چطور می شود یار صدر بود ولی دغدغه عدالت نداشت؟

مدتی قبل این پرسش مطرح شد: ”چرا در شرایطی که کشورمان و سایر کشورهای مسلمان دچار مشکلات مختلف هستند مسئله امام صدر باید جزء اولیت های ما باشد؟”

پاسخ این پرسش را باید در اندیشه و سیره آقای صدر جستجو کرد. هجرت ایشان در شرایطی صورت گرفت که جامعه شیعی نه تنها در لبنان بلکه در سایر کشورها در انزوا بسر می برد، تاریخ گواه آن است که فعالیت های ۱۹ ساله امام صدر به حل بسیاری از مشکلات شیعیان و رفع اختلافات فرقه ای و مذهبی که  لبنان بدان دچار بود انجامید این تلاش ها آنقدر در دل مردم نشست که ایشان را مسیح لبنان و امام خود خواندند.

آنچه که موسی صدر را از لباس یک مبلغ عجم خارج و تبدیل به رهبر یک حرکت بزرگ اجتماعی در دنیای عرب کرد فهم درست شرایط و مختصات جامعه لبنان و تلاش برای آگاه کردن مردم نسبت به ظرفیت هاشان بود، شاخص ترین وجه شخصیت ایشان را می توان نگاه جدید به دین و مسئله آزادی دانست و دیدیم بکار گرفتن این نگاه در عرصه اجتماع و سیاست کمک بسیاری به ایجاد وحدت میان اقشار جامعه بحران زده لبنان کرد که وحدت مهمترین شرط برای حل مشکلات داخلی و خارجی جوامع مختلف است.

با چنین مقدمه ای واضح است که دوستداران امام موسی صدر از آنجا که نگرانی اصلی شان جز رفع مشکلات جامعه نیست وارد این عرصه شده اند، چطور می شود یار صدر بود ولی دغدغه عدالت نداشت؟ چطور میشود یار صدر بود اما درد محرومان را ندید؟ چطور میشود یار صدر بود اما وحدت ملی را کوچک و دشمنی با هموطن را بزرگ شمرد؟ چطور می شود یار صدر بود اما اخلاق را نیاز اصلی جامعه ندانست؟ چطور می شود یار صدر بود اما کرامت انسان را در نظر نگرفت؟ چطور میشود یار صدر بود و با ظلم مبارزه نکرد؟ و چطور می شود یار صدر بود اما نسبت به سرنوشت صدر بی تفاوت بود؟