بسم رب الشهداء

صبح‌ها عادت داشت قبل از نماز، قرآن بخواند و بعد همه را برای نماز صبح بیدار می‌کرد. اما روز آخر هیچ کسی را بیدار نکرد. همه خودشان از روی عادت بیدار شدند. بعد هم وقتی من به حمید سلام کردم، در جوابم گفت: خدا به دادمون برسه. آدم توی قبر چطور طاقت میاره. خونه به این بزرگی دیشب خیلی برایم تنگ شده بود. این را که گفت، دلم ریخت. گفتم: حاج آقا جواب سلام من این بود، اول صبحی؟...
آن روز صبحانه نخورده، رفت. گفت: قرار گذاشتیم صبحانه را در ارومیه بخوریم... [دنیا برایش قفس تنگی بود و هر روز از خدا می‌خواست که زودتر درهای قفس را باز کنند تا او بال بگشاید به بی‌کران و بالاخره درهای قفس باز شد و او پرکشید.]

راوی:همسرشهید

شادی روح شهدا صلوات