بنام مهربانترین

چهار فصل زندگی…

 در روزگاران گذشته مردی زندگی می کرد که چهار پسر داشت. او می خواست به آنها بیاموزد که زود درباره یک موضوع قضاوت نکنند. به همین خاطر برای هرکدام پیغامی فرستاد و از آنها خواست به دنبال یک درخت گلابی بروند که در مکانی بسیار دور می رویید.

 پسر اول در زمستان راهی سفر شد ، دومی در بهار,  سومی در تابستان و چهارمی در پاییز

 وقتی همگی آنها از سفر برگشتند، پدر همه را دعوت کرد تا درباره آنچه در طول سفر دیده اند، صحبت کنند.

 پسر اول گفت که آن درخت زشت ، خمیده و خشکیده بود.

  پسر دوم عنوان کرد که درخت از برگهای سبز پوشیده شده بود و پر از امید بود.

 پسر سوم موافق دو برادر دیگر نبود، او گفت که درخت پر از شکوفه های زیبا بود که بوی خوشی از آنها به مشام میرسید و بسیار زیبا می نمود. آن درخت دلپذیرترین چیزی بود که پسر در تمام عمرش دیده بود.

 پسر چهارم با برادران دیگر کاملا مخالف بود.  او گفت درخت پر از میوه های رسیده بود ، پر از زندگی و در نهایت کمال.

 مرد به پسرانش توضیح داد همه آنها درست می گویند زیرا هرکدام ازآنها یکی از فصلهای زندگی درخت را

دیده اند. مرد به آنها توضیح داد که آنها نباید در مورد یک درخت یا یک انسان تنها با استناد به یک فصل از زندگی قضاوت نمایند. ماهیت افراد و خوشی ، لذت و عشقی که از زندگی سرچشمه می گیرد تنها در انتهای آن

 وقتی که تمامی فصلها به انتها رسیده باشد، قابل اندازه گیری است.

  اگر تنها به زمستان بنگری، امیدبخشی بهار، زیبایی تابستان و کمال پاییز را از دست خواهید داد.

نگذارید درد یک فصل تمام شادمانی دیگر فصلها را خراب کند.

 در مورد زندگی بر اساس یک فصل سخت آن قضاوت نکنید.در راههای سخت پایداری کن: لحظه های بهتر بالاخره از راه میرسند.

 گروه هشت بهشت:                          

http://www.8Beheshtgroup.com