به کویر دل من آمدی چه بیصدا

و چه آرام و متین

درد تنهایی را مرهمی بخشیدی

و به ناگاه  ، به یک دَم  رفتی

و دگر باره  ، تمام غمها به دلم ریخته شد

دیر گاهیست که لبخند و سرور

با دل غمزده ام قهر شده است

و کویر دل من با گهرهای اشک چشمم  تر شده است

باز روزی شاید خنده مهمان دل غم زده ی من گردد

و در آنروز تو را منتظرم