قرآن کریم در سوره کوچکی که به نام "سوره عصر" نامیده می‏شود، ضمن‏ یک قسم می‏فرماید:
" بشر جز با داشتن چهار خصلت زیانکار و بدبخت است:
اول ایمان ، دوم عمل درست و صحیح ، سوم تشویق و وادار کردن افراد یکدیگر را به حق ، چهارم تشویق و توصیه افراد یکدیگر را به‏ خویشتن داری و استقامت و صبر ".
اینها چهار رکن و چهار ستون کاخ‏ سعادت بشر می‏باشند.

اما رکن اول یعنی ایمان ، این رکن، اساسی ترین رکن‏ حیات انسانی است. انسان از آن جهت که انسان است نمی‏تواند بدون ایمان‏ زندگی خوش و مقرون به آسایشی داشته باشد. حرکات و فعالیتهای انسان‏ همین قدر که از حدود خورد و خواب و خشم و شهوت و لذتهای آنی تجاوز کرد نقطه اتکائی لازم دارد. بدون آن نقطه اتکاء، نه حرکات و فعالیتهای انسان‏ نظم و انضباطی به خود می‏گیرد و نه مقرون به نشاط و رغبت خواهد بود.
ما اگر حیوانی را مثلا اسبی یا گوسفند یا آهویی را در نظر بگیریم، به طور واضح احساس می‏کنیم که احتیاجی به آنچه ما آن را " ایمان " می‏نامیم‏ ندارد، زیرا کارها و حرکتها و فعالیتهای این حیوان بسیار محدود و محصور است؛ آب‏ خوردنی است و علف خوردنی و جست و خیزی و حداکثر مراقبت فرزندی . هادی‏ حیوان و محرک او و نقطه اتکاء او در این اعمال همان غریزه طبیعی ابتدایی‏ وی است، تشنه یا گرسنه می‏گردد، بدون معطلی و بدون هیچ گونه تردید یا تزلزلی دنبال آب و علف خود می‏رود.

اگر فرزند آدم شعاع حرکات و کارهایش محدود بود به حرکات طبیعی و غریزی، او نیز برای کارهای خود نقطه اتکائی جز غرایز اولی و طبیعی خود نداشت، اما چه باید کرد که شعاع اعمال و حرکات لازم و ضروری فرزند آدم‏ خیلی طولانی تر از اینهاست، به جهت اینکه اولین چیزی که انسان را با حیوان فرق می‏گذارد این است که زندگی وی اجتماعی است.

زندگی اجتماعی‏ سبب شده که انسان از وجود دیگران بهره‏های بی حساب ببرد و به همین دلیل‏ وظایف و تکالیفی در برابر جامعه که در سایه وی بهره بی حساب می‏برد به‏ عهده دارد. آنجا که پای انجام وظایف و تکالیف اجتماعی است دیگر غریزه‏ و طبیعت حکمفرما نیست و آن سهولت و آسانی و بلکه لذت و بهجتی که در انجام کارهای طبیعی هست در اینجا وجود ندارد. در اینجا بشر فقط سنگینی‏ بار وظیفه و تکلیف را روی دوش خود احساس می‏کند و بالاتر اینکه احساس‏ می‏کند که انجام وظیفه و تکلیف در بسیاری از موارد بر خلاف طبیعت و میل‏ و غریزه شخصی است.

وظیفه از او راستی و امانت و فداکاری و انصاف و عدالت و تقوا و عفت و پاکدامنی می‏خواهد و طبیعت شخصی وی بر عکس حکم‏ می‏کند که برای جلب لذت و منفعت شخصی، دروغ بگوید و فضایل را کنار بگذارد. این نقطه اتکاء که " ایمان " نامیده می‏شود، همان رکن اول از چهار رکن سعادت بشر است که‏ قرآن مجید ذکر کرده است.

رکن دوم، عمل صحیح و شایسته است. ممکن است مردمی ایمان داشته باشند اما عمل صحیح نداشته باشند . ابتدا تصور این مطلب مشکل به نظر می‏رسد که‏ چگونه ممکن است که ایمان باشد و تجلیات وی که عمل صالح است نبوده باشد . اما نباید تعجب کرد، زیرا گاهی مردمی ایمان به مبادی عالیه دارند، به خدا و پیامبران و کتب آسمانی و اولیاء دین اعتقاد و ایمان دارند ولی‏ در اثر بعضی انحرافات و اشتباهات گمان می‏کنند که تنها ایمان داشتن کافی‏ است و عمل اهمیت چندانی ندارد ، و یا ممکن است مردمی عمل بکنند و عملشان متکی به ایمان و عقیده باشد ولی در تشخیص عمل اشتباه کرده باشند ، یعنی یک سلسله اعمال را به حکم ایمان و عقیده خود انجام بدهند که هیچ‏ اثر و فایده‏ای بر آن اعمال مترتب نگردد .
چه بسیار دیده می‏شود که مردمی‏ از روی عقیده و ایمان زحمتها می‏کشند و تلاشها می‏کنند اما بیهوده، به گونه ای که کوچک‏ ترین اثر نیکی بر اعمال اینها مترتب نیست.

رکن سوم سعادت بشر عبارت است از تشویق و تحریک افراد یکدیگر را به‏ ملازمت ایمان و حق و عمل شایسته. افراد جامعه نه تنها می بایست ایمان داشته باشند و نیکو عمل کنند، بلکه باید به انواع وسایل قولی‏ و عملی یکدیگر را به ایمان و عمل صالح توصیه و تشویق کنند و جامعه خود را باید طوری بسازند که دائما افراد، تحت تلقین کارهای خیر واقع گردند، نه آنکه خدای ناخواسته وضع جامعه به صورتی در آید که افراد دائما تحت‏ تلقین بدکاری و فساد قرار گیرند.

رکن چهارم، توصیه و تشویق به صبر و استقامت و پایمردی است. چرخ‏ روزگار همیشه بر وفق مراد اشخاص نمی‏گردد و تند باد حوادث همواره در جهت موافق حرکت کشتی حرکت نمی‏کند. باید در مقابل حوادث و ناملایمات‏ ایستادگی و پایداری کرد و باید افراد دائما یکدیگر را به صبر و استقامت‏ و پایداری توصیه و تشویق کنند.
قرآن کریم می‏فرماید : " اگر مردم بر راه‏ حق استقامت بورزند ما از دریای رحمت خود آب فراوان نصیب ایشان خواهیم‏ کرد " .