یكى از خصوصیات بارز حضرت هادی صلوات الله علیه ، بخشش و عطاى ایشان است كه همانند اجداد خود در این میدان گوى سبقت را از همگان ربوده است . حضرت مثل پدران خود تنها براى جلب رضاى پروردگار مسكین ، یتیم و اسیر را بر خانواده خود مقدم داشته و اطعام آنان را در درجه اول اهمیت قرار مى دادند تا جایى كه غذایى براى خانواده شان باقى نمى ماند و در مورد لباس نیز بدین گونه عمل مى كردند. امام صادق - علیه السلام - نیز آنقدر به مستحقّین انفاق مى كرد و لباس مى داد كه دیگر براى افراد خانواده اش چیزى یافت نمى شد.(1)
مورخان موارد بى شمارى از بخشش هاى كلان حضرت امام هادى - علیه السلام - نسبت به فقرا و درماندگان را نقل كرده اند كه ما به نمونه هاى زیر اكتفا مى كنیم :
1 - هیاءتى از شیعیان بلند پایه مركّب از ابوعمرو عثمان بن سعید، احمد بن اسحاق اشعرى و على بن جعفر حمدانى به دیدار امام هادى - علیه السلام - رفتند، احمد بن اسحاق از وامى كه در گردن داشت به حضرت شكایت برد ایشان به وكیل خود عمرو رو كرده فرمودند: به احمد سى هزار دینار و به على بن جعفر نیز همان مقدار بپرداز. سپس حضرت به خود عمرو - وكیل حضرت - نیز سى هزار دینار بخشیدند. ابن شهر آشوب پس از نقل این عطا و بزرگمنشى علوى مى گوید: ((این عمل معجز گونه است و جز پادشاهان را نرسد كه چنین بخشش كنند و ما هرگز این گونه عطایى نشنیده ایم )).(2)
حضرت براى این بزرگان زندگانى مرفهى فراهم آورده بود و غبار فقر را از خانه شان رفته بود. و طبیعى است كه بهترین بخشش ، آن است كه اثرى نیكو و ماندگار از خود بجا گذارد. 
2 - یك نمونه دیگر از كرم حضرت را اسحاق جلاّب چنین نقل مى كند:
((در (( یوم الترویه )) (هشتم ذى الحجّه ) براى ابوالحسن هادى - علیه السلام - تعداد زیادى گوسفند خریدم و ایشان تمام گوسفندان را در میان خویشان خود تقسیم كردند)).(3)
3 - مورد دیگر كه اعجاب مورّخان را برانگیخته است چنین مى باشد كه :
((حضرت به قصد روستایى متعلّق به خودشان از سامرّا خارج شدند چندى بعد یكى از بادیه نشینان به در خانه حضرت آمد خانواده حضرت به آن مرد گفتند كه ایشان به زمینى خارج از شهر رفته اند و آن مرد هم متوجه محل حضرت شده و پس از دیدن ایشان با صدایى ضعیف گفت : یابن رسول اللّه من مردى از اعراب كوفه و از موالیان و محبّان جدّت على بن ابى طالب هستم ، سنگینى قرض مرا از پا درآورده است و جز تو گره گشایى نمى شناسم ...
حضرت متاءثر شدند و دیدند وى متمسّك به ولایت على - علیه السلام - است لیكن خود حضرت در آن هنگام در تنگنا بودند و كمكى از دستش ساخته نبود لذا به دست خودشان ورقه اى نوشتند مبنى بر آنكه : اعرابى از حضرت مبلغ معینى طلبكار است ، سپس كاغذ را به او داده گفتند: این كاغذ را نزد خودت داشته باش و به سامرّا برو، هر وقت دیدى عده اى نزد من جمع شده اند برخیز و طلبى را كه در این كاغذ است از من بخواه و بر من سخت بگیر كه چرا بدهى ام را نپرداخته ام و تمامى دستورات مرا انجام بده . اعرابى ورقه را گرفت و هنگامى كه حصرت به سامرّا بازگشت عده اى به دیدن او آمدند كه در میان آنان جاسوسان و ماءموران حكومت عباسى هم حضور داشتند، چندى نگذشت كه اعرابى از راه رسید و كاغذ را نشان داده خواستار پرداخت مبلغ مذكور در آن شد، امام - علیه السلام - به عذرخواهى پرداخت لیكن اعرابى با اصرار خواستار پول خود بود و همچنان تاءكید مى كرد.
حاضرین در مجلس متفرق شدند و جاسوسان متوكل شتابان ماجرا را به گوش خلیفه رساندند او نیز دستور داد تا سى هزار درهم نزد حضرت ببرند، وقتى كه اعرابى آمد حضرت پول ها را به او داده فرمودند: ((این پول ها را بگیر و بدهى خود را بپرداز و باقى مانده را خرج خانواده ات كن ...)).
اعرابى مبلغ را بسیار دیده گفت : یابن رسول اللّه بدهى من كمتر از یك سوم این مبلغ است ... لیكن خداوند بهتر مى داند كه رسالت خود را میان چه كسانى قرار دهد.(4)و پول ها را برداشته با خشنودى تمام و با خیال راحت به سوى خانواده اش رفت و همچنان براى ناجى خود امام هادى كه او را از فقر و سختى نجات داده بود دعا مى كرد)).
4 - راویان ذكر كرده اند كه ابوهاشم جعفرى دچار سختى معیشت شده بود لذا به زیارت امام شتافت ، هنگامى كه حضرت موقعیت دشوار وى را دریافت براى تسكین و سبك كردن رنج هایش چنین فرمود:
((اى ابوهاشم ! اداى شكر كدامیك از نعمت هاى الهى را مى خواهى بجا آورى ؟ خداوند به تو نعمت ایمان را عطا فرموده و بدینسان بدنت را بر آتش جهنم حرام ساخته است و تنى سالم به تو داده است تا بتوانى به طاعات الهى بپردازى و با دادن صفت قناعت تو را از ذلت سؤ ال و مرحمت خواهى نجات داده است ...)).
نعمت هایى را كه امام بر مى شمارد از مهمترین عطایاى الهى براى كسى كه از آنها استفاده كند بشمار مى رود. سپس ‍ حضرت دستور دادند تا به ابوهاشم یكصد دینار بپردازند.(5)
**************************
1-(( صفوة الصفوة ، )) ج 2، ص 98.
2-(( المناقب ، )) ابن شهر آشوب ، ج 4، ص 409.
3-(( بحارالانوار، )) ج 50، ص 132 - مناقب ، ابن شهر آشوب ، ج 4، ص 411.
4-(( الاتحاف بحب الاشراف ، )) ص 67 - 68. شرح شافیه ابى فراس ، ج 2، ص 167، (( جوهرة الكلام ، )) ص 151.
5-امالى صدوق ص 412 و (( بحارالانوار )) ج 50، ص 129.