نوشته شده توسط R10MessiEtoo ( از کاربران فروم های P30WORLD.COM ):

مأموریت غیرممكن 2 (2000)

در یك صحنه حساس از فیلم، تام‌كروز و رقیبش (اسكات) با موتورسیكلت‌های كاردرست‌شان، شاخ به شاخ می‌شوند و بالاخره هر دو با یك پرش اساسی از روی موتورهایشان در هوا مبارزه را ادامه می‌دهند. این پرش و فرود بعد از آن، گویا آسیب چندانی به قهرمانان ما وارد نمی‌كند چون در بقیه فیلم‌ هر دو قبراق و سرحال حضور دارند.

اگر سرعت موتورها را حدودا 82 كیلومتر در ساعت، وزن تام كروز و اسكات را به ترتیب 80 و 90 كیلوگرم و زمان برخورد آنها را در هوا فقط 015/0 ثانیه فرض كنیم، نیروی تولید شده از این برخورد حدودا 124 هزار نیوتن است كه به طرف راست نیم تنه بالایی 2 مبارز وارد می‌شود.

اگر سطح تماس بدن این 2 نفر را هم حدود35 /0 مترمربع فرض كنیم، فشار وارد به بدن آنها در محل برخورد می‌شود 350 هزار نیوتن بر مترمربع.

می‌دانید این عدد در دنیای واقعی یعنی چه؟ در تصادفات خودرویی، در صورت وارد شدن فشاری به این اندازه به یك نفر، شانس زنده ماندن 5/0 درصد است.

تازه اگر طرف نجات پیدا كند، حتماً دچار آسیب‌های شدید داخلی می‌شود. در فیلم حتی یك استخوان كروز و اسكات هم نمی‌شكند؛ خالی از این بزرگ‌تر؟!

بتمن (1989)

بتمن و كیم سینگر در حال سقوط از یكی از برج‌های تاریك گاتام سیتی هستند اما تیر بتمن كه خطا نمی‌رود؛ او قلابش را با تیراندازی ماهرانه به سمت یكی از ناودان‌های برج، گیر می‌دهد تا هر دو در هوا بمانند و جانشان در اثر برخورد به زمین درنرود.

اگر شما هم با دیدن این صحنه كمی احساس درد كرده‌اید، می‌شود گفت هنوز كمی فیزیك یادتان مانده!

با استفاده از قانون دوم نیوتن، می‌توانیم محاسبه كنیم حركت نجات‌بخش جناب بتمن چقدر دردناك بوده است. اگر مجموع وزن 2 قهرمان 140 كیلوگرم، سرعت سقوط‌شان حدودا 6 متر بر ثانیه و زمان متوقف شدن‌شان حدودا 1/0 ثانیه باشد، شتاب توقف آنها حدودا 600 متر بر مجذور ثانیه (10 برابر شتاب جاذبه) می‌شود.

بدین ترتیب نیرویی كه از طریق طناب به بدن بتمن وارد می‌شود، حدودا 85 هزار نیوتن است؛ بتمن برای این كار به یك طناب سوپر محكم احتیاج دارد كه چنین نیرویی را تحمل كند؛ اما حتی اگر طناب هم تاب بیاورد و پاره نشود، نیرویی به این بزرگی اگر در كسری از ثانیه به بدن آدم وارد شود، چیزی از استخوان‌ها و اعضای داخلی باقی نمی‌گذارد! اما در فیلم، بتمن حتی یك تكان هم نمی‌خورد و همه حواسش به نجات سینگر است؛ چه زیبا!

آرماگدون(1998)

این فیلم یكی از بدترین نمونه‌ها در اشتباهات علمی است. قهرمانان این فیلم می‌خواهند با منفجر كردن یك بمب اتمی، یك سنگ آسمانی بسیار بزرگ را تكه‌تكه كنند و زمین را از خطر منهدم شدن نجات دهند. اگر بخواهیم سنگی به بزرگی ایالت تگزاس را فقط به 2 تكه (با وزنی حدودا 1025×3 كیلوگرم) تقسیم و آنها را چنان از هم دور كنیم كه در عرض 3 ساعت و 56 دقیقه از دو طرف زمین رد شوند، چقدر انرژی لازم داریم؟

اگر همه شرایط را ایدئال فرض كنیم- كه در واقعیت اصلا چنین چیزی نیست- با یك محاسبه ساده معلوم می‌شود برای انجام ماموریت بالا به 1025×3 ژول انرژی نیاز داریم تا قطعات با سرعت 460 متر در ثانیه پراكنده شوند. بزرگ‌ترین كلاهك هسته‌ای موجود، قدرتی به اندازه حدودا 100 مگاتن یا 1017×1/4 ژول انرژی دارد. این 100 میلیونیوم انرژی لازم كذایی است. یك بمب اتمی حتی خراشی هم در سنگ آسمانی ایجاد نخواهد كرد!

صدا در فضا

بدون شك، یكی از رایج‌ترین خطاهای فیزیكی در فیلم‌های علمی- تخیلی، صدای مهیب انفجار ستاره‌ها یا صدای واضح حركت سفینه‌های فضایی یا گلوله‌های شلیك‌شده به طرف آنهاست. یكی از اولین چیزهایی كه هر دانش‌آموز از فیزیك یاد می‌گیرد، این است كه برای انتقال صدا باید یك واسطه مادی مثل هوا یا آب وجود داشته باشد.

با به ارتعاش درآمدن ماده -كه رسانای صداست -گوش ما اصوات را می‌شنود اما همه ما می‌دانیم كه در فضای بین ستاره‌ها، شرایط خلأ برقرار است و ماده چندانی وجود ندارد كه صدای شلیك یا انفجارها را منتقل كند.

البته یك توجیه وجود دارد؛ سرنشینان می‌توانند برای چند ثانیه صدای انفجار ناشی از برخورد گلوله‌ها به سفینه‌شان را ـ كه از طریق بدن سفینه منتقل شده- قبل از انهدام كامل آن بشنوند؛ البته بعد فقط سكوت سنگین كیهانی را خواهیم داشت. اما این طراح‌های صدا و تجهیزات پیشرفته سالن‌های سینما بالاخره باید به یك دردی بخورند، مگر نه؟!

---

روز بعد از فردا (2004)

در این فیلم، دشمن بشریت، توفان‌های هوای سرد زیر صفری هستند كه باعث می‌شوند همه‌چیز یخ بزند. به گفته فیلم، این توفان‌ها و قدرت منجمدكننده‌شان ناشی از مكش سریع هوای بسیار سرد (100ْC0 -) از بالای تروپوسفر (لایه پایینی جو) به سطح زمین هستند. اما دنیس كوئید در نقش دانشمند فیلم، دقت نمی‌كند كه فشار هوا در بالای تروپوسفر تقریبا یك دهم سطح زمین است.

با پایین آمدن هوا و افزایش فشار هوا، طبق قانون بویل حجم آن كم می‌شود. چون هوا عایق خوبی است، در طی این فرایند، اتلاف انرژی چندانی وجود ندارد. پس طبق قانون اول ترمودینامیك، كار انجام شده روی حجم هوای جابه‌جا شده، باعث افزایش انرژی آن- یعنی باعث بالا رفتن دمای آن - می‌شود.

در شرایط ایدئا ل، هوای 100 - درجه سانتی‌گراد وقتی به سطح زمین برسد، دمایش حدود 57درجه سانتی‌گراد می‌شود. در شرایط واقعی‌تر و با فرض كمی اتلاف انرژی، دمای هوا كمتر از صفردرجه نمی‌شودوچنین دمایی باعث یخ زدن همه چیز- آن‌طور كه در فیلم می‌بینیم- نمی‌شود.

---

سرعت (1994)

در صحنه پرهیجانی از فیلم، از زاویه نگاه داخل اتوبوس می‌بینیم كه حفره بزرگی در بزرگراه وجود دارد. آیا اتوبوس می‌تواند این فاصله حدودا 18 - 17متری را سالم رد كند؟ برای این كار اتوبوس باید چه سرعتی داشته باشد؟

سؤال خوبی است. در فیلم می‌بینیم اتوبوس در لحظه پرش، 70 مایل بر‌ساعت یعنی 115 كیلومتر بر ساعت سرعت دارد. طبق قوانین فیزیك، شتاب جاذبه زمین باعث می‌شود اتوبوسی با این سرعت در یك فاصله 17 متری، در یك مسیر قوسی شكل بیشتر از یك متر از سطح جاده پایین بیاید.

این یعنی بوم! حتی با فرض شرایط ایدئال، صرف‌نظر از مقاومت هوا و در نظر گرفتن یك شیب 2 درجه‌ای روبه‌بالا در جاده در محل پرش، اتوبوس مثل یك موشك آرام، بعد از 22 صدم ثانیه به سطح جاده برمی‌گردد. در این مدت اتوبوس چقدر جلو رفته است؟

یك محاسبه ساده نشان می‌دهد حدود 7 متر؛ یعنی كمتر از نصف 17 متر طول سوراخ بزرگراه. دوباره بگویید بوم!

---

XXXی (2002)

در این فیلم، وین دیزل با اسنوبردش با بهمن در حال سقوط مسابقه می‌دهد و پیروز هم می‌شود. شما باورتان می‌شود؟

سریع‌ترین ركورد حركت با اسنوبرد، حدود 80 كیلومتر در ساعت است؛ تازه روی پیستی با برف كوبیده، نه روی برف تازه دانه دانه مثل فیلم. سرعت ثبت شده سقوط بهمن در كوه‌ها معمولا بیشتر از 210كیلومتر است.

با این وضع فرض كنیم قهرمان ما در فیلم با سرعت باورنكردنی 130 كیلومتر درساعت بتازد و بهمن هم به آرامی، فقط با همان سرعت 210 كیلومتر در ساعت (یعنی 22 متر بر ثانیه ) پایین بیاید؛ اگر وین دیزل 10 متر جلوتر از بهمن باشد، برای چه مدت می‌تواند جلو بودنش را حفظ كند؟ كمتر از نیم ثانیه. 16 متر جلوتر، قهرمان را اگر توانستید از زیر برف در بیاورید.