1- شرایط بیرونی شما را وادار میکند که به عنوان یک بچه احساس کنید که با دیگران متفاوت هستید. این مساله میتوانید به چندین روش اتفاق بیافتد. این میتواند به واسطه یک سوء استفاده والدین با یک تاکید بر اهمال کاری بچه اتفاق بیافتد. این همچنین ممکن است بوسیله خواهران و برادران ، دوستان یا معلمان شما با قراردادن شما به عنوان فردی مطرود ، بلاگردان یا با سر به سر گذاشتن شما ایجاد شده باشد. در حقیقت ، یک توصیفی که تفاوتهای شما را متذکر شود میتواند منشاء اصلی این اختلال باشد. مساله دیگری که من متوجه شده‌ام این است که یک مورد شدید از بیماری پوستی ویتیلیگو (پیسی) میتواند یک فرد را وا دارد که احساس طرد شدن یا متفاوت بودن از دیگران را داشته باشد. فقط این مساله که دیگران مشکل شما را متوجه شده و سئوال‌هایی درباره آن بپرسند شما را وادار میکند که احساس کنید که شما مانند بقیه یک انسان نیستید.

2- شما گونه‌ای از آسیب‌های بسیار سخت را تجربه کردید  و شما خود را با احساسات عمیق ناشی از این آسیب تنها یافته و قادر نبودید که آنها را ابراز کنید. این آسیب برای هر فردی متفاوت می‌باشد. موضوعات معمول این آسیب سوء استفاده‌های فیزیکی ، احساسی و جنسی می‌باشند. و نیز مرگ یک عزیز ، سوء استفاده جنسی ، تصادفات و رشد یک بیماری لاعلاج و ... همگی نمونه‌هایی از این آسیب می‌باشند.

 3- بیشتر افرادی که "ابج" دارند احساسات خود را انباشته کرده و هرگز به آنها اجازه آشکار شدن نمی‌دهند. خیلی از افراد در کودکی به آنها اینگونه یاد داده شده که از بروز احساسات خود جلوگیری کنند. دیگران در محیط‌ هایی زندگی کرده‌اند که هرگز یاد نگرفتند که این معمول است که درباره رنج و درد صحبت کنند. بعضی افراد آنقدر از آسیب‌های خود شرمنده بودند و چنان احساس تقصیر درباره آنها داشتند که آنها هرگز یاد نگرفتند که به کسی بگویند چه اتفاقی برای آنها افتاده است. افراد با "ابج" که مورد سوء استفاده قرار گرفته‌اند گاهی اوقات روابط اجتماعی ضعیفی دارند و بنابراین فقط میتوانند با خانواده‌های خود صحبت کنند. و اگر خود خانواده‌ها سوء استفاده کننده بوده باشند ، آنها آخرین افرادی خواهند بود که با آسیب‌های گذشته شما احساس همدردی خواهند داشت. به هر حال ، افراد با "ابج" از احساس خشم ، روان زخمها واحساسات شرم‌آورم به غلیان درمی‌آیند ، احساساتی که هرگز آنها را ابراز نکردند و هنوز نمی‌دانند که چطور باید آنها را ابراز کنند فقط تصمیم گرفته‌اند که یک درپوش بر آنها بگذارند! برای غلبه کردن بر چنین افکار دردناک و استرس زایی ، افراد با "ابج" یک مکانیسم دفاعی ایجاد میکنند تا بدین وسیله خود را از رنج جدا کنند. در طی یک حمله "ابج" ، فرد مبتلا به "ابج" از تمام مواقع دیگر به احساس رنج ناشی از آسیب اصلی نزدیکتر خواهد شد. این در حقیقت چیزی است که افکار خودکشی گرایانه ایجاد میکند ، به خاطر اینکه کنار آمدن با این بیش از اندازه رنج‌آور است. 

عدم تعادل ماده شیمیایی مغز

 دکتر کاترین فیلیپس پیشنهاد داده است که "ابج" به وسیله یک عدم تعادل ماده شیمیایی ایجاد میشود که به احتمال زیاد به شکل ژنتیکی در اعضای خانواده‌ای که دچار اختلال نگرانی وسواسی (انس) یا دیگر اختلالات اضطرابی هستند منتقل می‌گردد. او ادعا میکند که افراد با "ابج" دچار یک نقص در تولید انتقال دهنده عصبی به نام سروتونین هستند و پیشنهاد میکند که این افراد از داروهایی که مهار کننده بازجذب سروتونین هستند استفاده کنند این داروها به طور معمول داروی ضد افسردگی نامیده میشوند و بر خلق و خو و انگیزه تاثیر می‌گذارند. این داروها از قبیل پروزاک و لاوکس روند بازجذب سروتونین از فضای سیناپسی را مهار کرده و آن را به سمت انتهای سلول عصبی پیش از فضای سیناپسی  هدایت میکنند.

تاثیر رسانه‌ها : آیا رسانه‌ها را باید سرزنش بکنیم یا خیر؟

چطور میتوانیم درباره اختلال بدشکلی جسمی (ابج) بدون صحبت کردن درباره رسانه‌ها بحث کنیم؟ خیلی از افراد امروز شکایت می‌کنند که رسانه امروزه مسئول همه چیز است از بی‌اشتهایی گرفته تا نگرانی‌های مربوط به عزت نفس معمولی ، تا روند افزایشی جراحی‌های پلاستیک و همینطور تعداد طلاق‌ها. من اعتقاد دارم که رسانه وضعیت "ابج" را خرابتر میکند اما تحت هیچ شرایطی آن را ایجاد نمی‌کند. مطمئنا وقتیکه من یک مجله می‌بینم که عکس یک مانکن آرایش شده بر روی صفحه روغنی آن چاپ شده یا یک فیلم با هنرپیشه فریبنده اون که به شکل اعجاب انگیزی لباس پوشیده و جدیدترین مدل مو و لوازم جانبی را داشته و سه ساعت هم بر روی میز آرایش نشسته بوده ، من احتمالا بعد از دیدن فیلم یک دوره "ابج" را تجربه خواهم کرد. من شروع میکنم که خودم را با این سطح ایده‌ال مقایسه کنم و گمان می‌کنم که من با آن برابری نمی‌کنم. هیچ کس نمی‌تواند با آن برابری کند. این حقیقی نیست. اما حتی بدون این مجلات و فیلم‌ها من مطمئن هستم که "ابج" من به دلیل اوضاع دوران کودکی من رشد یافته است.

"ابج" یک اختلالی است که بیش از صد سال پیش ثبت شده است. یعنی پیش از آمدن تلویزیون و قبل از فیلمهای سینمایی و قبل از مجلات با عکسهایی از دختران خندان بر روی جلد آنها. این اختلال قبل از روی کار آمدن مانکن‌های خانم شناخته شده بوده است. قبل از عصر مدلهای فوق العاده. این اختلال قبل از زمانیکه زنها بتوانند جراحی پلاستیک کنند و خودشان را به یک صورت دیگری دربیاورند وجود داشته است. "ابج" حقیقتا ارتباط کمی با ظاهر دارد. "ابج" یک مکانیسم دفاعی است که از چهره‌ها به عنوان یک بهانه استفاده می‌کند. در حقیقت این شاید خنده‌دار باشد که بگوئیم ما حتی ممکن است خوشبخت باشیم که در دوره و زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که زیبایی افراد خیلی ارزان به دست می‌آید. به خاطر اینکه تشریفات "ابج" ما بسیار آسانتر شده است. ما سعی میکنیم تا تشریفات خود را انجام دهیم صرفنظر از اینکه در چه عصری ما زندگی کرده‌ایم. بنابراین اقلا به مرور زمان جامعه محیط مطلوبی را ایجاد کرده است تا اینکه تشریفات "ابج" رشد پیدا کنند. نگرانی اصلی من در مورد این مساله این است که وقتیکه ما در حال انجام تشریفات هستیم ، ما اوقات راحتی داریم تا اینکه از مشکلات اصلی که در لایه‌های عمیقتر رفتار تشریفاتی ظاهری قرار گرفته اجتناب کنیم. رفتار تشریفاتی که مربوط به زیبایی است و به ما اجازه می‌دهد که آن را ببینیم.