درسهای دربی 74 هنوز هم وجود دارد  یكی از مهمترین بازی های سال 1390 حكایت های ناگفته بسیار دارد كه شاید گفتن آنها خالی از لطف نباشد اما جایگاه همه این نكات فنی نمی تواند باشد و شاید باید مهمترین وی‍ژگی تین بازی را در فاكتور های روانی دانست  كه در بسیاری از مواقع عدم رعایت آنها  فوتبال ما را دچار معضل كرده است   نگاهی به مسئله روانی از دو جایگاه می افكنیم

1/ فرق بازیكنان حرفه ای با آماتور تنها از بعد مسائل فنی نیست بلكه عامل روانی خود مهمترین است بازیكنی چون ایمان زاید را با غلامرضائی و هادی نوروزی و اولادی مقایسه كنید اولادی و نوروزی و رضائی  در مقاطعی به تیم ملی ما دعوت شده و حتی بازی كرده اند اما در بازی دربی بد ترین بودند در حالیكه ایمان زاید در بازی كه تقریبا زمانی  اندك برای خود نمائی داشت براحتی می تواند سه توپ را به تور بدوزد علت چیست ؟ باید بگوئیم زاید از بعد فیزیك و حتی قابلیت های تكنیكی چندان برتری نسبت به این سه بازیكن ندارد اما او یك حرفه ای است و می تواند از كوچكترین موقعیتها بهترین بهره را ببرد و این درد فوتبال ما است سالها است كه فوتبال ما یك مهاجم بزرگ در سطح پیوس و دائی و مجیدی و ناصر محمد خانی و چنگیز و علیدوستی و روشن و ایرانپاك و بهزادی و كلانی و مظلومی ... ندارد علت چیست ؟ باید بگوئیم بازیكن بزرگی نداریم چون روحیه بالا نداشته ایم اولادی  بخاطر تغییر تیم از ملوان به پرسپولیس باید اینقدر افت كند زیرا روحیه ندارد غلام رضائی چند بازی دیگر باید باشد تا یك بازی شبیه بازی با شاهین بوشهر در دیدار برگشت باشد ؟ نوروزی چند فصل دیگر باید در پرسپولیس بازی كند تا از حال و هوای یك فورواردی كه از تیم لیگ یك به پرسپولیس آمده را فراموش كند مردانی چون خرسندی وخلیلی  چنین بودند اما زاید در یك بازی خودش را نشان داد زاید می دانست دنیزلی به سختی او را قبول كرده است و به همین دلیل خودش را نشان داد همین مسئله در مورد مهدوی كیا نیز صدق می كند او در بازی دربی نشان داد كه می خواهد خودش را به افكار دنیزلی غالب كند برای بیان روشن تر این مسئله نمونه ای از یك بازیكن بزرگ بین المللی می زنیم دیوید بكهام در رئال مادرید كاپلو چندان مورد توجه نبود و حتی قبل از پایان فصل قرار دادش با یك تیم از لیگ آمریكا بسته شد اما او آنتقدر تا پایان فصل عالی بازی كند كه حتی كاپلو را هم پشیمان از بی توجه كرد و این مسئله فقط با روحیه بدست می آید در فوتبال ما چند بار دائی را تمام شده دانستند اما او هر بار خودش را ثابت كرد مگر مجیدی را فوتبالیستی رو به پایان نمی دانستیم ؟ او در تیم مرفاوی خیلی رنج كشید اما مجیدی تبدیل به ستاره ای شد درس زاید به فوتبال ما كه می تواند از كوچكترین موقعیتها گل بسازد و خودش را نشان دهد می تواند راه گشای فوتبال ما باشد اگر به آن توجه شود

2/ عادل فردوسی بسیار ریز بین و باهوش است  او در دقیقه 70 با تماشاچی پرسپولیس فراری از ورزشگاه مصاحبه می كند  تماشاچی بی دلیل نق می زند بازیكن را بی غیرت می خواند و تیم را در حالی بازنده می داند كه با احتساب وقت اضافه نزدیك به نیمی از یك نیمه را زمان دارد اما تماشاچی تیم را رها كرده است چرا تماشاچی ما نمی خواهد معنای طرفداری را درك كند ؟ آن شعار اول بشی و آخر بشی دوست داریم چرا اینقدر بی رنگ شده است؟  تماشاچی چگونه به خودش اجازه می دهد تیم را بی غیرت بنامد و امروز خودش را پرسپولیسی بداند خیلی دوست داشتم عادل فردوسی پور می توانست دو باره آن تماشاچی را به مصاحبه بخواند و احساساتش را بپرسد  همین داستان برای تماشاچی استقلال است این واقعیت است كه استقلال باخت بدی را تجربه كرد اما این واكنش كه باز پای غیرت و ناكاررائی مظلومی را به میان بكشند درست است ؟ مگر همین مظلومی 4 بار در دربی نبرد پس چرا سریع از مدیر عامل تا تماشاچی با او بد تا كردند تازه مظلومی بازیكنان را مورد شماتت قرار می دهد ؟ این اتفاق بارها در بازیهای ملی هم افتاده است كه یادمان می رود فوتبال 90 دقیقه است و از دقیقه 70 علیه تیم ملی شعار داده و حتی شعارهای باشگاهی را شروع می كنیم بازی ایرلند و ایران را یادمان نرفته كه تماشاچی از دقیقه 70 حمایت را رها كرد و سر انجام گل محمدی در دقیقه آخر گل زد  در حالیكه اگر شعار ها را ادامه می دادیم شاید گل گلمحمدی ما را به جام جهانی 2002 می برد چرا روحیه نداریم ؟ این همه نا امیدی و زیاده خواهی و طعنه و عدم حمایت تا كجا پیش باید رود ؟چرا نمی خواهیم از موقعیتی به نام طرفداری استفاده كنیم ؟

بازی دربی 74 تمام شد و همه فهمدیم كه چه دردهای ریزی این فوتبال ما دارد دردی كه اجتماعی است  فوتبال ما چون خیلی از مسائل روحیه ندارد و از امید چندان بهره نمی گیرد ایمانش را زود از دست می دهد و عشقش خیلی زود اسیر جریانهای  بی دلیل می شود فوتبال ما امید و ایمان و عقش خیلی  رقیق است افسوس