بی شک باید گفت هایده یکی از اعجوبه های موسیقی سنتی ایران بود و آهنگهای زیبایش هنوز هم طرفدار دارد.نام اصلی او((سکینه ددبالا)) بود.وی کار موسیقی خود را از سال 1345 نزد کاشف صداهای ناب ،علی تجویدی آغاز کرد.در همان دوران بود که تجویدی آهنگ زیبای خودش را آماده می کرد تا در پیوند با شعر برانگیزنده رهی معیری خوانده شودواین هایده بود که صدای محکم خویش را با این دو یگانه پیوند داد وترانه ای تاثیر برانگیز را به وجود آورد. بخشی از شعر این بود

یادی چو من افتاده ای کو؟          افتاده آزاده ای کو؟                                                                               
تا رفته از جانم برون، سودای هستی       آزاده ام، آزاده از غوغای هستی
گلبانگ مستی آفرین      هم چون رهی سر دادهام من
مرغ شباهنگم ولی     در دام غم افتاده ام من
خندان لب و خونین مگیر   مانند جام باده ام    آزاده ام من!....

گویند رهی پس سرودن نیمی از شعر در بستر بیماری افتاد ونیمه دیگر را با سوزوگداز فراوان گفت ومتاسفانه یک سال پس از آن درگذشت.تنها اشتباهی که هایده کرد رفتن به کاباره یا در واقع کاباره خوانی بود وگرنه به نظر من او می توانست به یک اسطوره تبدیل شود اما در این کار تقصیری با او نیست چرا که از نظر مالی دچار مشکل می شد.به هر حال پس از انقلاب او به لس آنجلس مهاجرت کرد ودر آنجا هم برای جانهای خسته ایرانیان مهاجر خواند وبالاخره دفتر زندگی او در سال 1368 در سانفرانسیسکو بسته شد ودر گورستان west wood در لوس آنجلس به خاک سپرده شد.اگر من خواسته باشم جانشینی به حق برای او معرفی کنم تنها میتوانم شکیلا بر زبان آورم.امروز با گذشت پانزده سال از مرگش هنوز صدایش دلنشین، جذاب وتازه است.باشد که هنر ایران هرگز از وجود هایده ها خالی نشود.

آریاییها یاد وخاطره هایده را گرامی می دارد.

                                                    (بخشی از توضیحات بر گرفته از BBC)