گاهى نسیم ملایمى از معنویت مى‏وزد و جانت را طراوت مى‏بخشد.
حس می‏كنى درمان تمام خسته‏دلی‏ها و افسردگی‏هایت، در آن نسیم، نهفته است.

همچون خسته از راه رسیده‏اى هستى كه به چشمه آبْ دست یافته، یاگرمازده‏اى كه با پاى خسته و پرآبله، به سایه سارى در كویرى سوزان رسیده.
دوست دارى سر بر شانه آن نسیم بگذارى، دست در گردنت اندازد و از عطر جان‏بخش خود، مدهوش و سرشارت كند.

می‏خواهى خلوت مسجدى و جذبه محرابى پیدا كنى تا دور از هیاهوى زندگى، با خود و خداى خود، خلوت كنى و حرف دل را بر زبان نیاز، جارى كنى و كامِ جان را از چشمه «ذكر» او سیراب كنى و عطشت را با بركه « یاد خدا » فرونشانى و روح خود را تازه و با نشاط سازى.

دلت می‏خواهد به راحتى و بدون تردید و رودربایستى با خدا، پیشانى بر خاك بگذارى و سجده‏اى پُر اشك را به آستان آن «بی ‏نیاز»، هدیه كنى.

هستى را با همه عظمتش، مانند یك «معبد» مى‏بینى و آسمان برافراشته را یك «محراب» ، و خود را یك « بنده » ؛ بنده‏اى كه دل و جانش با چراغ معرفت، روشن است، و راه دراز خاك تا افلاك را با راهنمایى « اشك » طى مى‏كنى و براى بى‏پناهى و دلگیرى خود، پناهگاه و دلدارى چون خدا مى‏یابى و احساس می‏كنى كه در خلوت محراب نیاز، مستحقّ یك اجابت ناب هستى و با چشمى بیدار و دلى هشیار، براى اشتیاق سبز خود، راهى جز راز و نیاز نمى‏شناسى.

می‏بینى كه در درونت، در سویداى جانت، در ضمیر پنهانت، یك «خودِ الهى» و « فطرت توحیدى » نهفته است كه هرگاه از آن صحبت مى‏شود. حرف‏ها را آشنا مى‏یابى و هر وقت به آن دعوت مى‏شوى، دعوتى صمیمى را شاهدى.

نباید بگذارى آن خودِ الهى و آن جلوه ربوبى كه در سرشت توست، زیر لایه‏هاى ضخیم غفلت و غرور، نابود شود و در پسِ پرده‏هاى تیره عصیان و لذّت‏پرستى بمانَد.

پس خداى عالمیان را ، ز عمق جان و دل خویش، عاشقانه صدا كن.