عنوان مقاله
| عنوان مقاله | بروز رسانی | |
|---|---|---|
|
1
|
27 دی 1388 | |
|
2
|
7 شهریور 1388 | |
|
3
|
18 آبان 1387 | |
|
4
|
10 تیر 1386 | |
|
5
|
10 تیر 1386 | |
|
6
|
15 مهر 1385 | |
|
7
|
5 مهر 1385 |
الیاس کیا - 23:46 1388/06/7
نسل دوم حقوق بشر ، نقطه آغاز
حقوق بشر را مجموعه حقوق انسان فارغ از رنگ ، نژاد ، جنس ، ملیت ، عقاید سیاسی ، و مذهبی یا هر عامل تبعیض آمیز دیگر دانسته اند.
به عبارتی آشنا ، حقوق بشر ، حقوق انسان است بماهو انسان به این معنا که به محض تولد یک انسان ، به صرف انسان بودن خود از حقوقی مانند حق حیات ، آزادی عقیده و بیان ، منع تبعیض ، منع شکنجه ، حق بهداشت و سلامت ،حق غذا و ... برخوردار خواهد بود.
اگر چه پیرامون مفاهیم مرتبط با حقوق بشر از قبیل جهانی یا بومی بودن آن یا ارتباط حقوق بشر با ادیان ونیز مصادیق حقوق بشر و تعاریف آنها گفتگو بسیار بوده و هست لیکن یکی از مهمترین مباحث مطرح شده شیوه اجرایی ساختن و عملی کردن حقوق بشر است. سوال این است به فرض آنکه دقیقا بدانیم حقوق بشر کدام است و بخواهیم آن را اجرا کنیم ، نخستین گام چیست؟
آیا تصویب قوانینی مبتنی بر آموزه های حقوق بشر ، تشکیل نهادهای ناظر بر حقوق بشر در سطح ملی و بین المللی ، برگزاری دوره های تخصصی آموزشی در زمینه حقوق بشر و مواردی از این دست را می توان نقطه آغازین حرکت به سوی حقوق بشر دانست؟
تردیدی نیست راهکارهای یاد شده ، همگی در راه تحقق حقوق بشر در یک جامعه لازم هستند اما به نظر میرسد مسیر پر پیچ و خم رسیدن به نظامی منطبق با آرمان های حقوق بشر از مطالبه عمومی و پیشتر از آن از آگاهی می گذرد.
از این دیدگاه زمانی میتوان به پیاده شدن حقوق بشر امید داشت که مردم خواستار پاسداشت حقوق خود باشند و این امر مهم میسر نخواهد بود مگر مردم بدانند از چه حقوقی برخوردارند.
به عبارت < دانستن > ، زمینه ساز < خواستن > و < خواستن > ، نقطه حرکت به سوی دستیابی است.
از این روست که آشنا سازی عموم مردم با حقوق خود و آگاه کردن آنچه به اقتضای کرامت انسانی خود از آن برخوردارند ، نخستین گام و مرحله یی اجتناب ناپذیر در راه وصول به حقوق بشر و عملی شدن آن است .
در نبود شناخت صحیح ، طبیعی است که زمینه نقض حقوق بشر بیشتر فراهم باشد. به عنوان مثال ممکن است همگان دغدغه نهیه مسکن داشته باشند به آنکه بدانند داشتن مسکن مناسب یکی از حقوق مسلم بشری آنهاست.
در این بین غالبا نمی دانند حق مسکن صرفا محدود به داشتن سرپناهی برای زندگی نیست و مسکن مورد نظر باید ویژگی های متعددی داشته باشد تا بتوان آنرا مسکن مناسب نامید وتا زمانی که این باور و دانش در میان آنها وجود نداشته باشد ، راهی برای مطالبه و درخواست و در نهایت دریافت این حق نیز محیا نخواهد شد.
به نظر میرسد بهترین راه برای فراگیر کردن این دانش و درخواست ، انتخاب موضوعاتی ملموس ، عینی و کم حاشیه تر برای شروع است.
در چنین رویکردی برای آنکخ بتوانیم مردم را هرچه بیشتر با حقوق بشر آشنا کنیم و آنها را از اهمیت و ضرورت آن آگه سازیم پسندیده است از حقوقی شروع کنیم که با امور روزمره عموم مردم مرتبط باشد تا بتوان فارغ از حواشی سیاسی و حساسیت های اجتماعی موجود این باور را به مردم منتقل کرد که حقوق بشر تابلویی تزییینی و دور از دسترس نیست بلکه چتری روشنگر و حمایت کنند در مناسبات هر روز آنان است.
از دید من ، نسل دوم حقوق بشر که آن را حقوق اقتصادی ، اجتماعی ، و فرهنگی می نامیم ، می تواند چنین نقشی را ایفا کند ، حقوقی از قبیل حق غذا ، حق بهداشت و سلامت ، حق مسکن مناسب ، حق آموزش و...
به نقل از روزنامه اعتماد شماره 2037
به عبارتی آشنا ، حقوق بشر ، حقوق انسان است بماهو انسان به این معنا که به محض تولد یک انسان ، به صرف انسان بودن خود از حقوقی مانند حق حیات ، آزادی عقیده و بیان ، منع تبعیض ، منع شکنجه ، حق بهداشت و سلامت ،حق غذا و ... برخوردار خواهد بود.
اگر چه پیرامون مفاهیم مرتبط با حقوق بشر از قبیل جهانی یا بومی بودن آن یا ارتباط حقوق بشر با ادیان ونیز مصادیق حقوق بشر و تعاریف آنها گفتگو بسیار بوده و هست لیکن یکی از مهمترین مباحث مطرح شده شیوه اجرایی ساختن و عملی کردن حقوق بشر است. سوال این است به فرض آنکه دقیقا بدانیم حقوق بشر کدام است و بخواهیم آن را اجرا کنیم ، نخستین گام چیست؟
آیا تصویب قوانینی مبتنی بر آموزه های حقوق بشر ، تشکیل نهادهای ناظر بر حقوق بشر در سطح ملی و بین المللی ، برگزاری دوره های تخصصی آموزشی در زمینه حقوق بشر و مواردی از این دست را می توان نقطه آغازین حرکت به سوی حقوق بشر دانست؟
تردیدی نیست راهکارهای یاد شده ، همگی در راه تحقق حقوق بشر در یک جامعه لازم هستند اما به نظر میرسد مسیر پر پیچ و خم رسیدن به نظامی منطبق با آرمان های حقوق بشر از مطالبه عمومی و پیشتر از آن از آگاهی می گذرد.
از این دیدگاه زمانی میتوان به پیاده شدن حقوق بشر امید داشت که مردم خواستار پاسداشت حقوق خود باشند و این امر مهم میسر نخواهد بود مگر مردم بدانند از چه حقوقی برخوردارند.
به عبارت < دانستن > ، زمینه ساز < خواستن > و < خواستن > ، نقطه حرکت به سوی دستیابی است.
از این روست که آشنا سازی عموم مردم با حقوق خود و آگاه کردن آنچه به اقتضای کرامت انسانی خود از آن برخوردارند ، نخستین گام و مرحله یی اجتناب ناپذیر در راه وصول به حقوق بشر و عملی شدن آن است .
در نبود شناخت صحیح ، طبیعی است که زمینه نقض حقوق بشر بیشتر فراهم باشد. به عنوان مثال ممکن است همگان دغدغه نهیه مسکن داشته باشند به آنکه بدانند داشتن مسکن مناسب یکی از حقوق مسلم بشری آنهاست.
در این بین غالبا نمی دانند حق مسکن صرفا محدود به داشتن سرپناهی برای زندگی نیست و مسکن مورد نظر باید ویژگی های متعددی داشته باشد تا بتوان آنرا مسکن مناسب نامید وتا زمانی که این باور و دانش در میان آنها وجود نداشته باشد ، راهی برای مطالبه و درخواست و در نهایت دریافت این حق نیز محیا نخواهد شد.
به نظر میرسد بهترین راه برای فراگیر کردن این دانش و درخواست ، انتخاب موضوعاتی ملموس ، عینی و کم حاشیه تر برای شروع است.
در چنین رویکردی برای آنکخ بتوانیم مردم را هرچه بیشتر با حقوق بشر آشنا کنیم و آنها را از اهمیت و ضرورت آن آگه سازیم پسندیده است از حقوقی شروع کنیم که با امور روزمره عموم مردم مرتبط باشد تا بتوان فارغ از حواشی سیاسی و حساسیت های اجتماعی موجود این باور را به مردم منتقل کرد که حقوق بشر تابلویی تزییینی و دور از دسترس نیست بلکه چتری روشنگر و حمایت کنند در مناسبات هر روز آنان است.
از دید من ، نسل دوم حقوق بشر که آن را حقوق اقتصادی ، اجتماعی ، و فرهنگی می نامیم ، می تواند چنین نقشی را ایفا کند ، حقوقی از قبیل حق غذا ، حق بهداشت و سلامت ، حق مسکن مناسب ، حق آموزش و...
به نقل از روزنامه اعتماد شماره 2037
99
کامنت بنویسید...