قوانین ازدواج دربین النهرین  باستان (میانرودان قدیم)
 
در بین النهرین قدیم زن پس از ازدواج به خانه شوهر و خانواده شوهر می رفت. با وجود این، همواره وی در خانواده شوهرش عضوی خارجی به شمار می رفته است كه به محیط دربسته خانواده ای دیگر وارد شده و از این لحاظ سخت آسیب پذیر بوده است.
هر خانواده ای خدای خاص خود را داشته و این خدا، خدای پدر خانواده بوده است. زن باید خدای همسرش را پاس می داشته، در واقع مذهب زن توسط شوهرش تعیین می گشته است. تا قبل از ازدواج دختر خدای پدرش را ستایش می كرده اما پس از آن او باید خدای همسرش را پاس می داشته است كه این خدا نیز در واقع خدای پدر همسرش بوده است. در جامعه ایران ساسانی نیز این وضعیت دیده می شود ولی در آنجا (آتشگاه خاندان) جایگزین خدای دودمان می گردد.
 
برخی از قوانین ازدواج در بین النهرین باستان بدین شرح بود:
به هنگام خواستگاری قبل از هر چیز رضایت پدر و مادر دختر شرط بود. اگر مردی همسری را گرفت ولی عقدنامه اش را نگذاشت (تنظیم نكرد) ان زن همسر ان مرد نیست.
اگر مردی دختر مردی دیگر را بدون پرسش (رضایت) پدر و مادرش گرفت و پذیرفت و عقدنامه برای پدر و مادرش نگذاشت حتی اگر دختر یك سال در خانه ان مرد زندگی كرد همسر ان مرد نیست..
مهریه از سوی پسر و جهیزیه از سوی دختر الزامی بوده است. در این مرحله شیربها و جهیزیه همچون یك قرارداد تجاری رد و بدل می شده است و از پسر رسید جهیزیه دریافت می شد. شكستن پیمان جریمه اقتصادی در بر داشته است و این خود بیشتر زیربنای اقتصادی خانواده را در بین النهرین باستان اشكار می سازد.
اگر مردی به خانه پدر همسر اینده اش تحفه زناشویی را اورد, مهریه اش را نیز داد ولی پدر دختر گفت دخترم را به تو نمی دهم, ان مرد باید همه انچه را كه برای او اورده است, دو برابرش را ببرد.
در میانرودان (بین النهرین) قداست خانواده مطرح است. اگر كسی زن مردی را متهم به رابطه با دیگری كند باید از عهده اثبات ان بر اید وگرنه:
او را در برابر داوران اندازند و نیمی از موهایش را بتراشند. ولی اگر مسجل شد كه زن به شوهرش خیانت كرده است باید:
همسر و فاسق را به هم بسته و به اب اندازند.
اما از انجا كه وظیفه تهیه خوراك با مرد خانه بوده, اگر مردی اسیر می شد و همسر او در خانه خوراكی نداشت می توانست وارد خانه مرد دیگری شود و بر او گناهی نبوده است.
 
درخواست طلاق نیز حق قانونی زن و مرد بوده است و قوانین ان بدین شرح بود:
اگر مردی بخواهد همسرش را كه فرزندانی برایش نیاورده است رها كند (طلاق دهد) باید همه نقره مهریه اش را بدهد و جهیزیه ای را كه خانه پدرش اورده است به او بازگرداند, انگاه او را طلاق دهد.
اگر زنی تصمیم می گرفت كه بیرون از خانه به كسب و كار بپردازد و بدین ترتیب خانه را پریشان می ساخت و نسبت به شوهرش بی توجه می شد شوهر می توانت همسرش را طلاق دهد و چیزی نیز به زن تعلق نمی گرفت. با این همه شوهر مختار بود كه همسرش را ببخشد و در عوض با زن دیگری ازدواج كند و زن پیشین را همچنان در خدمت خانه نگه دارد.
زن نیز اگر از شوهرش ناراضی می بود و دلایل موجه نیز داشت, می توانست شكایت خود را در انجمن شهر مطرح كند و اگر بر حق بود از شوهرش جدا می گشت و جهیزیه خود را نیز پس می گرفت.