با سلام به تمام اعضای محترم کلوب فیتنس ..

 

قبل از شرع این مقاله  باید متذکر بشم که :

مخاطب من در این مقاله افرادی هستند که یا الان در حد پیشرفته و حرفه ای هستند یا برای رسیدن به این سطح

تلاش میکنند (حتی اگه در شروع راه باشند)

{ و البته افراد مبتدی هم میتونند به این مقاله به دید یک تجربه بسیار ارزشمند نگاه کنند }

 

نمیدونم شما که الان دارید این مطلب رو میخونید چقدر سابقه دارید و یا اصلا  چه شناختی از این رشته دارید و با

چه دیدی بهش نگاه میکنید !!!؟؟؟

بدنسازی پیشرفته یعنی شتاخت خود . یعنی کنار گزاشتن و گذشتن از هر چیزی که باعث افت روحی جسمی و

اخلاقی شما میشه  .. یعنی وارد شدن به یه مسیر جدید و زیبا و بسیار مشکل  که میتونه شما رو به خیلی

از خواسته های منطقی در زندگیتون  برسونه .............

با بدنسازی میتونید همزمان بدنی سالم اراده ای قوی و روحی پاک داشته باشید ..

خوب حالا که یک تعریف کلی از بدنسازی داریم ..

 میرسیم به وضعیت این رشته در کشورمون در 2 دهه گذشته  

 .......  اواخر دهه 60 (سالهای 68 به بعد)

شروع مخفیانه مسابقات بدنسازی در سالنهای تاریک و کوچک  و مسابقاتی که گاه اجبارا فقط با شلوار اجرا

میشد (شخصا در سال 67 شاهد بودم)

و بعد شروع درخشش ستاره های اون زمان مثل غلام صادقی . یزدان راد . عبداله حداد .

خسرو محمدی .مرتضی دهقان . منوچهر ابراهیم خانی و.......................

و کم کم رسمی شدن و  تا حدودی سرو سامان گرفتن مسابقات  (البته نه به شکل امروزی)

 

مثلا سالهای 70 تا 76 هنوز استفاده از رنگ و روغن کلا ممنوع بود و چند بار برای خودم اتفاق افتاد که آقای کاکلی

(سر داور مسابقه) با یه دستمال سفید روی بدن من و بقیه شرکت کننده ها میشکید و اگه اثری از رنگ یا چربی

میموند اخطار میگرفتیم .. ضمن اینکه باید میرفتیم و رنگ رو پاک میکردیم . و کلی قوانین عجیب دیگه !!!!!

تا اینکه رسیدیم به سال 74 که میشه گفت اوج رقابت در اون سالها بود ....

 

60 کیلو منوچهر ابراهیم خانی

65 مصطفی دین محمدی

70 محسن یزدانی

75 غلام صادقی

80 رضا درویش

85 خسرو محمدی

90 عبدااله حداد

90+ یزدان راد و حمزه حوشمند

 

و حالا خودتون  قضاوت کنید سطح مسابقه اون سال رو ( من اون سال در جوانان دوم شدم)

 

و این مسابقه شروع دوره جدید مسابقات و درخشش نسل جدیدی در پرورش اندام ایران بود ...

 

 نسل امثال من امثال کسانی که با عشق شروع کردیم ..

 

در زمانی که نه آمینو بود نه whey پروتئین  و نه میدونستیم ناندرلون و متان چیه !!!

 

 و به خدا که خیلی هامون تا سالها بعد از شروع ورزش اینها رو حتی ندیده بودیم  .....

 

ما این رشته رو واقعا با عشق شروع کردیم .. هیچ چشم داشتی به منافع نداشتیم ...

 

چون اصلا منفعتی در این رشته نبود ..

 

هر چه بود آهن بود و خستگی و سرما و گرما توی سالن های تاریک و میله های کج و زنگ زده ....

 

و این نسل ما بود که با شور و علاقه و بی توجه  به زمانی که میتونستیم در راه های دیگه  صرف کنیم

 

 (راه هایی که میتونست منافع خیلی بیشتری داشته باشه)  باز هم موندیم ..

 

تا سالهای 77 تا 81 ( اوج رقابت ما )  کم کم داروها و مکملها رو شناخته بودیم . روش های جدید تمرین و دستگاه

 

های نقریبا مدرن (البته در مقایسه با امکانات الان واقعا هنوز در حد مبتدی بودیم) یعنی یک سری بدنساز

 

پیشرفته و واقعا سخت کوش با امکاناتی در حد بسیار کم و دانش ابتداییه خودمون که تنها سلاحمون تمرین سخت

 

تر و رژیم فشرده تر بود  .. با بدنهایی در اوج  زیبایی .. بدنهایی که با ترکیب وزنه . تلاش . رژیم و اراده ساخته شده

 

 بود و اثری از سوماتروپین . سینتول وسینه هایی که از شدت ژینگوماستی قابل جمع شدن نیستن نبود ..

 

بدنهایی مثل دهه 60 تا 70 میلادی (دوران اوج افرادی مثل آرنولد . سرج نوبرت . فرانکو کلمبو . و.......)

 

این دوران ما بود .. افرادی مثل . احمد پایدار . جوهر جمشیدی . رضا زر مهر . مهدی نخودیان . فریدون گورانی .

 

محسن قرآن نویس . آرش نویدی . ناصر گرجی . فرزین جباری . سیاوش اردلان . هاشم کیخسروی . مجید

 

سرایی . محمود ساوالان .علی نعمتی . امید جبلی .. عباس مهدوی . و خیلی های دیگه که الان تو ذهنم

 

نیست و البته خیلی ها در این جمع  هنوز هم بهترین های وزن خودشون هستند ..

 

و اما الان ..................... واقعا چی شده ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

واقعا هنوز رقابت . رقابت سابقه و تمرین و رژیمه ؟ یا رقابت بین کیفیت و کمیت سینتول و سوماست ؟!؟!؟!

 

حالا دیگه مخارج یه مسابقه به حدود حداقل 5 الا 10 ملیون میرسه

 

و شرکت کننده هایی با میانگین سنی 20 الا 25

 

سال که با سابقه حداکثر 4 یا 5 سال تمرین و با خرج های چند ده ملیون تومانی و با تحمل دز های دیوانه وار دارو و

 

مکملهای مجاز و غیر مجاز به این مرحله از پیشرفت جسمی ( و نه روحی ) رسیدن ... قهرمانانی با دوره های

 

کوتاه قهرمانی و ورزشی .. خیلی از این افراد این رشته رو فقط برای مسابقه دادن و عرض اندام در کوچه و خیابون

 

 شروع کردن و به همین دلیل خیلی زود از نظر فکری اشباه میشن و این رشته رو البته با انبوهی از عوارض  پیدا و

 

پنهان کنار میزارن ...

 

(البته در این بین در بین هر 2 گروه استثناهایی هم وجود دارن که این نظرات در موردشون صدق نمیکنه)

 

و متاسفانه بدنسازی ما به اینجا رسیده ...................

 

به جایی که افرادی حاضرتد برای شرکت در یه مسابقه تمام سرمایه مالی و سلامت جسمی خودشون رو فدا

کنند  ....

(جالبه بدونید سال 78 کل مخارج من برای آماده سازییه مسابقه ای در اون سطح . که نفر دوم من فریدون گورانی

 

 (عضو تیم ملی ) و نفر سوم رضا زرمهر(قهرمان کانادا) بودند کلا 200 هزار تومان بود و مقایسه کنید با مخارج الان

 

که فقط یک قلمش ( حداقل 100 عدد سوما) حدودا 2500000 تومان هستش (و این یک موردش بود که با احتساب

 

موارد دیگه سر به 7 الا 10 ملیون میزنه)

 

فکر میکنید به کجا داریم میریم و نسل بعد از ما به کجا میرسه ؟؟؟

 

 نسلی که مربیانشون قهرمانان امروزی هستند ؟؟؟

 

قهرمانانی که سوماتروپین  و سینتول رو بهتر از دمبل و هالتر میشتاسند !!!!!!!!!!!!!!

 

 با تشکر از شمایی که برای خوندن این متن وقت گذاشتید 

 

 خدا نگهدار و سلامت باشید .......

......................................................................................................

-----------------------------------------------------------------------------------------------