شادی و سرور مردم

طغرل امپراتور و بنیانگذار دودمان سلجوقیان (۴۵۵ _ ۴۲۹ ه.ق) (۱۰۶۳ _ ۱۰۲۷ م( 

وقتی برای نخستین بار وارد شهر ری شد ، دید گرد و غبار مرگ در همه شهر پراکنده است

مردم خموده و خشک مزاج هستند و دیدن لبخند بر لب آنها حکم کیمیا دارد

 به وزیر دانای خود ابونصر عمیدالملك كندری گفت این چه دیاریست ؟

پس از این همه سفر و جهانگشایی چنین مردمی ندیده بودم که گویی در درون خویش جنگ و ستیزی بی امان دارند .

ابونصر عمیدالملک کندری گفت :

 "اینان جشن و شادی را از یاد برده اند حاکمان غزنویی تنها برایشان غم به یادگار گذاشته اند .

باید به رسم نیاکان ، نوروز و جشن های دیگر را همان گونه که در شاهنامه خردمند توسی است

بر پای داریم تا شادی و امید در دل مردم لانه کند" .

 ارد بزرگ متفکر و اندیشمند کشورمان می گوید :

جشن های پیاپی میهنی نرم خویی و دوستی را در بین مردم زیاد می کند .

گفته می شود با درایت کندری وزیر خردمند سلجوقی چنان رنگ غم از ری برداشته شد

و مردم شوق آبادانی شهر و دیار خویش را یافتند که طغرل دستور داد باغی آباد در آن ساخته شود

 چون احساس آرامشی ژرف در آنجا می نمود و شاید برای همین در شهر ری ،

روح اش به آسمان پرکشید