ــ از كودكی علاقه خاصی به نوشتن داشتم، برای همین در هفت هشت سالگی برای «كیهان بچه‌ها» مطلب می‌فرستادم تا این علاقه باعث شد پایم به عالم مطبوعات باز شود.

 

ــ‌چند سال برای جام‌جم و چند روزنامه ورزشی گزارش می‌نوشتم و در طول این مدت دو تا كتاب "تلخه نارنج" و "هفت داستان" را نوشتم و بعد هم از آنجا آمدم به تلویزیون.

 

ــ اتفاقاً من اصلاً پارتی نداشتم.

 

ــ یكی از دوستانم بهم اطلاع داد كه تلویزیون دارد برای بخش خبرش نیرو می‌گیرد، اگر می‌خواهی برو تست بده و من هم تست دادم و قبول شدم و هیچ پارتی‌ای هم نداشتم.

 

ــ‌خیر. من مهندسی كشاورزی در دانشگاه آزاد خوانده‌ام.

 

ــ‌خیلی زیاد. ولی الان وقت ندارم، اما در برنامه‌ام خواندن فوق لیسانس ‌و دكترای رشته روزنامه‌نگاری وجود دارد.

 

ــ ‌مطبوعات. یك جوری با دل سر و كار دارد. اصولاً كار در مطبوعات و نوشتن خیلی عجیب و غریب است.

 

ــ نه. حداقل آن بخشی كه من كار می‌كنم هیچ محدودیتی برای تهیه گزارش ندارم.

 

ــ یك سری مسائل در كار وجود دارد، مثلاً شما دوست دارید كاری را انجام بدهید، اما ملاحظاتی می‌كنید كه من اسم آنرا سانسور و خودسانسوری نمی‌گذارم.

 

ــ خدا را شكر نه. اما یكی از خبرنگارها رفته بود كوبا با «فیدل كاسترو» مصاحبه كرده بود دوست داشتم كه جای او بودم، چون خیلی جای كار داشت.

 

ــ‌ یادم نمی‌آید. خیلی‌هاشان را دوست داشتم. مثلاً گزارش دیشبم ــ روز چارشنبه 13 اردیبهشت ــ درباره اتوبوس كه می‌خواستم در آن بگویم زندگی در اتوبوس مثل زندگی كردن در جامعه است.

 

ــ ‌من اصلاً چنین علاقه‌ای ندارم، چون نمی‌توانم بدون پدر و مادرم زندگی كنم و پولش اصلاً به چند سال دوری از آنها نمی‌ارزد.

 

ــ در اول كدامیك از گزارشهای خبری من شعر دیده‌اید.

 

ــ‌ من فكر می‌كنم یك جاهایی هست كه این روش مناسب است، مثلا در مورد آدمهایی كه دارند پیر می‌شوند و احساس می كنم «وی افزود»، «وی تاكید كرد»،«او در ادامه تصریح كرد» جواب نمی‌دهد؛ البته یك جاهایی هم هست كه مناسب نیست شعر گفته شود، مثلا در یك بحث جدی مانند انرژی هسته‌ای خواندن شعر در ابتدای گزارش، آن را لوث می كند. من سعی می‌كنم به این موضوع توجه داشته باشم.

 

ــ من فكر می‌كنم خیلی از همكاران من هستند كه مردم توجه بیشتری به آنها می‌كنند.

 

ــ‌لباس و چهره من معمولی است. دوست دارم همان طور كه هستم، در تلویزیون هم باشم. مثلا دوست دارم همان‌طور كه در یك میهمانی ساده لباس می‌پوشم در تلویزیون ظاهر شوم.

 

 ــ‌من فرصت كمی دارم و چهار تا پنج ساعت در شبانه‌روز می‌خوابم. ساعت 1.5 یا 2 شب می‌خوابم و حدود 5 صبح بیدار می‌شوم. حدود 10 دقیقه بعد از بیدار شدن تازه فكر می‌كنم چه كارهایی باید در آن روز انجام دهم. اگر چیزی هم بخواهم، خانمم برایم می‌خرد.

 

ـــ من 7 صبح می‌روم و 10 شب برمی گردم. كارم خیلی سنگین است. وقتی در مطبوعات كار می‌كردم حدود ساعت 7 بعدازظهر خانه بودم.

 

ــ‌در مطبوعات. اگر الان در مطبوعات بودم، حقوقم 3 برابر تلویزیون بود.

 

ــ ‌تمام تصمیم‌گیریهای انسان تابع خودش نیست. شاید من در مطبوعات آینده زیاد روشنی نداشتم، هر چند الان هم فكر نمی‌كنم پایان ماجرا چیز زیاد خاصی باشد. ولی در هر صورت انسان باید پله‌ها را بگذراند. این شاید پله دوم بود.

 

__‌ (با مكث طولانی) با جمله شروع نمی‌كردم. با گریه یك بچه در بیمارستان شروع می‌كردم.

 

__ باز هم چند نفر با لباس سیاه دارند گریه می‌كنند و بعد از مدتی همه چیز فراموششان می‌شود.

 

__ اول و آخر همه خیلی شبیه هم است.