عنوان مقاله
| عنوان مقاله | بروز رسانی | |
|---|---|---|
|
1
|
27 اردیبهشت 1391 | |
|
2
|
20 فروردین 1391 | |
|
3
|
18 فروردین 1391 | |
|
4
|
18 فروردین 1391 | |
|
5
|
18 فروردین 1391 | |
|
6
|
18 فروردین 1391 | |
|
7
|
18 فروردین 1391 | |
|
8
|
17 فروردین 1391 | |
|
9
|
11 فروردین 1391 | |
|
10
|
23 اسفند 1390 |
فقط حسین فقط - 16:49 1390/11/11
احساس گناه در بین مسلمین
یکى دیگر از آثار نهضت و شهادت سیدالشهدا (علیه السلام) این بود که مردم پس از مدت کوتاهى متوجه عدم توانایى و ضعف نفس خود شدند، لذا احساس عمیق ندامت و گناه کرده و چنین اندیشیدند که براى جبران این اهمال کارى و غفلت ، و نیز براى طلب بخشایش الهى، باید جانبازیهاى مشابهى را انجام دهند. و از جمله کارهاى امام زینالعابدین (علیه السلام) این بود که کوشید این احساس گناه را شعلهور سازد. از این رو به گروه انبوهى از مردم کوفه نهیب زده و فرمود:
«اى مردم، شما را به خدا سوگند مى دهم، آیا شما فراموش کردید که نامهها براى پدرم نوشتید و چون به سوى شما آمد، به او خدعه و نیرنگ زدید؟! شما با پدرم عهد و پیمان بستید و با وى بیعت کردید، اما بیعت خود را شکستید و او را به قتل رساندید پس هلاکت بر شما باد و با این توشهاى که به آخرت فرستادید هلاکت بر شما باد . چه رأى زشت و پلیدى را که براى خود پسندیدید! آنگاه که به دیدار پیغمبر خدا (صلّى الله علیه وآله) مىشتابید و به شما بگوید: «عترت مرا کشتید ، هتک حرمت مرا کردید.» با چه دیدهاى به او نظر خواهید کرد؟ و سرانجام به شما خواهد گفت : «از امت من نخواهید بود» (۱).
این احساس گناه عامل همیشه شعلهورى بود که مردم را براى شورش و انتقام جویى همواره به جلو مىراند.
استاد «عادل ادیب» در این باره مىنویسد: شهادت فجیع امام حسین (علیه السلام) در کربلا موجى شدید از احساس گناه در وجدان هر مسلمانى برانگیخت . آنان پى بردند که مىتوانستند او را یارى دهند. اما از آن پس که با او براى قیام پیمان بستند، او را یارى نکردند . این احساس گناه دو جنبه داشت: از یک طرف انسان را وادار مى ساخت که گناهى را که مرتکب شده با کفاره بشوید، و از طرف دیگر نسبت به کسانى که او را به ارتکاب چنین گناهى واداشته بودند، احساس کینه و نفرت کند. به طورى که انگیزه انقلابهاى متعددى که در اثر قتل امام (علیه السلام) برپا شد، همان کفاره یارى نکردن به حضرت او، و انتقام گرفتن از امویان بود .
مقدر چنین بود که آتش این احساس گناه، پیوسته برافروخته بماند و انگیزه انتقام از بنى امیه در هر فرصت به انقلاب و قیام بر ضد ستمگران منتهى گردد. (۲)
بارى ، بر اثر شهادت امام حسین (علیه السلام) این آیه شریفه مصداقى روشن یافت:
«و یوم یعض الظالم على یدیه » . (۳)
و روزى که ستمکار دستهاى خود را از پشیمانى مىگزد.
------------------------------------------
۱ سیرهء امامان , سید محسن امین , ص ۱۸۸
۲ زندگانى تحلیلى پیشوایان ما, عادل ادیب , ص ۱۴۹
۳ سورهء فرقان , آیه ۲۷
--------------------------------
علیرضا رجالى تهرانى
99
کامنت بنویسید...