در فعالیتهای اجتماعی باعث خواهد شد که شما احساس غم و تنهایی داشته باشید. همچنین به خاطر بسپارید که اگر شما به مراسم‌های خاص نروید ، شما هرگز در نخواهید یافت که آیا پیش‌بینی‌های ترسناک شما در مورد اینکه افراد به نقص‌های شما خیره خواهند شد واقعا درست از آب درمی‌آید یا نه. اگر شما رفته باشید ، شاید متوجه شده باشید که هیچ کس یا متوجه نشده و یا توجهی به این مساله نکرده است. شما ممکن است از پرداختن مقدار بسیاری زمان و هزینه برای تشریفات زیبایی خسته شده باشید ، وقتیکه متوجه می‌شوید این یک رویه‌ای است که خاتمه‌ای نمی‌تواند داشته باشد:  مهم نمی‌باشد که شما چه کاری انجام می‌دهید شما هنوز از ظاهر خود راضی نیستید. اگر عزت نفس شما پایین است ، شما ممکن است وقتیکه بر ظاهر افراد دیگر متمرکز می‌شوید به آنها قبطه بخورید ، به خاطر اینکه شما فقط آنچه را می‌بینید که آنها دارند و شما ندارید. شما ممکن است حتی در روابط خود به شدت حسادت ورزیده یا اینکه احساس عدم اطمینان بکنید. شما ممکن است وقتیکه کسی از شما تعریف می‌کند احساس عصبانیت و سرگشتگی داشته باشید. خلق و خوی شما و همچنین حالتی که شما خود را می‌بینید ممکن است شبیه سوار شدن بر یک ترن هوایی باشد. وقتیکه شما احساس می‌کنید که ظاهر خوبی دارید ، شما ممکن است خوشحال شده و نسبتا با اعتماد به نفس ظاهر شوید اما اگر هر چیزی نگرانیهای ظاهری شما را تحریک کند (مثل دیدن شخصی که بهتر به نظر می‌رسد و یا فقط یک جوش دارد) در این حالت عزت نفس شما داغون می‌شود. شما متقاعد شده‌اید که تنها راه اینکه احساس بهتری داشته باشید این است ظاهر بهتری داشته باشید. این یکی از اعتقادات اساسی در پشت اختلال تصویر بدنی می‌باشد.
منبع: http://www.badshekli.com/FGAYL.htm