امام علی علیه السلام می‌فرماید: خداوند سبحان محمد ( صلى الله علیه و آله ) را فرستاد تا مردم جهان را بیم دهد و گواه بر پیامبران باشد . چون رسول الله ( ص ) درگذشت ، مسلمانان در امر خلافت به نزاع پرداختند . به خدا سوگند ، هرگز در خاطرم نمى‏گذشت كه عرب پس از رحلت محمد ( صلى الله علیه و آله ) خلافت را از اهل بیت او به دیگرى واگذارد ، یا مرا پس از او از جانشینیش باز دارد و مرا به رنج نیفكند جز شتافتن مردم به سوى فلان و بیعت كردن با او . من چندى از بیعت دست باز داشتم ، تا آنكه دیدم گروهى از مردم از اسلام بر مى‏گردند و مى‏خواهند دین محمد ( ص ) را از بن بر افكنند . ترسیدم كه اگر اسلام و مسلمانان را یارى ندهم در دین رخنه‏اى یا ویرانیى خواهم دید كه براى من مصیبت بارتر از فوت شدن حكومت كردن بر شما بود . آن هم حكومتى كه اندك روزهایى بیش نپاید و چون سراب زایل گردد ، یا همانند ابرهایى كه هنوز به هم نپیوسته پراكنده شوند . درگیر و دار آن حوادث از جاى برخاستم تا باطل نیست و نابود شد و دین بر جاى خود آرام گرفت و استوارى یافت .

منبع  نهج البلاغه  نامه ها