به نام خداوند جان و خرد
(شهید دكتر محمدرضا عاملی تهرانی)

نیرزد آن خون که بدان دل بندیم و بخواهیم تا بماند آنجا که سخت ساخته تاریخ،بزرگی را بر ملت ما ایران.

نخواهیم که دلی باشد تا خون بگرداند بر آن کاسه ی چشم و گوشه ی مغز تا نبیند تیره روزی روشنی بخش جهان را.آرزوست ما را فروریزیم هر ان سست بنایی را که از الودگی پدید گشته و پاکی را به لخته خون فداکاران شناسیم.

فدا گشتن بر خون افتخار ما نیست درآئین ، فدا گشتن نفس تن آرمانخواه است.

روح را خواهیم تا به فراز آریم،بر جهان از ایرانبر موجهایی از خون ز انتقام خیزد.تلخ سازیم ان گامهایی که تلخ ساخت برجهان هر شیرینی را،آنکه تیره ساخت بر کانون شیرین سخنان روزگار با نیرنگ تجزیه با خونتلخ آنها. پاس نداریم آنها که پاس ندارند شراره ها فائین به چرا آلایند و از چرا آزادی سازند.

از آزادی حیوان برون جهد نام انسان گیرد،بلولد به گرد خ خود،ببافد تاری بر لاشه ی خود،که تباهیش با تباهی تار باشد و نماند برای آیندگان.چنین حیوان آزاد بر خون ها تازد بی ترس از اتنقام.

جهان یک راز بیشتر ندارد:هرآن ملت نخواست تیغی برای انتقام و نساخت سرخ هرآن زمان آنرا بی چون آماده گشته تا حیوان آزاد پرورد و نابود سازد خویش رایا نه انتقام،نه آزادگی بلکه آزاد حیوانات.


خون نیرزد هنگام انتقام که ان آبی ست بر نهال برومند آئین،تا همه کس داند که سوی آن دست نتوان برد.

نیرنگ جدائی،در تاریکی پربهایی خون ونه انتقام چیره گشت بر روشنی، اما آتش خاموش نگردد و فروزد،پس باش...باش...تا سپیده دمان هنگام انتقام.

پاینده ایران