گاه آدمى را دست یافتن به چیزى كه براى او مقدّر بوده ، شادمان مى‏سازد ، و گاه از دست دادن چیزى كه دست یافتن به آن برایش مقدر نبوده است ،

غمگین مى‏كند . پس باید شادمانى تو به چیزى باشد كه براى آخرتت به دست آورده‏اى ، و اندوهت به چیزى باشد كه از آخرتت از دست داده‏اى . به آنچه از دنیا به دست آورده‏اى فراوان شادى مكن ، و بر آنچه از دنیایت از دست میدهى ، تأسف مخور و زارى منماى . و باید همه همّ تو منحصر به كارهاى پس از مرگ باشد .

منبع : نهج البلاغه نامه ها