پروین عابدی از آن دسته شاعرانی است که در دیدگاه هستی شناسانه ی خود سعی به پالایش عناصر پیرامون و برجسته نمودن آنچه انسان امروز را در قعر چنگال مستبدانه و تکنولوژی زده است ،نشان می دهد . عابدی ارزش کلمه را با توجه به همزیستی با آن می شناسد و با حس و عاطفه ی خویش روی کلمات سرمایه گذاری می کند و با درونه سازی در ناخودآگاه خویش آنها را بارور می کند .

   عدول از قراردادهای اجتماعی متعارف بخشی از ذهنیت شاعر است که می خواهد ساخت و سازهای ذهنی خود را در قالب آرمان اولیه انسان بنشاند .

تعلل کافی ست / کوه را شخم می زنیم و /هراس جاده را صاف / تپه ها ، را سرنوشت می کاریم  / پل می سازیم .

در سرفه های شبانه تعابیر شاعرانه در عناصر ذهنی و عینی بخوبی با شاعر همراه می شود و تصاویر زیبایی می سازد که عمق شاعرانگی را در استخدام واژگان خود نشان می دهد .

عابدی در این شعر به گفتمان با خود بر می آید و بیرون از پنجره ای به تماشای خود مینشیند .

روبروی چشمانم ایستاده ام / چقدر خودم را دوست دارم / امشب شب زیبای من است /دریغ از آن نگاه / ایستاده خوابیده ام / با تمام تشنج های سرفه ام این بار ...

   زبان در شعر عابدی عملکردی ساده و بی دغدغه ای دارد و بدون پیچیدگی است . زبان شعر وی نتیجه ی رفتار صادقانه ای است که شاعر با شعرش دارد .در رقص مداد می بینیم که شاعر صادقانه با مخاطب خویش برخورد می کند و آنچه در ضمیر شاعرانه اش می گذرد با مولفه های عینی اش گره می زند تا حاصل تجربیات درونی اش را به ثبت برساند .

خواب دیده ام / شعرهایم در آتش قهر کسی می سوخت / و یا خواب می دیدم تمام حرفهایم / که مهتابی بود / در آتش می سوخت / و /حس لطیفی را می دیدم / که خاکستر می شد و /

گاه ارتباط در شعر بصورت منقطع است و شاعر با توضیحاتی که صرفا ذهنی می باشد ، خود را از عنصر اولیه شعرش دور می کند و دچار گسستی می گردد که به صلاح شعر عمل نمی کند .

امروز سخت لج کرده ام / زمینی ها جلساتشان دایناسوری / نیمه شب گردنشان را وجب کرده ام / چهار وجب بیشتر نیست .

   و یا از تناقصی استفاده می کند که عملکرد مثبتی را برای شعر همراه نمی آورد :

دلم را پر از شیشه های قطب جنوب نکنید / که در حیات تفتیده ای / در حال جان دادن /جست و خیزش / تکانتان نمی دهد

عابدی در این شعر دچار شتابزدگی در زبان خود شده است که مخاطب را جذب نمی کند و از تعابیر شاعرانه دور می شود و در آفرینش شعر سهم چندانی عهده دار نمی شود .

در بعضی از اشعار اندیشه مالوف در شعر جایگاهی را برای خود ابقا می کند .اما در این میان ترکیب های سست به این اندیشه صدمه می رساند مانند : آیینه ی دلمان ، قندیل های مغزمان ، آهن لطافتمان ....

با حس عمیقی که در پشت این ترکیب ها نهفته شاعر می توانست با کمی تامل و تعمق خود را از این ورطه که به آن مبتلا شده نجات دهد و خود را برای فضاهای جدید و پالایش یافته آماده کند .

  هر شعر در برخورد اولیه انتظار تاثیر پذیری در مخاطب را دارد .اگر این ارتباط در خوانش اولیه صورت نگیرد این ضعف را در درون خود دارد که با لغزش خواننده روبرو گردد .و در نتیجه مخاطب از متن روی برگرداند .

      شاعر اغلب با زبان موجز خود به مضامین جزیی پیرامونش توجه دارد و آنها را به ساده ترین شکل ممکن و همچنین در لایه های عمیق شعری بیان می کند :

چه می گویند ؟ / هوا صاف تا کمی ابری ست / می دانم / تا این (تای) هرز رفته هست / باید / حرف اضافه را تحمل کرد .

    شعر جنون جاده از آن جمله شعرهایی است که در آن روال منطقی بنا به زبان شاعرانه اش در چرخه ی شعر قرار می گیرد و عناصر مکمل آن با حفظ پتانسیل خود  به پویایی شعر کمک می کند .

     در حمله های پر بار تنهایی / می توان خم شد / و چهار دیواری تعریف شده را / تکان داد / همان چهار دیواری نابالغ.

      همچنین شعر بی خوابی که استتیک شعر بر دستگاه زیبایی شناسی اکثر مخاطبین می نشیند و سوبژکتیوتیه ی حاصل از عملکرد سوژه و ابژه در عمق آن نمایان است .در این شعر کوتاه که حادثه جز نهادینه شده در بطن شعر است آن را در ذهن مخاطب خود ثبت می کند :

زانوهایم نمی خوابند / مادام که / رخدادهایم بیدار است / و / تسلیم به نفس تو / این جاست که عمیق تر می شوم .

در بعضی از اشعار این مجموعه اشارات فلسفی و عرفانی وجود دارد مانند شعر چهارراهارجاعات نادرست فعلی که در بعضی از سطرها خوب عمل نمی کنند و یا حذف فعل  بدون قرینه  که به تنه ی شعر آسیب می ساند و همچنین مواردی هم از تقطیع نابجای سطرها از معایب این مجموعه می باشد .

     در کل نقاط قوت بسیاری در این مجموعه می باشد که ارزش درنگ و تامل بر روی این اشعار را امکان پذیر کرده است و با توجه به اولین تجربه ی شاعر در نشر اشعارش امید بلوغ شعری بیشتری از خانم پروین عابدی می رود .