آنچه مسلم است برای  تحقق این مهم اسلامی باید هر دو مذهب شیعه و سنی (البته مراد از وحدت شیعه و اهل سنت، وحدت با جریان انحرافی وهابیت نیست چرا که اساسا این نحله صرفا جریان منحط فکری بوده و خود از عوامل موثر در ایجاد تفرقه بوده است چناچه الازهر نیز با این گروه مخالفت دارد) به طور حقیقی و اراده جدی در صدد حل این مساله باشند و در این راستا قدم‌های موثری برداشته شود. امری که به شهادت قطعی تاریخ در طول حیات فکری شیعه، مورد اهتمام عالمان و فقیهان و اندیشمندان  تشیع بوده است. (فقیه بزرگ آیت الله بروجردی که نسبت به مسئله وحدت فقهی نظر مثبت داشت، در یک اقدام جدی، حدود چهار صد فتوای فقهی و احکام مربوط به مناسک حج را به نقل از امام صادق(ع) که از طریق اهل تسنن، کتب صحاح سته و غیر آن نقل شده و مورد قبول علمای شیعه بود، برای پادشاه عربستان می‌فرستد تا این کنگره عظیم جهانی طبق روایات و مبانی مشترک و مورد قبول فریقین، به صورت هماهنگ برگزار شود و از این تجلی گاه توحیدی، بیشترین بهره‌برداری به نفع جهان اسلام و مسلمانان انجام پذیرد.)

این فتاوا و احکام که طی نامه‌ای ارسال شده بود، در آن ایام مورد استقبال محافل علمی و شخصیت‌های مذهبی جهان اسلام قرار گرفت و متن کامل آن در مجله «رسالة الاسلام» ارگان دار التقریب بین المذاهب الاسلامیه و روزنامه‌ها و مجلات عربستان انتشار یافت. همچنبن دو فقیه نو اندیش دیگر، مرحوم آیت الله سید مهدی روحانی و مرحوم آیت الله میرزا علی احمدی میانجی در اقدامی ابتکاری و مشترک، به تحقیق در این وادی سرنوشت‌ساز پرداختند و اثر ماندگار و کار آمدی تحت عنوان «احادیث اهل البیت عن طرق اهل السنة» را از خود به یادگار گذاشتند و در واقع زمینه را برای کارهای اساسی‌تر، پیرامون «وحدت فقهی» توسط اندیشمندان و فقهای نسل حاضر و آینده مهیا ساختند.