به گزارش خبرنگار فارس، در این مراسم «علی محمد حق‌شناس» زبان شناس و مترجم،‌ «كامران فانی» مترجم آثار فلسفی و عضو پیوسته شورای فرهنگستان زبان و «علی صلح‌جو» مترجم و ویراستار به نقد آخرین اثر داریوش آشوری پرداختند.
«علی‌محمد حق‌شناس» گفت: اولین اشكالی كه من در این كتاب می‌بینم خود عنوان «زبان باز» است. طرح عنوان «زبان باز» خود با یك تناقض همراه است به خصوص آن نوع زبانی كه آشوری در این كتاب در نظر دارد، یعنی زبانی كه مربوط به جوامع پویاست و هر روز با مفاهیم تازه روبرو می‌شود.
وی ادامه داد: اشكال دیگر به ساختار كتاب مربوط می‌شود. یك كتاب 112 صفحه‌ای 18 صفحه درآمد و 28 صفحه كتابشناسی و منبع نمی‌خواهد. در مجموع 46 صفحه از 112 صفحه كتاب خرج مخلفات كتاب شده و پیكره اصلی 65 صفحه است. اشكال سوم به زبان و سبك كتاب مربوط می‌شود. زبان كتاب مثل زبان آشوری زبان پرتوان و پرداخته‌‌ای است اما این شیوه بیانی مناسب این كتاب نیست. این زبان گرفتار نوعی خودشیفتگی و خودمشغولی است و سبك نگارش در خور یك كتاب علمی نیست. بیان این كتاب بیشتر شبیه سبك و سیاق نوشتارهای بشارتی و هشداردهنده است.
این زبان شناس تصریح كرد: اشكال دیگر متوجه محتوای كتاب است. محتوای كتاب به طرح مشكلات زبان و تبیین آن می‌پردازد و برای رفع مشكلات هیچ طرح و برنامه عملی عرضه نمی‌كند.
«كامران فانی» نیز در این مراسم گفت: حساسیت‌های آشوری نقد این كتاب را مشكل می‌كند. آشوری در ابتدا اندیشه سیاسی داشت و بعد اندیشه‌اش اجتماعی شد و پس از آن وارد عرصه فلسفه شد و پس از آن گیر زبان افتاد. آشوری وسواس زبان پیدا كرد و به وسواس كلمه رسید و آخرش در دام چاله واژه گرفتار شد. همانطور كه حوزه كاری‌اش تغییر كرد زبان آثارش نیز به فراخور آن تغییر كرد و سنگین و سخت شد. در ادبیات گرفتار زبان شدن خوب است، اما در حوزه‌های علمی این امر پسندیده نیست.
وی ادامه داد: دغدغه آشوری در این كتاب مسئله مدرنیته است و در تمام كتاب می‌خواهد آن‌را مطرح كند. آشوری این كتاب را بر مبنای پشتوانه‌های فكری گذشته‌اش نوشته است.
«علی صلح‌جو» مترجم و ویراستار نیز در این مراسم گفت:‌این كتاب آشوری زیاد مرا جذب نكرد. حرف‌های او در این كتاب آن‌قدر طبیعی و ساده است تا آن حد كه نمی‌توانم آن‌را به عنوان اثری بدیع و جدید بخوانم. در این كتاب او شیوه و چگونگی غنی شدن زبان مدرن را نشان داده است و طوری وانمود می‌كند كه اگر زبان مدرن بوجود نیاید مدرنیته رخ نمی‌دهد.
وی ادامه داد: آشوری در این كتاب بین دو اصطلاح «زبان طبیعی» و «زبان علم‌ورانه» شكاف عمیقی می‌اندازد و كاملا این دو را از هم جدا می‌كند و این مسئله برای من قابل پذیرش نیست.