آدم ها

در اضطرار شکوفا می شوند .

این قابلیت بشر است .

و ما در جنگ شکوفا شدیم ...

یاد گرفتیم خودمان باشیم .

 روی پای خودمان بایستیم .

 یاد گرفتیم دست همدیگر را بگیریم؛

دست همدیگر را به مهر بگیریم ؛

و قلبمان برای هم بتپد ...

حالا قصه دقیقا همین جاست ..

اضطرار آدم ها را یکرنگ می کند ...

و بعد آدم های یکرنگ شده ؛

قلبشان برای هم می تپد...

و آنوقت ،

وقتی دیگر یک قلب نبودی ،

وقتی هزارتا قلب بودی ،

وقتی میلیونها قلب بودی ؛

صدای قلبت عالم را تکان می دهد ،

چه برسد به صدای قدمهایت ...

این است که می گوییم باید یکدل شویم ...

باید دل دهیم به هم ...

 از هر نگاهی که هستیم ،

از هر لباسی که هستیم ،

 از هر مرامی که هستیم ،

یادمان باشد ،

 بزرگترین بدخواه ما حارث است ،

حارث را تو بخوان شیطان ،

تو بخوان نفس عمّاره ؛

او دارد مدام تیر می اندازد ،

مدام حمله می کند...

و ما باید که حواسمان جمع باشد...